Ártabra 21

Déjà vu, ... Por Lupe Ces

2012-02-03T15:45:00.002+01:00

Por Lupe Ces

03.02.2012

Quando existe a sensaçom de que umha situaçom já foi vivida, chama-se “déjà vu”, “o já vivido”. Trata-se dum fenômeno experimentado por mais do 70% da povoaçom nalgum momento da sua vida, e que agora se explica como um falho no sistema que regula a nossa memória.

Déjà vu, é o que me provocou o Ministro Wert estes dias. Déjà vu o juízo a Baltasar Garzom. Déjà vu as declaraçons do Ministro Gallardón. Déjà vu as intençons da Ministra de Sanidade. Déjà vu a celebraçom da figura de Fraga...

Memória, experiencia vivida... que se misturam estes dias provocando umha irritante e persistente náusea que busca, sem sucesso, algo físico que represente o mal, onde lançar a ágria queimaçom que deixam as injustiças.

O déjà vu provoca em muitos casos sensaçons que quedam gravadas na vida das pessoas, permanecendo na suas consciências ao longo dos anos. Ficaram logo aí as imagens da entronizaçom aos altares da figura de Fraga, cuja memoria ajudarom estes dias a perpetuar, mans que nunca deveriam alçar-se ao chamado do seu nome. Ficaram as cabeças barbeadas e o azeite de ricino que Ana Mato projecta aplicar-nos cada vez que nom queiramos emprenhar. Ficaram as letras gravadas coa navalhinha de Ruiz Gallardón na nossa fronte de “assassinas”, por querer ter direitos. Ficaram as vozes acaladas pola justiça injusta, do mundo ao revés.

E, finalmente, essas vozes recorrentes na minha cabeça, essas vozes que desde as palavras do Ministro Wert sobre Educaçom para a Cidadania, ressoam co eco do adoutrinamento da ditadura que ninguém venceu. Umhas vozes, a minha entre elas, cum jogo de mans na rúa, passando as longas tardes da infância em escala de grises que nos fixérom padecer:

"El verdugo Sancho Panza,

ha matado a su mujer,

porque no le da dinero

para irse para irse al café.

En Madrid hay una casa,

en la casa una pared,

en la pared una vía,

por la vía por la vía

pasa el tren.

En el tren va una señora,

que lleva un lorito blanco,

y el lorito va diciendo

Viva Franco!

Y su mujer."

Fonte: Caranza free opiniom
_______

O que nos agarda: "A Sanidade madrileña suscita límites á asistencia a crónicos"

2012-02-03T14:51:00.001+01:00

A Sanidade madrileña suscita límites á asistencia a crónicos

"Ten sentido que un enfermo crónico viva gratis do sistema?", pregúntase a viceconsejera de Asistencia Sanitaria da comunidade

PÚBLICO MADRID 03/02/2012 07:01 Actualizado: 03/02/2012 10:30

"Ten sentido que un enfermo crónico viva gratis do sistema?". A pregunta fíxolla nun acto público a mediados de xaneiro Patricia Flores, viceconsejera de Asistencia Sanitaria da Comunidade de Madrid, que considerou na mesma intervención que hai que pensar que "o sanitario ten un fin".

Tamén advertiu de que "non podemos comer toda a torta dun bocado ou nos empacharemos", en referencia á necesidade de estratificar correctamente aos pacientes segundo a súa condición clínica. Así mesmo, criticou que actualmente, "cando un paciente necesita atención domiciliaria ou institucional, o sistema debe incorporarse ao seu ritmo de vida; non é o usuario o que debe incorporarse ao sistema".

Fontes da Consellería de Sanidade indicaron onte a Público que o que a viceconselleira quería dicir en realidade coas súas palabras é que hai pacientes crónicos que, polo seu estado, poden ser mellor atendidos nunha residencia que nun hospital de agudos.

De feito, na intervención da viceconselleira, que foi recollida o 23 de xaneiro polo Diario Médico, Flores considerou que "hai moitos recursos públicos solapados na atención a crónicos" e que os departamentos de Sanidade e Servizos Sociais "teñen que traballar xuntos". "Nos últimos anos centrámonos en dotar infraestructuras, algo que xa acabou, en parte porque a crise obriga a iso; agora debemos pensar non no que, senón en como traballar", engadiu.

Fonte: Público

Nota de interese:
No sitio orixinal da noticia, no xornal estatal Público, poden-se consultar até o de agora sobre uns 378 comentarios. A maioría moi interesantes e esclarecedores. Recomendamos entrar no no citado xornal.
______________________________

Ofertas de Emprego de Febreiro de 2012 enviadas pola Asociación de Economía Social "Briante"

2012-02-02T23:22:00.002+01:00

Emprego Febreiro 2011

A Sección emprego da AES Briante, envia unha nova remesa de ofertas de emprego correspondente ao mes de Febreiro:

Ofertas de Emprego Febreiro 2012

A Asociación de Economía Social "Briante" é unha asociación sen ánimo de lucro que fomenta a imnovación social dende unha metodoloxía solidaria, participativa e cooperativa.
Entre os seus obxectivos está o fortalecemento das redes sociais, a integración social e laboral de rapaces e outros colectivos con dificultades de inserción. Así como participar e apoiar ás entidades de desenvolvemento local e outras formas de organización económica democrática.

Web da AES Briante (Asociación de Economía Social):
http://www.briante.org/

Enviado por:

AES briante

-aesbriante@mundo-r.com-

2 de fevereiro de 2012 22:11

________________

Unha nova acción de protesta e denuncia do Comité Cidadán, tivo lugar en Ferrol, desta vez diante da entra na Ría do "LNG Oyo" , cargado con ducias de miles de toneladas de gas natural licuado para a ilegal e perigosa Reganosa

2012-02-02T08:41:00.004+01:00

Unha vez máis o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, contestou na rúa a ameaza que supón a entrada de gaseiros na Ría de Ferrol que veñen aumentar exponencialmente o perigo que xa de por si representa a Planta de Gas de Reganosa localizada en Mugardos. Coa entrada do "LNG Oyo", buque de grande porte con máis de 50.000 TM de gas natural licuado, xa soman 111 os buques que descargaron no peirao de Punta Promontorio.

Carmelo a Loita Continua !

POLA DEFENSA DA VIDA, A NOSA SEGURIDADE E A RÍA !!
CESE DA ACTIVIDADE E DESMANTELAMENTO DE REGANOSA !!
PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !!

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org

Fotos de Susete'70
_______________________

Valoración dos tres anos de xestión do saínte Xerente da Área Sanitaria de Ferrol, Luís Verde Remeseiro - Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública da Área de Ferrol

2012-02-02T08:13:00.001+01:00

A Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública de Ferrol, diante do cese do Xerente da Área Sanitaria de Ferrol, Luís Verde Remeseiro, e parte do seu equipo directivo queremos facer unha valoración dos tres anos da súa xestión.

Consideramos que o Sr. Verde Remeseiro non foi un bo xerente para a Sanidade Pública en Ferrol, limitouse a desenvolver os proxectos comprometidos do anterior equipo e a ser un Xerente submiso e obediente o que seguramente lle asegurou o premio de ir destinado a unha Área moito máis grande, a de Santiago, e que leva asociado unha retribución moito máis alta.

O seu balance é negativo e foron tres anos perdidos, para mellorar a calidade asistencial, de xestión e de recursos humanos desta Área Sanitaria.

Permitiu que o Hospital Naval quedase sen o investimento dos 63 millóns de euros comprometidos para a súa mellora e posta ó día en tres anos.
Permitiu que a Área de Ferrol quedase fóra do Plan de Alta Tecnoloxía do Servizo Galego de Saúde.
Baleirou de contido asistencial o Hospital Novoa Santos.
Incrementou a derivación de doentes a Centros Concertados e nunca esixiu o cumprimento da Lei de Incompatibilidades.
Pechou, desde o mes de xuño, máis camas hospitalarias outras veces e mesmo servizos como unha das plantas de Pediatría que non se pecharan nunca.
Consentiu que o Plano Funcional do Complexo cada ano se fose rebaixando na súa contía , pasando a 600.000 euros no 2011 e a 68.000 euros no 2012, quedando por debaixo de Áreas Sanitarias con moita menos poboación.
Non foi quen de que se retomase a construción do Centro de Saúde das Somozas, nin de comezar as obras comprometidas no Centro de Saúde de Serantes.
Calou diante da non asignación económica nos Orzamentos da Xunta para a construción dos novos Centros de Saúde da Capela, Ares, Cedeira e Narón.
No seu mandato foron privatizados o Servizo de Mantemento do Hospital Naval e subministros (almacén) da área sanitaria.
Seguen, en varias especialidades, longas listas de espera, que mesmo se viron incrementadas como uroloxía, traumatoloxía é un importante aumento de usuarios derivados a centros concertados de Ferrol e doutras áreas sanitarias.

No apartado de persoal:

Non deu cobertura nas baixas, permisos, vacacións, sobrecargando ao persoal con máis traballo do que lles correspondía e indo en detrimento da calidade da asistencia.
No verán non se contrataban médicos/as e enfermeiros/as de desprazados nos Centros de Saúde onde se facía.
Volveuse aos contratos de luns a venres.
Volveuse aos contratos de media xornada.
Negábase, de maneira sistemática, dereitos dos/as traballadores/as é incumprindo a súa promesa de poñer en funcionamento unha gardería pública, para facilitar a conciliación da vida laboral e familiar.

En resumo tres anos de retroceso na calidade asistencial na área sanitaria de Ferrol.

Desde a Plataforma queremos denunciar tamén o continuo cambio de Xerentes na Área Sanitaria o que fai difícil planificar un traballo a medio prazo.

Agardamos que o novo xerente da Área Sanitaria, Angel Facio Villanueva, non siga as directrices do anterior e sexa un defensor dos intereses da Sanidade Pública, non sexa submiso coa Consellería de Sanidade e pelexe por que a Área Sanitaria de Ferrol non sufra a discriminación á que estivo sometida estes últimos tres anos.

Ferrol, a 1 de febreiro de 2012.

Asdo./ Xosé Miguel López e Lois Méndez, portavoces da Pdspf

plataformadspferrol@gmail.com

http://plataformadspferrol.blogspot.com/

http://www.sos-sanidadepublica.org/
______________________

Este Domingo 5 de Febreiro, homenaxe a Carmelo Teixeiro no IV aniversario do seu pasamento

2012-02-01T23:39:00.003+01:00

Carmelo un compromiso cos demais, un compromiso coa xustiza, un compromiso coa liberdade, ...

Este Domingo 5 de Febreiro, ás 12 do mediodía, o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, homenaxeará a Carmelo Teixeiro Menéndez no IV Aniversario do seu pasamento.

O compañeiro Carmelo Teixeiro Menéndez, foi o primeiro Coordinador do Comité Cidadán de Emerxencia. Este Comité convida a toda a cidadanía comprometida coa xustiza social, coa defensa da Ría ... a participar nunha ofrenda floral na súa lembranza. O acto realizara-se no Parque de Caranza que leva o seu nome, próximo á Ermida de Caranza, na súa ribeira.

http://youtu.be/QV0Y38pvpkA

--
Comité Cidadán de Emerxencia
para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org

Información baseada na enviada por:

Comité Cidadán de Emerxencia

-comitecidadan@gmail.com-

1 de fevereiro de 2012 20:51

Comeza a súa andaina o xornal dixital "Praza Pública"

2012-02-01T12:13:00.001+01:00

Hoxe ás 12 do mediodía comeza a súa andaina na rede "Praza Pública", o xornal da Galiza que ven. Desde Ártabra 21 desexamos o mellor para a xente que traballa nese proxecto xornalístico e de comunicación. Desexamos moita sorte na nova andaina. Desde o noso sitio na rede, só dicir que poden contar con nós como parceiros do xornal. Parabéns a Galiza, parabéns ao Galego, ... parabéns ao Pobo Galego.

http://praza.com/

______________________

Os traballadores do naval da ría de Ferrol retoman as mobilizacións para pedir carga de traballo ocupando a Casa do Concello

2012-02-01T09:10:00.002+01:00

Os traballadores e as traballadoras do naval da ría de Ferrol retomaron esta mañá o calendario de mobilizacións en demanda dunha solución urxente á crise que padece o sector por mor da falta de carga de traballo, ocupando a Casa do Concello, de onde foron desaloxados pola policía local, que non dubidou en utilizar gas pementa para reprimir a protesta laboral. O persoal continuará co calendario de mobilizacións o próximo martes cunha marcha a pé até durante tres días que os levará até as portas de Delegación do Goberno na Coruña.

Miles de operarios/as dos estaleiros da ría de Ferrol retomaron este martes o calendario de mobilizacións en demanda de carga de traballo e a construción do dique flotante cunha multitudinaria manifestación que percorreu as rúas da cidade dende o Esteiro até a Praza de Armas. Alí, os Comités de ambos estaleiros e das empresas auxiliares mantiñan un nova xuntanza co alcalde de Ferrol para trasladarlle as súas demandas e urxir medidas que rematen coa profunda crise que vive o sector naval por mor da falta de carga de traballo.

Unha vez chegados/as á Praza de Armas, ao berro de “queremos traballar e non emigrar” ou “ese dique onde está?”, os/as manifestantes irromperon no interior da Casa do Concello para amosar o seu descontento polo abandono no que as administracións galega e estatal teñen deixado a un sector do que dependen 17.000 empregos na comarca. Ás portas do salón da alcaldía producíronse momentos de tensión entre os manifestantes e a policía, que non dubidou en recorrer ao uso de gas pementa para reprimir a protesta e expulsar aos traballadores/as fóra do edificio municipal.

Accións urxentes

A acción de protesta coincidiu cunha reunión entre o Comité dos estaleiros de Fene e Ferrol e o alcalde da cidade, quen, unha vez máis, reiterou a súa dispoñibilidade aos traballadores/as e a predisposición do goberno de Madrid a atender as demandas do naval, pero pediu tempo para que novo executivo “se asente”. A este respecto, Manel Grandal, voceiro da CIG de Ferrol e membro da Sección Sindical de Navantia, subliñou que o sector non precisa máis de boas palabras nin promesas, senón que é tempo de tomar medidas urxentes, e que agora con gobernos “amigos” na Xunta e Madrid xa non hai escusas para adiar a asignación de partidas orzamentarias que permitan a construción do dique flotante, entre outras accións.

A este respecto, dende a CIG de Ferrol, lembraron que nos próximos meses se fará entrega da última fragata e do buque australiano, polo que a actividade do cadro de persoal da empresa principal quedará moi reducida, coas conseguintes consecuencias para o emprego nas industrias auxiliares. Segundo os cálculos da Sección Sindical da CIG nos estaleiros públicos tan só no primeiro semestre deste 2012 poderían destruírse máis de 1.000 empregos no sector.

O persoal continuará as mobilizacións o martes 7 de febreiro cunha marcha a pé até a Delegación do Goberno na Coruña

Marcha a pé á Coruña

Os traballadores/as de Navantia e das industrias auxiliares continuarán a vindeira semana co calendario de mobilizacións cunha marcha a pé que os levará dende Ferrol até as portas da Delegación do Goberno en Galiza, situada na Coruña. Un grupo de traballadores/as partirá de Ferrol e Fene á primeira hora do martes 7 de febreiro e ten previsto chegar ás aforas da cidade herculina o xoves 9. Alí reuniranse co resto dos traballadores e traballadoras para marchar xuntos e levar as súas demandas até o edificio da Delegación do Goberno.

Fonte: Avantar

Detalle dunha foto de José Pardo

A noticia noutros medios locais:

Os traballadores dos estaleiros plasman a súa crispación na volta ás mobilizacións.
-reportaXe de M.Mayoral-
Diario de Ferrol

O naval de Ferrol clama por traballo e provoca incidentes no concello
A policía disuadiu con gases aos obreiros que intentaron entrar pola forza na alcaldía
-Por Beatriz Couce- | - Vídeo de Manuel Aroyo- | -Álbum fotográfico de José Pardo-
La Voz de Galicia

_________________________

Loita contra os desafiuzamentos: A vergoña, agora si - Vídeo - Enlaces

2012-02-01T06:54:00.003+01:00

A banca recorre ás poxas notariais para recuperar pisos, até por só un euro, de familias que non poden pagalos. Alba Rodríguez -La Vanguardia 26.01.2012.

A vergoña, agora si

Quero pedirvos un favor: Quixera que vísedes este vídeo e si estades de acordo coas nosas peticións, que fagades a máxima difusión. Hoxe saíu nos medios, mañá sairá en máis, pero canto máis se fale, canto máis se saiba, antes conseguiremos que se cambie a lei.

Mañá podes ser ti quen se quede sen traballo.

Mañá podes ser ti quen non poida pagar a hipoteca.

Hoxe puideron, mañá non poderán.

Moitas grazas.

Eva

http://www.lavanguardia.com/vida/20120126/54245919360/la-echa-de-casa-un-notario.html

Interesante debate nos comentarios da noticia:
http://www.lavanguardia.com/vida/20120126/54245919360/la-echa-de-casa-un-notario.html

Interesante Blogue sobre a banca e o sistema financeiro non o perdades:
http://ataquealpoder.wordpress.com/

Enlace de interese en Ferrol Terra:
Rede de Converxencia Social "Praza Pública"
- Mesas de Converxencia e Acción-

Para contactar:

mesasdeconverxenciaferrolterra@gmail.com

http://rededeconverxenciasocial.blogspot.com/

Información baseada na enviada por:

fernando leston baltar

-fleston2907@gmail.com-

1 de fevereiro de 2012 01:39

Pema Ramon

-pema.ramon@gmail.com-

1 de febrero de 2012 00:12

_______________________

Ante o anunció de entrada na Ría de Ferrol dun novo buque gaseiro para Reganosa, o "LNG Oyo", o Comité Cidadán de Emerxencia convoca unha nova concentración sonora de protesta en Ferrol, para este Mércores, 1 de Febreiro

2012-01-31T12:46:00.003+01:00

CONCENTRACIÓN EN FERROL
NA PRAZA AMADA GARCIA
[DIANTE DO EDIFICIO ADMINISTRATIVO DA XUNTA DE GALICIA]

ÁS 7 DA TARDE, DO MÉRCORES 1 DE FEBREIRO

Un novo buque gaseiro achega-se ás costas galegas do noroeste. Ten prevista a súa entrada no Golfo Ártabro, este Mércores 1 de Febreiro de 2012. Sobre as 10:28h é a preamar, polo que a entrada na Ría será sobre esa hora, dado que os buques destas características só poden entrar na Ría con marea alta diurna, polo escaso calado da canle de entrada de máis de 4.000 metros de lonxitude, estreita e sinuosa.

O "LNG Oyo", fai o buque gaseiro cargado 111 desde que o fixera o LNG "Galicia Spirit" en Maio de 2007.

Ante este anunció de entrada na Ría de Ferrol do "LNG Oyo", o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, diante do aumento da ameaza contra a seguridade e a vida, que supón a entrada deste buque gaseiro, xunto á propia instalación da Planta de Gas en Mugardos, convoca en ferrol, unha nova concentración sonora de protesta e denuncia para o mesmo día, desta vez na Praza Amada Garcia, diante do Edificio Administrativo da Xunta de Galicia, ás 7 da tarde.

Características do “LNG OYO”:
Bandeira: Bermudas / Eslora: 285.48 m / Manga: 43.40 m / Capacidade: 145.914 m3

POLA DEFENSA DA VIDA, A NOSA SEGURIDADE E A RÍA !!
CESE DA ACTIVIDADE E DESMANTELAMENTO DE REGANOSA !!
PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !!

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org

Información baseada na enviada polo:

Comité Cidadán de Emerxencia

-comitecidadan@gmail.com-

30 de janeiro de 2012 22:25

_________________________

O Instituto Galego de Estatística -IGE- publica hoxe os Indicadores de contexto do Plano estratéxico de Galicia 2010-2014

2012-01-31T11:43:00.007+01:00

Os Indicadores de contexto do Plano estratéxico de Galiza 2010-2014, Fixeron-se público hoxe, 31 de Xaneiro de 2012, na web do Instituto Galego de Estatística -IGE. Pola súa importancia, desde Ártabra 21, achegamos os enlaces que dan acceso aos mesmos.

Na web do IGE, podemos acceder aos dados elaborados sobre cohesión socioeconómica (sociais e económicos) e sobre cohesión territorial e dos territorios (desenvolvemento interno, desenvolvemento comparado co ámbito supraterritorial, de conectividade e TIC). Agardamos que sexan de utilidade.

Indicadores de contexto Plan estratéxico de Galicia 2010-2014

1 Indicadores de cohesión socioeconómica

2 Indicadores de cohesión territorial e dos territorios

Servizo de Difusión e Información Estatística
Complexo Administrativo San Lázaro s/n
Instituto Galego de Estatística
15703 Santiago de Compostela
Telf: 981 541589 de 9 a 14 horas, Fax: 981 541323
contacto: http://www.ige.eu/web/peticioninfo.jsp?paxina=005006001&idioma=gl
web: http://www.ige.eu

Enviado polo:

IGE

-ige.novidades@ige.eu-

31 de janeiro de 2012 11:15

___________

Homenaxe a Amada García, o Venres, 27 de Xaneiro, ás 5 da Tarde, no Castelo de San Felipe - Homenaxe a todas as mulleres represaliadas pola dictadura fascista

2012-01-18T22:57:00.002+01:00

Homenaxe a Amada García

O venres, 27 de Xaneiro de 2012, ás 17:00 h, no Castelo de San Felipe, a Asociación Memoria Histórica Democrática rende homenaxe a todas as mulleres represaliadas polo Franquismo, esta homenaxe faise na figura da mugardesa Amada García.

Estaríamos honrad@s en contar coa vosa asistencia, así como a de toda a xente que decida acompañarnos ese día.

Sen máis, recibe un cordial saúdo da nosa asociación.

Un abrazo e saúde

Amada foi detida estando embarazada, facendo que máis tarde o Consello de guerra, aprazase a aplicación dunha sentenza de morte, ata o nacemento do fillo Gabriel. Á espera dese momento, estivo confinada no Cárcere de Mulleres de Ferrol, logo o 31 de outubro de 1937 ao "Hospital de Caridade de Ferrol", onde pariu. 88 días despois, o 27 de xaneiro de 1938, foi conducida ao Castelo de San Felipe. Alí foi executada, por un pelotón de fusilamento, en xaneiro de 1938, o mesmo día onde tamén foron executados, no mesmo lugar, outras sete persoas da mesma bisbarra: Juan José Teixeiro Leira, José María Montero Martínez, Anxo Roldos Gelpi, Antonio Eitor Caniça, de Mugardos; Ramón Rodrigues Lopes, Jaime Gonçales Peres, de Ares; e Germán Lopes García, de Cabanas.

http://memoriahistoricademocratica.wordpress.com/

Enviado por:

Fernández Sixto, Juan - Monturas (FE)

-jefernandez@navantia.es-

18 de janeiro de 2012 13:56

____________

Miles de alemáns renden homenaxe a heroes comunistas asasinados fai 93 anos por paramilitares de dereita

2012-01-16T17:10:00.001+01:00

Varios miles de persoas, segundo o partido A Esquerda -Die Linke, congregáronse hoxe no cemiterio berlinés de Friedrichsfelde na tradicional homenaxe aos líderes comunistas Rosa Luxemburgo e Karl Liebknecht, asasinados fai 93 anos por paramilitares de extrema dereita.

Membros do Taller de Historia de Berlín rebautizarán simbólicamente co nome de "A Ponte de Rosa Luxemburgo" un paso de peóns sobre o Landwehrkanal, a canle construída en Berlín a mediados do século XIX para aliviar a carga de circulación sobre o río Spree.

Desde esa ponte, o corpo sen vida da líder comunista foi arroxado o 15 de Xaneiro de 1919 á canle por membros dos "Freikorps", a milicia nacionalista de dereitas que contribuíu a sufocar a revolta espartaquista en Berlín.

Antes de ser asasinados, Luxembrugo e Liebknecht foran detidos e torturados.

Entre os asistentes destacaban os presidentes da Esquerda, Gesine Lötzsch e Klaus Ernst, así como o seu líder no grupo parlamentario do Bundestag (cámara baixa do Parlamento alemán), Gregor Gysi, e o expresidente do partido e exministro de Finanzas na súa etapa socialdemócrata, Oskar Lafontaine.

Cara ás dez e cuarto, unhas mil persoas con pancartas, segundo a policía, partiron desde a Porta de Frankfurt cara ao Monumento aos socialistas no cemiterio de Friedrichsfelde.

O ambiente foi pacífico e a marcha non se viu interrompida por antimanifestantes, ao contrario do que se temía.

No cemiterio, as tumbas de Luxemburgo e Liebknecht quedaron cubertas por un manto de caraveis vermellos.

O teatro da Volksbühne, na praza 'Rosa Luxemburgo', tiña previsto celebrar un evento titulado "Contra o poder dos bancos", ao que Lötzsch, Ernst, Gysi e Lafontaine confirmaron a súa asistencia.

Fonte: http://www.contrainjerencia.com/

Galería Fotográfica

Enviado por:

Lupe Ces

-lupeces@gmail.com-

16 de janeiro de 2012 14:19

http://lupeces.blogspot.com/
______________________________

Programa 79 d'O Recuncho en Rádio Filispim, no 93.9 da FM e a través de internet, este Martes 17 de Xaneiro

2012-01-16T16:41:00.000+01:00

Este Martes 17 de Xaneiro de 2012, de 18:30 a 19:30 horas, no 93.9 da FM: "O Recuncho" nº 79, o programa semanal da A. C. Fuco Buxán en Rádio Filispim.

No 93.9 da FM Ràdio FilispiM, ou en internet no Blogue do Colectivo Opaii! [ou neste mesmo sitio de Ártabra 21].

Cos seguintes contidos:

Invitado no estudio: Xosé María Dobarro Paz. Catedrático da UDC, para falar da controvertida figura do profesor ferrolán Santiago Montero Díaz
O “Espertar da Razón” de José Torregrosa: “Guantanamera 10”.
“Os libros recomendados” de Víctor G. Novás.
Na “Sección Poética” de Lorena Calaza: a poesía de Montero Díaz.
Novas e comunicados, por Fernando Ocampo.
Música: Música de Cine II.

Audición en directo, en Internet: http://giss.tv:8000/radiofilispim.ogg

Todos os programas en : http://recunchofuco.blogspot.com

Teléfono para participar en directo: 981371040

E-mail: opafuco@gmail.com
--
"O recuncho", o programa da asociación cultural Fuco Buxán
en Radio FilispiM, 93.9 FM

http://www.recunchofuco.blogspot.com

fuco buxán, a.c.
Aptdo Correos 240 C.P. 15400 Ferrol
Telef. 981325492
www.fucobuxan.com
fucobuxan@yahoo.es

Enviado por:

Fuco Buxán Asoc. Cultural - Ferrol

-fucobuxan@gmail.com-

16 de janeiro de 2012 11:14

__________________

Enlace co Colectivo Opaii promotor de Rádio Filispim:
http://opaii.blogspot.com/
____________________

A demagoxia neoliberal co déficit e os impostos, ... Por Xavier Vence Deza

2012-01-15T20:17:00.000+01:00

Por Xavier Vence Deza [*]

15.01.2012

No debate actual sobre o déficit e a débeda xógase abusivamente con algunhas simplificación torpes e demagóxicas. Os propagandistas da dereita tratan de identificar déficit con despilfarro. Obviamente, non teñen nada que ver. Pode haber xestión pública eficiente de recursos xestionados en orzamentos con déficit e xestión ineficiente con orzamentos equilibrados. Outros tratan de identificar gasto público con déficit e dan por feito que para reducir o déficit a única vía é a redución do gasto público. Obviamente, tampouco é iso. O asunto está en ter sempre presente que o déficit depende tamén dos ingresos públicos en xeral e dos impostos en particular. É unha trapela interesada falar exclusiva e machaconamente dunha das follas da tesoira como se a outra non entrase no xogo.

Para empezar é falso afirmar que os de esquerdas son defensores do déficit. O que normalmente fan as esquerdas é defender o gasto público –non de calquera maneira- pero non é máis de esquerdas financiar ese gasto público con déficit e débeda; o que normalmente defenderán as esquerdas é financialo cun sistema impositivo progresivo.

Outro asunto é que desde a crise do 29 os economistas serios entenderan que o déficit non pode ser un dogma, no sentido de que o financiamento con déficit pode ser un instrumento útil para dinamizar a economía, para combater as recesións ou para financiar investimentos estratéxicos cuxos rendementos para a sociedade non se manifestan no ano en que se executa o gasto senón posteriormente e ao longo de moitos anos –como ocorre en xeral coas boas infraestruturas, cando están pensadas en termos de utilidade social.

O certo é que o dogma do déficit cero é algo que os países desenvolvidos arrombaron despois da crise do 29 e tan só o arcaico réxime de Franco mantivo ese criterio miope do equilibrio orzamentario como principio inamovible até a súa caída; a dereita española volve ás súas orixes con este dogma traído agora da man dos neoliberais, esquecendo que esa disciplina pitoña foi a causante do coñecido déficit de investimento en infraestruturas e servizos sociais básicos que marcou durante décadas unha distancia abismal con respecto ao resto de Europa.

Pola contra, temos múltiples exemplos de como a dereita foi adicta ao déficit e á débeda. O caso máis espectacular foi o de Reagan e Bush nos Estados Unidos. Foi baixo os seus mandatos cando os déficit e a débeda se dispararon até niveis realmente irresponsábeis e insostíbeis. Iso si, fixérono ao tempo que mantiñan o dogmático discurso do equilibrio orzamentario, converténdose no exemplo paradigmático da dobre moral do neoliberalismo reinante desde Reagan para acá. Desde aquela o discurso da redución do déficit foi utilizado sistematicamente para poder levar adiante programas de rebaixas dos impostos aos ricos, ás grandes empresas e ao capital financeiro (bancos, fondos, etc) ao tempo que aumentaban o gasto militar, as axudas a grandes empresas ou os gastos en obras e servizos que contratan co sector privado.

Polo tanto, o verdadeiro problema é a política da dereita e dos neoliberais. O que viñeron facendo ao longo das tres últimas décadas foi máis ou menos o seguinte: manteñen un persistente discurso de redución de impostos para lexitimar a redución de impostos aos ricos, ás rendas altas e ao capital ao tempo que aumentan os impostos indirectos que para a xente se confunden con alzas de prezos (IVE, etc); paralelamente, manteñen ou aumentan o gasto para atender as demandas dos grandes grupos económicos (gasto militar, obras, compras públicas...) e, para poder gañar eleccións, tampouco poden acometer drásticos recortes nos servizos públicos máis populares. O resultado é cantado: un crecente desequilibrio das contas públicas, aumento do déficit e da débeda. Nese sentido, son xustamente as políticas de corte neoliberal as que conducen a un aumento do déficit e da débeda pública. Ese uso estratéxico do orzamento público para facer unha redistribución inversa -cara arriba- da renda compleméntase coa privatización de empresas e servizos públicos, que significaron e significan unha fabulosa transferencia de rendas cara o capital privado, ao tempo que axuda a ampliar o campo de negocio en actividades lucrativas e seguras para ese mesmo capital privado.

O que define á esquerda non é déficit senón, por un lado, a orientación do gasto (prioridade á redistribución da renda para reducir as desigualdades, servizos públicos básicos de calidade como educación, sanidade, etc e non gastos militares ou obras que só benefician ás empresas que as realizan) e, por outro lado, un sistema de impostos progresivos que faga pagar máis -de xeito efectivo- ás rendas altas e as grandes fortunas, que grave as rendas financeiras cando menos tanto como os ingresos do traballo do traballo, que grave moito máis o consumo de luxo e grave menos o consumo básico ou esencial, que poña coto á fraude e á evasión fiscal, etc. Como leva defendendo, por exemplo, o BNG desde o inicio desta crise e non só como gancho ás portas das eleicións.

Nese sentido, compre recoñecer e dicir que a política de Zapatero non foi de esquerdas nin na primeira lexislatura nin na segunda; co seu discurso de que “subir impostos non era de esquerdas” o que fixo foi: suprimir o imposto de patrimonio que só pagaban os ricos, baixar o tipo marxinal máximo da renda do 46 ao 43%, baixar o imposto de sociedades, asentar un tratamento fiscal escandalosamente privilexiados para as SICAV, fondos de investimento, private equity, etc. O que si subiu foi o IVE e os impostos especiais, que son todo eles regresivos. Ademais, contribuíu a manter e reforzar un sistema fiscal tipo “gruyere”, con moreas de buratos e excepcións e, para redondeala, cunha política de inspección tributaria deliberadamente tolerante coa fraude e a evasión, como veñen denunciando os técnicos de facenda (Gestha).

Nesa mesma senda se sitúan as medidas fiscais adoptadas polo PP no seu primeiro consello de ministros: facendo táboa rasa co discurso proclamado acordan unha suba de tipos no IRPF -disque como "contribución temporal á solidariedade"!!- coa particularidade de cebarse de xeito moi especial nas rendas medias e medias-baixas (tanto nas rendas do traballo como nas rendas do aforro). Ao tempo que acordan un recorte de gasto moi importante que vai afectar especialmente aos asalariados públicos e aos servizos públicos da maioría da poboación (sanidade, educación, dependencia, etc). Pola contra deixan fóra da axenda a tributación das sociedades e fondos de investimento, as rendas financeiras e especulativas, a evasión fiscal, as múltiples deduccións e bonificacións que permiten que as grandes sociedades paguen unha taxa efectiva de imposto de sociedades inferior ao das PEMES. Nada se di tampouco de reducir o gasto en certas partidas como a militar, subvencións á igrexa, ao ensino privado e concertado, etc.

Compre insistir, polo tanto, no feito de que a esquerda non está en contra da redución do déficit en abstracto senón e tan só na medida en que vai aparellada da redución do gasto e ata a imprescindible flexibilidade dos gobernos. O problema é a redución do déficit ao mesmo tempo que se adoptan medidas que reducen os ingresos públicos, porque iso conleva necesariamente unha redución do gasto público e, na maior parte dos casos, dos gastos en servizos básicos como educación, sanidade e prestacións sociais para os máis necesitados. Como estamos a ver en Galiza, en Madrid, en Cataluña, en Valencia e no conxunto do Estado Español; ou no Reino Unido, Portugal e a maioría dos países da UE que están a implementar as mesmas receitas impulsadas pola dereita europea.

Os que queren utilizar o sector público para introducir maior xustiza social e impulsar o desenvolvemento económico non son fanáticos do déficit nin moito menos, o que perseguen é que os ingresos públicos poidan aumentar ao ritmo das necesidades razoables de gasto para acadar aqueles obxectivos. Polo tanto, a esquerda do que está en contra é de que o sector público se ate de pés e mans para afrontar situacións conxunturais que poden estrangular as contas públicas. Por outra parte, non fai falta ser keynesiano para entender que nun contexto de recesión e estancamento, o peor que poden facer os gobernos é reducir drasticamente os gasto público porque iso só contribúe a deprimir aínda máis a demanda. E, por último, todos os economistas serios saben desde hai moitas décadas que o investimento de longo prazo –infraestruturas de todo tipo- non ten porque ser cuberto con ingresos actuais senón que resulta máis razonable e xusto que se financie mediante crédito, tendo en conta que o seu rendemento ou utilidade social vai producirse no futuro, durante un longo prazo de tempo. Un problema completamente distinto é que eses investimentos teñen que plasmarse en actuacións cuxa utilidade social futura sexa certa e ben avaliada e non poden ser o resultado de decisións caprichosas, clientelares ou por presión dos que fan negocio coa execución do investimento. Ese é o risco derivado da presión de certos lobby’s poderosos como poden ser o das construtoras, concesionarias e outras polo estilo.

Artigo publicado o 9 de Xaneiro de 2012 no blogue persoal do autor ao que recomendamos acceder e difundir:
http://xaviervence.blogspot.com/

[*] Xavier Vence Deza (Rodeiro en 1961) é Catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela, escritor, comentarista político, ... Foi director do Idega no período 1991-95. Profesor invitado en diferentes universidades estranxeiras, formou parte de diversos comités de expertos de organismos internacionais. É coordinador do grupo de investigación ICEDE e da área de Economía do Seminario de Estudos Galegos. Publicou máis dun centenar de artigos e libros en revistas profesionais de ámbito galego e internacional sobre economía da innovación e políticas tecnolóxicas, sistema galego de innovación, disparidades rexionais na UE, industria, servizos, mercado de traballo, sistemas produtivos e planificación estratéxica, desenvolvemento local ...
____________________

Non diga crise, diga estafa, ... Por Isaac Rosa

2012-01-15T19:58:00.001+01:00

Por Isaac Rosa [*]
18.0.2012

Propón Mark Taibbi en 'Cleptopía' que á crise a chamemos polo seu verdadeiro nome: estafa. Que deixemos de ver a crise como un problema económico ou financeiro, e empecemos a tratalo en términos penais, policiais. Que non falemos nin sequera de banqueiros e inversores codiciosos, senón de banqueiros e inversores criminais. E que non digamos que somos vítimas da crise, senón dun roubo.

Fago a proba: collo varias frases habituais e aplícolles o cambio semántico. No canto de “É a peor crise en décadas”, déixoo en “É a peor estafa en décadas”. En lugar de “A crise obriga a medidas dolorosas”, “A estafa obriga a medidas dolorosas”. E non digo “A crise esixe reformas”, senón "A estafa esixe reformas”. Ata ao “contrato de crise” que se aveciña chámoo “contrato de estafa”. Pois si que se ven as cousas doutro xeito co método Taibbi. Con máis rabia.

O que propón o libro non é un capricho: Taibbi analiza ao detalle a orixe da crise e demostra como o mundo financeiro e a política económica mundial caeron en mans dunha clase delincuente que buscaba forrarse ao prezo que fose, aínda que ese prezo incluíse afundir a economía mundial. A súa denuncia dos manexos de 'Goldman Sachs' (esa canteira de dirixentes para Estados Unidos e Europa) é como para presentarse en comisaría cun exemplar do libro.

Non é o único cambio de vocabulario que propón: Taibbi escribe sen gardar as formas, como a súa furia lle dita, e no canto de dicir “o banqueiro Lloyd Blankfein” prefire escribir “o gilipollas Blankfein”; ou no canto de referirse a Greenspan como “o ex presidente da Reserva Federal” identifícao como “o maior capullo do universo”. Soa a desafogo sen máis, pero fagan a proba de chamar ao seu antollo a algúns dirixentes e financeiros deste lado do Atlántico, e verán como tampouco é o mesmo.

Cleptopía describe un mundo financeiro asimilable á mafia e o narcotráfico, con gobernantes ao servizo do crime que fixeron de Estados Unidos, e por extensión do resto do mundo, un paraíso para ladróns: unha cleptopía.

Publicado o 15.01.2012 en Traballar cansa - Público.es

[*]Isaac Rosa Camacho -Sevilla, 1974, é escritor e activista de esquerdas. Anque naceu en Sevilla, viveu en Extremadura e agora reside en Madrid. Publicou as novelas "La malamemoria" (1999), posteriormente reelaborada en "¡Otra maldita novela sobre la guerra civil!" (2007), "El vano ayer" (2004) e "El país del miedo" (2008). Con "El vano ayer" obtivo o Premio Rómulo Gallegos (2005), o Premio Ojo Crítico e o Premio Andalucía de la Crítica, e foi levada ao cine por Andrés Linares co título de "La vida en Rojo". A súa última novela, "El país del miedo", recibiu o Premio Fundación José Manuel Lara á mellor novela de 2008. Isaac Rosa, na actualidade reside en Madrid. Tivo o honor de remplazar a Javier Ortiz na columna que publicaba no xornal "Público" logo do seu pasamento. Outras obras: "Adiós muchachos" (1998, teatro), "El ruido del mundo" (1998, novela), "Kosovo. La coartada humanitaria" (2001, ensaio), ...

Ligazóns externas:

________________

O diñeiro no banco periga, ... Por Josep Manuel Novoa

2012-01-15T18:59:00.002+01:00

Por Josep Manuel Novoa Novoa [*]

14.01.2012

Non é unha afirmación alarmista, non se trata que non volvas ver o teu diñeiro dun día para outro senón que dadas as circunstancias os bancos rapinarán as contas correntes con toda clase de cargos inventados, comisións que se sacarán de debaixo da manga, erros, intereses astronómicos por descubertos provocados, e para que seguir. Algúns poderán dicir que isto xa era o pan de cada día, no entanto, ao que me refiro é a un novo estadio do ímpeto da folganza. As queixas no Servizo de Reclamacións no Banco de España sáense do mapa. O motivo desta rapina esíxeo o guión. Bruxelas esixe aos bancos españois unha recapitalización de 50.000 millóns de euros, é unha cifra descomunal e imposible de aplicar. Os bancos e as caixas reconvertidas teñen enterrados en ladrillos, rochos e solares máis de 150.000 millóns de euros, imposible de atopar un comprador. A prima de risco non tardará en explotar. Sería conveniente ver post: España ao bordo do abismo. Pescuda o que non che explican. Si non hai diñeiro irán a por el, e irán polo que teñen máis a man. Sirva de exemplo demostrable as participacións preferentes que sen un atisbo de vergonza apropiáronse do aforro de miles de persoas. Caixabank non lle importou o máis mínimo saquear aos seus clientes, non se pode dicir doutro xeito, ao colocarlles accións da entidade, cando era máis que patente a caída dos valores bancarios, que a día de hoxe, escasamente seis meses perderon un terzo do seu valor. Agora toca botar man ás contas correntes, vou a por máis argumentos.

Para días sáese desta crise. Nos tempos que corren un pesimista é un individuo ben informado, si o teu manexases certos números poderíasche decatar na lea que estamos metidos. De inmediato, segundo a chanceler Merkel ou en marzo segundo Sarkozy, vaise ha implantar a Taxa Tobin, un imposto polas transferencias de millóns de operacións no ámbito financeiro que afecta aos bancos. Quen a pagará? Os bancos nin un euro, trasladaran-na aos clientes. Esta taxa que, os políticos, pretenden que represente un imposto sobre os bancos irá parar, pola vía rápida, ás contas dos clientes e será un suma e segue a todo o mencionado no parágrafo anterior. Si a clase política quixese realmente gravar aos bancos cunha imposición para recuperar o desastre que orixinaron substituiría ao auditor privado que traga con todo por un equipo de inspectores de Facenda aos que lles seria máis difícil de domesticar. Ao non ser así, a Taxa Tobin será unha repercusión ás contas dos clientes. Insisto que dalgún sitio teñen que sacar o diñeiro, máis aínda cando o negocio bancario cada vez ten menos clientes. As empresas ou autónomos que a falta súbita de crédito afundiunos xa non existen, pero aqueles que subsistiron, co tempo que pasou, adaptáronse a unha mínima relación bancaria e van á espreita aos extractos para que nos lles coen "erros". Permítome, dadas as circunstancias, unhas recomendacións.

A todos aqueles que teñen unha conta corrente onde vai cargada a cota mensual da hipoteca, e ademais teñen domiciliacións de todo tipo, auga, gas, electricidade, etc. e efectúan disposicións, deberían tomar a precaución de segregar as operacións bancarias en tres contas. Explícome, cando empezo a lea o banco efectuará todos os cargos, os habidos e os que se sacará da manga, e a última anotación será a cota mensual da hipoteca que non se poderá pagar na súa totalidade, e aí empezará outra lea, interesado, onde aparecerán cargos por descuberto. O banco sabe que para ti a cota mensual da hipoteca é sagrada e diso aproveitarase. Polo tanto solución drástica: a conta corrente onde está cargada a cota mensual da hipoteca debería ter un ingreso mensual polo mesmo importe da cota programada sen máis movementos, así deste xeito illas da lea ti punto máis vulnerable. Hai que ir ás fabas contadas polo que as domiciliacións deben de estar noutra conta, só domiciliacións nada máis. Para rematar, unha conta para as disposicións e que debes de manter co mínimo saldo. Si todo está mesturado estas perdido unha vez que che efectuaron o cargo xa entramos na fase do por favor e na reclamación que ninguén atende. Unha consideración respecto diso, con estas tres contas segregadas só proporciónanche unha certa protección sobre as cotas da hipoteca e os recibos domiciliados xa que o banco, na letra pequena, cando abres unha conta corrente se faculta de trasladar o saldo negativo, si prodúcese, ás outras contas ao teu nome. Ti saberás si interésache trasladar unha conta en cada banco e así desactivar o mangoneo de contas que se outorgan co teu diñeiro.

Aínda hai algo máis que dicir respecto ao titular do post, si viñesen mal dadas e realmente chegásese a un "corralito" xeneralizado é necesario difundir que o Estado garante depósitos bancarios ata un tope de 100.000 euros. Pero hai un pero, esta garantía non é en metálico, e menos na circunstancia en que están as contas públicas, será en especies. De momento quédasche sen diñeiro, e o Goberno no cumprimento da promesa desta garantía ofrecerache Débeda do Estado con vencemento a cinco ou dez anos ou os que sexan, iso será todo. As decisións políticas van todas encamiñadas a recortar gastos e incrementar os impostos con tal de poder pagar a débeda o que non fai falta ser moi listo para deducir que diminúe o consumo que repercute sobre a actividade empresarial coa consecuencia de máis paro. A parte da caída da actividade produtiva que merma da circulación de diñeiro, é dicir, que circula a unha velocidade inferior á que se movía afecta á creación de diñeiro. Aquí tan só un apunte e nun próximo post explicareino con detalle, os bancos crean diñeiro a través do que pasa polas súas mans, un sorprendente efecto paranormal que chaman diñeiro fiduciario. Pois o devandito, a todo o exposto súmase o misterio do diñeiro fiduciario que se esfuma pola falta de circulación do mesmo. Todo un "desmadre" que se descontrola por momentos.

Toma as túas precaucións e mantén o diñeiro liquido no teu poder, a loita polo efectivo cando se desate será o sálvese quen poida. De todas as maneiras, si me equivoco non perdes nada pero terás un referente nas determinacións do novo goberno de Mariano Rajoy. As medias anunciadas só son "o principio do principio" para tratar de reconducir a situación que afecta ao populacho xa que as grandes fortunas se quedarán á marxe. Anticípoche que practicamente ningunha das 35 empresas do IBEX, as máis importantes do país, non pagan un euro do imposto de sociedades. Como pode funcionar o país si o escaqueo fiscal chega a esta magnitude?. Todas as medidas son restritivas e non fai falta ser un lince para intuír que os cinco millóns de parados excédense dun momento a outro. Ao dito, toma precaucións co teu diñeiro.

Publicado en "Ataque ao Poder" o 11 de Xaneiro de 2012

[*] Josep Manuel Novoa Novoa -Barcelona, 1949. Xornalista, escritor e editor.

Fonte: http://ataquealpoder.wordpress.com/2012/01/11/el-dinero-en-el-banco-peligra/

Acceder ao Libro: "El botín de Botín"

______________________________

Un elixir para aliviar a ignorancia sobre estáfalas, os enganos e os roubos de banqueiros e outras xentes de mal vivir

Por Juan Torres López [*]
11.01.2012

Día a día confirmo que a xente normal e corrente non está decatada de como lle rouban os bancos e de que forma as leis financeiras danlles aos banqueiros todo tipo de facilidades para que o sigan facendo sen parar. Pois ben, permítome recomendar desde aquí a lectura e ata o estudo detallado e por suposto o seu divulgación, do blog de Josep Manuel Novoa Novoa titulado ´Átaque ao poder´. O blog preséntase a si mesmo como un novo elixir que actúa como “un antiinflamatorio cerebral que posúe tamén propiedades analgésicas e antidepresivas. Incentiva a glándula coñecida como rebeldía básica. Absórbese ben trala súa administración visual. A administración conxunta con outros produtos (aínda que non similares) non modifica a amplitud de miras do usuario, aínda que atrasa ligeramente a súa velocidade de compresión ao apreciar substanciales diferenzas da realidade. O produto esta considerado como un antialucinógeno mediático”.

Josep Manuel Novoa é autor de libros moi documentados como O Poder, O botín de Botìn, Bancos, banqueiros, bandidos, Xaque ao vicerrei ou As mil caras de Jordi Puyol e o seu blog está cargado do tipo de información que, si vivísemos nunha auténtica democracia, debería difundirse diariamente nas horas de maior audiencia televisiva.

[*] Juan Torres López, Granada -1954-, Doutor en CC. Económicas e Empresariais, exerce na Universidade de Sevilla como catedrático de Economía Aplicada do Departamento de Teoría Económica e Economía Política. Escritor, investigador, analista de política económica e activista social. Manten unha páxina web "Ganas de Escribir" -www.juantorreslopez.com- e coordena a páxina web dedicada a información económica -www.altereconomia.org-
_________

Quem nom te respecta nom te merece.

2012-01-15T13:22:00.006+01:00

TRAFEGANDO RONSEIS
Olhadas, acenos e movimento...criando apoios contra a violência.

http://youtu.be/b8vXfb80gF4

______________

En Ferrol como no resto das cidades da Galiza, a CIG mobilizou-se para rexeitar as medidas económicas do Goberno Español: “Coas políticas do PP: os pobres máis pobres e os ricos máis ricos” - Vídeo

2012-01-15T07:56:00.002+01:00

Centos e centos de delegados e delegadas da Confederación Intersindical Galega saíron, o Xoves 12 de Xaneiro de 2012, á rúa en todo o país para amosar o seu rexeitamento ás medidas adoptadas polo Partido Popular nada máis acceder ao Goberno español porque volven cargar o peso da crise sobre a clase traballadora. O secretario xeral da central nacionalista, Suso Seixo, fixo en Vigo un chamamento á mobilización para conquistar un modelo económico e social máis xusto e solidario e adiantou a posibilidade de convocar unha nova folga xeral antes do 10 de marzo, data na que se celebra o Día da Clase Obreira Galega.

A CIG celebrou hoxe unha nova xornada de análise e mobilización nas principais localidades do país. A primeira hora da mañá daban comezo as asembleas de delegados/as en Vigo, A Coruña, Ourense, Santiago, Ferrol, Lugo, Pontevedra e Vilagarcía nas que se abordaron as medidas económicas adoptadas polo Goberno español tras a chegada do PP e o efecto que terán sobre a clase traballadora. A mobilización máis numerosa foi a de Vigo, con preto de 500 persoas que marcharon dende Coia até a rúa Lalín e manifestación, entre as que se atopaba un grupo de traballadores/as do naval, que leron un manifesto ao remate da concentración fronte á delegación de Facenda reclamando apoio ás súas reivindicacións. En Santiago a xornada reivindicativa rematou coa ocupación simbólica da sede de Banesto.

En todas as localidades se repartiron billetes de 500 euros coa cara do presidente do Goberno español, Mariano Rajoy, nos que se podía ler “Coas políticas do PP: os pobres máis pobres e os ricos máis ricos” e "Contra a ditadura dos mercados, soberanía nacional”. O primeiro dos lemas figuraba tamén nas faixas.

O secretario xeral da central nacionalista indicou en Vigo que o cambio no Goberno do Estado español non supuxo unha mudanza nas políticas nin na grave situación que padecen os traballadores e traballadoras. Suso Seixo alertou que o recente anuncio da redución do déficit público en 40.000 millóns de euros anticipa “que aínda quedan por diante recortes moito máis duros”. Diante disto, quixo deixar moi claro que a única saída que lle queda á clase traballadora, á maioría social, é a mobilización. “As oligarquías económicas entenden a crise como un momento de debilidade dos traballadores/as e van intentar precarizar aínda máis as nosas condicións laborais”, advertiu.

En canto ás medidas adoptadas polo PP, o secretario xeral da CIG criticou que a primeira decisión fose a de reducir o gasto público. “Volverán subir o IRPF e tamén o IVE, o que vai afectar maioritariamente á clase traballadora, pero as grandes fortunas e os bancos non os van tocar”, censurou. Tamén cargou contra as últimas propostas da patronal, como a conxelación salarial, que suporá unha perda de poder adquisitivo se temos en conta o incremento dos prezos. “O seu obxectivo último é flexibilizar o mercado laboral e darlle prioridade aos convenios de empresa”. Seixo non se esqueceu tampouco do papel que están a xogar os sindicatos españois CCOO e UGT. “Con todo o que está a caer resulta difícil de entender a súa actitude, xa que non só non se mobilizan senón que están a dicir que hai posibilidade de acordo coa patronal”.

Máis recesión

No que respecta ás medidas que están a adoptar e propoñer os Gobernos, asegurou que non só non van favorecer a saída da crise senón que provocarán máis recesión. “O único que fan e darlles cartos e máis cartos públicos aos bancos, 500.000 millóns de euros non último meses, cando todos sabemos que nunca chegarán ás empresas nin ás familias”. Neste senso, lembrou que hai incluso premios Nobel en economía que sosteñen que a maior austeridade no gasto público maior recesión e que o que hai que facer é subirlles os impostos aos máis ricos e aumentar os salarios para fomentar o consumo, non baixalos como se pretende.

O máximo responsábel da CIG sostivo tamén que existen alternativas a todas estas políticas, “pero non dentro deste modelo económico capitalista neoliberal que só está ao servizo dunha minoría”. Entre elas, citou o fomento do investimento público, a subida de salarios para reactivar o consumo ou a creación dunha banca pública para achegar recursos a familias e empresas. “Faise imprescindíbel un reparto máis igualitario da riqueza e maior soberanía para que as nacións que formamos parte de Europa poidamos decidir as nosas políticas económicas e sobre os nosos sectores produtivos”.

Finalmente, lembrou que as mobilizacións de hoxe forman parte dunha campaña que a central desenvolverá nos vindeiros meses de cara a acumular forzas ante a celebración o vindeiro 10 de marzo do Día da Clase Obreira Galega. “Sen descartar a posibilidade de convocar unha folga xeral antes desa data porque os graves recortes que estamos a padecer vanse intensificar”.

Detalle da concentración de Ferrol no recinto da axencia tributaria.

http://youtu.be/67ZgIY7Oi9o

Enlace:
Galería de imaxes das mobilizacións na Galiza.

Fonte: http://www.galizacig.com/
____________________

Vídeo moi esclarecedor sobre o "engano" do Goberno cos impostos: "Onde dixen digo, digo IMPOSTOS" - Vídeo

2012-01-13T08:55:00.000+01:00

A secuencia consiste nunha sucesión de declaracións nas que Rajoy e outr@s dirixentes do PP, antes de chegar ao poder, móstrase absolutamente contrario a unha subida de impostos.

O goberno de Mariano Rajoy subiu os impostos, a pesar de anunciar o contrario durante os últimos anos, con máis intensidade nos últimos meses e sobre todo durante toda a campaña electoral.

Pode verse como Rajoy insistía unha e outra vez en que elevar os impostos era algo "malo", "disparatado" e "contraproducente". Tamén aparece María Dolores de Cospedal, secretaria xeral dos conservadores dereitistas e presidenta de Castilla-La Mancha. Con absoluta firmeza, dixo: "Nunca se saíu en España dunha crise económica subindo os impostos. Nunca". E de novo Rajoy, no recente debate de investidura. "A miña intención é non subir os impostos", sinalou. O vídeo termina cunha imaxe da vicepresidenta, Soraya Sáenz de Santamaría, anunciando tras o Consello de Ministros do pasado 30 de decembro: "Este Goberno vese obrigado a unha subida de determinados impostos".

Rajoy tiña un programa oculto que incluía brutais recortes sociais e subidas de impostos. Unha e outra vez, o presidente popular negou a maior e prometeu que se gañaba as eleccións, reduciría a presión fiscal. Rajoy escribiu o último capítulo deste engano masivo durante o debate de investidura no que tamén anunciou que a súa intención era non subir os impostos"

http://youtu.be/kpuGTVIA-V8

De interese:
As mentiras do PP en Google
_________________

A marcha cara ao abismo, ... Por Fidel Castro Ruz

2012-01-13T00:44:00.000+01:00

Por Fidel Castro Ruz [*]

13.01.2012

Non é cuestión de optimismo ou pesimismo, saber ou ignorar cousas elementais, ser responsables ou non dos acontecementos. Os que pretenden considerarse políticos debesen ser lanzados ao lixo da historia cando, como é norma, nesa actividade ignoran todo ou case todo o que se relaciona con ela.

Non falo por suposto dos que ao longo de varios milenios converteron os asuntos públicos en instrumentos de poder e riquezas para as clases privilexiadas, actividade na que verdadeiros récords de crueldade foron impostos durante os últimos oito ou dez mil anos sobre os que se teñen vestixios certos da conduta social da nosa especie, cuxa existencia como seres pensantes, segundo os científicos, apenas pasa os 180 mil anos.

Non é o meu propósito enfrascarme en tales temas que seguramente aburrirían a case o cento por cento das persoas continuamente bombardeadas con noticias a través de medios, que van desde a palabra escrita ata as imaxes tridimensionais que comezan a exhibirse en custosos cines, e non está afastado o día en que tamén predominen na xa de seu fabulosas imaxes da televisión. Non é casual que a chamada industria da recreación teña a súa sé no corazón do imperio que a todos tiraniza.

O que pretendo é situarme no punto de partida actual da nosa especie para falar da marcha cara ao abismo. Podería ata falar dunha marcha “inexorable” e estaría seguramente máis preto da realidade. A idea dun xuízo final está implícita nas doutrinas relixiosas máis estendidas entre os habitantes do planeta, sen que ninguén as cualifique por iso de pesimistas. Considero, pola contra, deber elemental de todas as persoas serias e cordas, que son millóns, loitar para pospoñer e, talvez impedir, ese dramático e próximo acontecemento no mundo actual.

Numerosos perigos ameázannos, pero dous deles, a guerra nuclear e o cambio climático, son decisivos e ambos están cada vez máis lonxe de aproximarse a unha solución.

A palabrería demagóxica, as declaracións e os discursos da tiranía imposta ao mundo por Estados Unidos e os seus poderosos e incondicionais aliados, en ambos temas, non admiten a menor dubida respecto diso.

O primeiro de xaneiro de 2012, ano novo occidental e cristián, coincide co aniversario do triunfo da Revolución en Cuba e o ano en que se cumpre o 50 Aniversario da Crise de Outubro de 1962, que puxo ao mundo ao bordo da guerra mundial nuclear, o que me obriga a escribir estas liñas.

Carecerían de sentido as miñas palabras si tivesen como obxectivo imputar algunha culpa ao pobo norteamericano, ou ao de calquera outro país aliado de Estados Unidos na insólita aventura; eles, como os demais pobos do mundo, serían as vítimas inevitables da traxedia. Feitos recentes ocorridos en Europa e outros puntos mostran as indignacións masivas daqueles aos que o desemprego, a carestía, as reducións dos seus ingresos, as débedas, a discriminación, as mentiras e a politiquería, conducen ás protestas e ás brutais represións dos gardiáns da orde establecida.

Con frecuencia crecente fálase de tecnoloxías militares que afectan a totalidade do planeta, único satélite habitable coñecido por centos de anos luz doutro que talvez resulte adecuado si nos movemos á velocidade da luz, trescentos mil quilómetros por segundo.

Non debemos ignorar que si nosa marabillosa especie pensante desaparecese transcorrerían moitos millóns de anos antes de que xurda novamente outra capaz de pensar, en virtude dos principios naturais que rexen como consecuencia da evolución das especies, descuberta por Darwin en 1859 e que hoxe recoñecen todos os científicos serios, crentes ou non crentes.

Ningunha outra época da historia do home coñeceu os actuais perigos que afronta a humanidade. Persoas como eu, con 85 anos cumpridos, arribaramos aos 18 co título de bacharelato antes de que concluíse a elaboración da primeira bomba atómica.

Hoxe os artefactos dese carácter listos para o seu emprego ─incomparablemente máis poderosos que os que produciron a calor do sol sobre as cidades de Hiroshima e Nagasaki─ suman miles.

As armas dese tipo que se gardan adicionalmente nos depósitos, engadidas ás xa despregadas en virtude de acordos, alcanzan cifras que superan os vinte mil proxectís nucleares.

O emprego de apenas un centenar desas armas sería suficiente para crear un inverno nuclear que provocaría unha morte espantosa en breve tempo a todos os seres humanos que habitan o planeta, como explicou brillantemente e con datos computarizados o científico norteamericano e profesor da Universidade de Rutgers, New Jersey, Alan Robock.

Os que afán ler as noticias e análises internacionais serios, coñecen como os riscos do estalido dunha guerra con emprego de armas nucleares increméntanse a medida que a tensión crece no Próximo Oriente, onde en mans do goberno israelita acumúlanse centos de armas nucleares en plena disposición combativa, e cuxo carácter de forte potencia nuclear nin se admite nin se nega. Crece igualmente a tensión en torno a Rusia, país de incuestionable capacidade de resposta, ameazada por un suposto escudo nuclear europeo.

Move a risas a afirmación yanki de que o escudo nuclear europeo é para protexer tamén a Rusia de Irán e Corea do Norte. Tan endeble é a posición yanqui neste delicado asunto, que o seu aliado Israel nin sequera tómase a molestia de garantir consultas previas sobre medidas que poidan desatar a guerra.

A humanidade, en cambio, non goza de garantía algunha. O espazo cósmico, nas proximidades do noso planeta, está saturado de satélites de Estados Unidos destinados a espiar o que ocorre ata nas azoteas das vivendas de calquera nación do mundo. A vida e costumes de cada persoa ou familia pasou a ser obxecto de espionaxe; escóitaa de centos de millóns de celulares, e o tema das conversacións que aborde calquera usuario en calquera parte do mundo deixa de ser privado para converterse en material de información para os servizos secretos de Estados Unidos.

Ese é o dereito que vai quedando aos cidadáns do noso mundo en virtude dos actos dun goberno cuxa constitución, aprobada no Congreso de Filadelfia en 1776, establecía que aínda os homes nacían libres e iguais e a todos concedíalles o Creador determinados dereitos, dos cales non quédanlles xa, nin aos propios norteamericanos nin a cidadán algún do mundo sequera o de comunicar por teléfono a familiares e amigos os seus sentimentos máis íntimos.

A guerra, con todo, é unha traxedia que pode ocorrer, e é moi probable que ocorra; máis, si a humanidade fose capaz de atrasala un tempo indefinido, outro feito igualmente dramático está ocorrendo xa con crecente ritmo: o cambio climático. Limitareime a sinalar o que eminentes científicos e expositores de relevo mundial explicaron a través de documentos e filmes que ninguén cuestiona.

É ben coñecido que o goberno de Estados Unidos opúxose aos acordos de Kyoto sobre o medio ambiente, unha liña de conduta que nin sequera conciliou coas súas máis próximos aliados, cuxos territorios sufrirían tremendamente e algúns dos cales, como Holanda, desaparecerían case de maneira total.

O planeta marcha hoxe sen política sobre este grave problema, mentres os niveis do mar elévanse, as enormes capas de xeo que cobren a Antártida e Groenlandia, onde se acumula máis do 90% do auga doce do mundo, se derrube con crecente ritmo, e xa a humanidade, o pasado 30 de novembro de 2011, alcanzou oficialmente a cifra de 7 mil millóns de habitantes que nas áreas máis pobres do mundo crece de forma sostida e inevitable. É que seica os que se dedicaron a bombardear países e matar millóns de persoas durante os últimos 50 anos pódense preocupar polo destino dos demais pobos?

Estados Unidos é hoxe non só o promotor desas guerras, senón tamén o maior produtor e exportador de armas no mundo.

Como é coñecido, ese poderoso país subscribiu un convenio para fornecer 60 mil millóns de dólares nos próximos anos ao reino de Arabia Saudita, onde as transnacionais de Estados Unidos e os seus aliados extraen cada día 10 millóns de barriis de petróleo lixeiro, é dicir, mil millóns de dólares en combustible. Que será dese país e da rexión cando esas reservas de enerxía esgótense? Non é posible que o noso mundo globalizado acepte sen chistar o colosal malgaste de recursos enerxéticos que a natureza tardou centos de millóns de anos en crear, e cuxa dilapidación encarece os custos esenciais. Non sería en absoluto digno do carácter intelixente atribuído á nosa especie.

Nos últimos 12 meses tal situación agravouse considerablemente a partir de novos avances tecnolóxicos que, lonxe de aliviar a traxedia proveniente do malgaste dos combustibles fósiles, agrávaa considerablemente.

Científicos e investigadores de prestixio mundial viñan sinalando as consecuencias dramáticas do cambio climático.

Nun excelente documental fílmico do director francés Yann Arthus-Bertrand, titulado Home, e elaborado coa colaboración de prestixiosas e ben informadas personalidades internacionais, publicado a mediados do ano 2009, leste advertiu ao mundo con datos irrebatibles o que estaba ocorrendo. Con sólidos argumentos expoñía as consecuencias nefastas de consumir, en menos de dous séculos, os recursos enerxéticos creados pola natureza en centos de millóns de anos; pero o peor non era o colosal malgaste, senón as consecuencias suicidas que para a especie humana tería. Referíndose á propia existencia da vida, reprocháballe á especie humana: “…Benefíciasche dun fabuloso legado de 4 000 millóns de anos fornecido pola Terra. Soamente tes 200 000 anos, pero xa cambiaches a face do mundo”.

Non culpaba nin podía culpar a ninguén ata ese minuto, sinalaba simplemente unha realidade obxectiva. Con todo, hoxe temos que culparnos todos de que o saibamos e nada fagamos por tratar de remedialo.

Nas súas imaxes e conceptos, os autores desa obra inclúen memorias, datos e ideas que estamos no deber de coñecer e tomar en conta.

En meses recentes, outro fabuloso material fílmico exhibido foi Océanos, elaborado por dous realizadores franceses, considerado o mellor filme do ano en Cuba; talvez, ao meu xuízo, o mellor desta época.

É un material que asombra pola precisión e beleza das imaxes nunca antes filmadas por cámara algunha: 8 anos e 50 millóns de euros foron investidos nela. A humanidade terá que agradecer esa proba da forma en que se expresan os principios da natureza adulterados polo home. Os actores non son seres humanos: son os poboadores dos mares do mundo. ¡Un Oscar para eles!

O que motivou para min o deber de escribir estas liñas non xurdiu dos feitos referidos ata aquí, que dunha forma ou outra comentei anteriormente, senón doutros que, manexados por intereses das transnacionais, estiveron saíndo á luz dosificadamente nos últimos meses e serven ao meu xuízo como proba definitiva da confusión e o caos político que impera no mundo.

Fai apenas uns meses lin por primeira vez algunhas noticias sobre a existencia do gas de esquisto. Afirmábase que Estados Unidos dispoñía de reservas para suplir as súas necesidades deste combustible durante 100 anos. Como dispoño na actualidade de tempo para indagar sobre temas políticos, económicos e científicos que poden ser realmente útiles aos nosos pobos, comuniqueime discretamente con varias persoas que residen en Cuba ou no exterior do noso país. Curiosamente, ningunha delas escoitara unha palabra sobre o asunto. Non era desde logo a primeira vez que iso sucedía. Un asómbrase de feitos importantes de seu que se ocultan nun verdadeiro mar de informacións, mesturadas con centos ou miles de noticias que circulan polo planeta.

Persistín, no entanto, no meu interese sobre o tema. transcorreron só varios meses e o gas de esquisto non é xa noticia. En vésperas do novo ano coñecíanse xa suficientes datos para ver con toda claridade a marcha inexorable do mundo cara ao abismo, ameazado por riscos tan extremadamente graves como a guerra nuclear e o cambio climático. Do primeiro, xa falei; do segundo, en aras da brevedade, limitareime a expoñer datos coñecidos e algúns por coñecer que ningún cadro político ou persoa sensata debe ignorar.

Non vacilo en afirmar que observo ambos feitos coa serenidade dos anos vividos, nesta espectacular fase da historia humana, que contribuíron á educación do noso pobo valente e heroico.

O gas mídese en TCF, os cales poden referirse a pés cúbicos ou metros cúbicos ─non sempre se explica si trátase dun ou de outro─ depende do sistema de medidas que se aplique nun determinado país. Doutra banda, cando se fala de billóns adoitan referirse ao billón español que significa un millón de millóns; tal cifra en inglés cualifícase como trillón o cal debe terse en conta cando se analizan as referidas ao gas que adoitan ser voluminosas. Tratarei de sinalalo cando sexa necesario.

O analista norteamericano Daniel Yergin, autor dun voluminoso clásico de historia do petróleo afirmou, segundo a axencia de noticias IPS, que xa un terzo de todo o gas que se produce en Estados Unidos é gas de esquisto.

“… a explotación dunha plataforma con seis pozos pode consumir 170.000 metros cúbicos de auga e ata provocar efectos daniños como influír en movementos sísmicos, contaminar augas subterráneas e superficiais, e afectar a paisaxe”.

O grupo británico BP informa pola súa banda que “As reservas probadas de gas convencional ou tradicional no planeta suman 6.608 billóns -millón de millóns- de pés cúbicos, uns 187 billóns de metros cúbicos, [...] e os depósitos máis grandes están en Rusia (1.580 TCF), Irán (1.045), Qatar (894), e Arabia Saudita e Turkmenistán, con 283 TCF cada un”. Trátase do gas que se viña producindo e comercializando.

“Un estudo da EIA -unha axencia gobernamental de Estados Unidos sobre enerxía- publicado en abril de 2011 atopou prácticamente o mesmo volume (6.620 TCF ou 187,4 billóns de metros cúbicos) de shale gas recuperable en apenas 32 países, e os xigantes son: Chinesa (1.275 TCF), Estados Unidos (862), Arxentina (774), México (681), Suráfrica (485) e Australia (396 TCF)”. Shale gas é gas de esquisto. Obsérvese que de acordo ao que se coñece Arxentina e México posúen case tanto como Estados Unidos. Chinesa, cos maiores xacimentos, posúe reservas que equivalen a case o dobre daqueles e un 40% máis que Estados Unidos.

“…países secularmente dependentes de provedores estranxeiros contarían cunha inxente base de recursos en relación co seu consumo, como Francia e Polonia, que importan 98 e 64 por cento, respectivamente, do gas que consumen, e que terían en rocas de esquistos ou lutitas reservas superiores a 180 TCF cada un”.

“Para extraelo das lutitas -sinala IPS- se apela a un método bautizado ‘fracking’ (fractura hidráulica), coa inxección de grandes cantidades de auga máis areas e aditivos químicos. A pegada de carbono (proporción de dióxido de carbono que libera á atmosfera) é moito maior que a xerada coa produción de gas convencional".

“Como se trata de bombardear capas da cortiza terrestre con auga e outras sustancias, increméntase o risco de danar subsolo, chans, napas hídricas subterráneas e superficiais, a paisaxe e as vías de comunicación si as instalacións para extraer e transportar a nova riqueza presentan defectos ou erros de manexo”.

Baste sinalar que entre as numerosas sustancias químicas que se inxectan co auga para extraer este gas atópanse o benceno e o tolueno, que son sustancias terriblemente canceríxenas

A experta Lourdes Melgar, do Instituto Tecnolóxico e de Estudos Superiores de Monterrey, opina que:

“‘É unha tecnoloxía que xera moito debate e son recursos situados en zonas onde non hai auga’…”.

“As lutitas gasíferas -expresa IPS- son canteiras de hidrocarburos non convencionais, encalladas en rochas que as guarecen, polo que se aplica fractúraa hidráulica (coñecida en inglés como ‘fracking’) para liberalas a gran escala”.

“A xeración de gas shale involucra altos volumes de auga e a escavación e fractura xeran grandes cantidades de residuos líquidos, que poden conter químicos disoltos e outros contaminantes que requiren tratamento antes do seu desbotalos”.

“A produción de esquisto saltou de 11.037 millóns de metros cúbicos en 2000 a 135.840 millóns en 2010. En caso de seguir a este ritmo a expansión, en 2035 chegará a cubrir 45 por cento da demanda de gas xeral, segundo a EIA".

“Investigacións científicas recentes han alertado do perfil ambiental negativo do gas lutita".

“Os académicos Robert Howarth, Renee Santoro e Anthony Ingraffea, da estadounidense Universidade de Cornell, concluíron que ese hidrocarburo é máis contaminante que o petróleo e o gas, segundo o seu estudo ‘Metano e a pegada de gases de efecto invernadoiro do gas natural proveniente de formacións de shale’, difundido en abril pasado na revista Climatic Change".

“A pegada carbónica é maior que a do gas convencional ou o petróleo, vistos en calquera horizonte temporal, pero particularmente nun lapso de 20 anos. Comparada co carbón, é polo menos 20 por cento maior e talvez máis do dobre en 20 anos’, resaltou o informe”.

“O metano é un dos gases de efecto invernadoiro máis contaminantes, responsables do aumento da temperatura do planeta”.

“'En áreas activas de extracción (un ou máis pozos nun quilómetro), as concentracións promedio e máximas de metano en pozos de auga potable incrementáronse con proximidade ao pozo gasífero máis próximo e foron un perigo de explosión potencial', cita o texto escrito por Stephen Osborn, Avner Vengosh, Nathaniel Warner e Robert Jackson, da estatal Universidade de Duke".

“Estes indicadores cuestionan o argumento da industria de que o esquisto pode substituír ao carbón na xeración eléctrica e, polo tanto, un recurso para mitigar o cambio climático".

“‘É unha aventura demasiado prematura e de risco'”.

“En abril de 2010, o Departamento de Estado de Estados Unidos puxo en marcha a Iniciativa Global de Gas Shale para axudar aos países que buscan aproveitar ese recurso para identificalo e desenvolvelo, cun eventual beneficio económico para as transnacionais desa nación”.

Fun inevitablemente extenso, non tiña outra opción. Redacto estas liñas para o sitio web Cubadebate e para Telesur, unha das emisoras de noticias máis serias e honestas do noso sufrido mundo.

Para abordar o tema deixei transcorrer os días festivos do vello e o novo ano.

Publicado o 5 Xaneiro 2012 en Especiais, Fidel Castro Ruz, Reflexións de Fidel

Fonte: http://www.cubadebate.cu/reflexiones-fidel/2012/01/05/la-marcha-hacia-el-abismo/
____________________________

Entrevista a carlos Taibo: "O 15M axuda a que algo estea empezando a cambiar na cabeza da xente"

2012-01-10T21:44:00.002+01:00

Carlos Taibo [*]: "O 15M axuda a que algo estea empezando a cambiar na cabeza da xente"

Que significado ten o 15M?

"O noso soños non caben nas vosas urnas" dicía unha pancarta instalada na acampada da Porta do Sol, o que equivale a expor cuestións radicais e de fondo e outro xeito máis democrático de facer política. Superar unhas formas de mera deliberación e delegación, reformar a lei electoral, ensaiar formas de participación máis directa mediante referendum e consultas, e, sobre todo e ata onde sexa posible, non delegar noutros a representación para a toma de decisións.

Cando os activistas do 15M escriben, referíndose aos políticos, "non nos representades", non lles están dicindo "non representades a ninguén", senón simplemente "a nós, non". Queremos o noso propio espazo e que ninguén se inmisca nel. Buscamos sociedades menos complexas e descentralizar as relacións. Pretendemos horizontes máis levadíos e que nos fagan menos dependentes. Hai un aire libertario nesas reclamacións. Sen ignorar o tamaño das nosas grandes cidades, propón comunidades máis reducidas, relacións humanas máis activas e máis fluídas co medio natural e tomas de decisión comunitarias moito máis próximas e participativas.

Que acollida tivo o movemento 15M?

O movemento que demos en chamar "15 de maio", 15M, é a primeira iniciativa que nace dos movementos alternativos e goza de ampla simpatía popular. As enquisas de opinión feitas antes do verán indicaban que máis dun 60% da poboación simpatizaba con el. Esa simpatía continuaba reflectíndoa despois do verán máis dun 50% da xente. Unha enquisa do diario El País indicaba, por exemplo, que o 54% dos votantes do PP simpatizaba coas súas reivindicacións. Pero simpatizar non significa implicarse nas súas accións. Con todo, oito millóns e medio de cidadáns tomaron parte nalgunha actividade promovida polo movemento. Tamén é claro que inquieta á xente de orde, aos medios de comunicación liberais e de ultraderecha, a determinados tertulianos que intentaron emparentarlo con formas de violencia política e a algúns gobernos. Policías disfrazados de activistas infiltráronse entre xente pacífica que rodeaba o parlamento de Cataluña coa pretensión de actuar de xeito violento para desacreditar ao movemento. A única violencia exerceuse polas forzas policiais que desaloxaron a persoas reunidas en asembleas na Porta do Sol ou a Praza de Cataluña.

Cales son as razóns do seu éxito?

A pasada primavera déronse varias circunstancias que explicaron a explosión do 15M no ecuador dunha campaña electoral de baixo ton: a crise xeral, o eco da revolta árabe, o descrédito da clase política, a corrupción, os problemas da aplicación do programa Bolonia nas universidades e, desde logo, o froito do traballo realizado durante anos polos movementos sociais alternativos. Tamén influíu o bo sentido dos convocantes: o uso intelixente das redes sociais en Internet , a capacidade de traballo e o talento organizativo. Souberon, a tempo, abandonar as grandes acampadas e crear asembleas de barrio; agora mesmo, na cidade de Madrid, hai activas 23 asembleas noutros tantos barrios. Hai outra razón: a ausencia de siglas partidistas. Entendeuse que non era momento de expresar diferenzas e así sucedeu que, en todas partes, apareceron nas asembleas e manifestacións acodes que nunca anteriormente participara nese tipo de mobilizacións.

Hai indignados e alternativos. O 15M ten dúas almas?

Si. Iso é así desde a súa orixe e as dúas almas permanecen. Hai un sector "ciudadanista" de mozos indignados, moitos deles con boa formación universitaria e, con todo abocados ao desemprego ou a un traballo precario e mal retribuido, que piden reformas conxunturais no sistema: demandan emprego, cambios na lei electoral, eficiente funcionamento das institucións e castigo da corrupción. Hai outro sector anticapitalista de mozos alternativos que contestan radicalmente o sistema, incorporan reivindicacións pacifistas, feministas e doutro modelo económico e pretenden crear espazos alternativos, democracia de base e autogestión. Hai un ámbito de coincidencia nos manifestos e programas do 15M no que os dous sectores reclaman cambios democráticos e políticas sociais incluyentes, mantemento sen recortes da capacidade de negociación colectiva e taxas fiscais que graven ao capital financeiro especulativo.

Cales son as carencias deste movemento?

O 15M é unha iniciativa que apenas ten medio ano de existencia. Non parece, pois, que se lle poida esixir un programa moi definido e maduro, pero deberá introducir cuestións como a igualdade de homes e mulleres, os dereitos das xeracións vindeiras a un planeta habitable e os dereitos dos habitantes dos países do Sur a vivir con dignidade. Neste momento son carencias evidentes a súa nula presenza no mundo do traballo, a súa moi precaria instalación no mundo rural e a ausencia dos inmigrantes "sen papeis".

Cando naceu, era época de exames nas universidades e nelas activouse pouco, pero, unha vez renovado o curso este outono, comezan a darse asembleas do 15M en campus universitarios. O movemento nútrese, sobre todo, de xentes de clases medias en rápido proceso de desclasamiento. A clase media, que foi a xoia da coroa para os estados de benestar que coñecemos, está desaparecendo. Bótase en falta a presenza nas mobilizacións dos traballadores asalariados que ven en risco os seus postos de traballo e non están dispostos a pelexar. Os sindicatos maioritarios veñen actuando tamén como tapón desa presión social e están hipotecados pola súa forte dependencia de fondos públicos para financiarse.

Que pode ocorrer no futuro co 15M?

Ocórrenlleme catro horizontes diferentes. O primeiro é que o movemento desapareza, o que me parece pouco probable, pois os activistas cren que encerra unha flor preciosa que hai que cultivar e coidar. O segundo é que sexa absorbido por instancias externas ou se divida internamente, pero no tempo que leva existindo non aparecen datos nese sentido e non hai ningún grupo que diga representar en exclusiva ao 15M. O terceiro é que, se crecen as accións de resistencia e confrontación, o movemento quede anémico ou sen forza para levalas adiante, o que estaría por ver. O cuarto, o que a min persoalmente máis me gustaría, é que se expoña un modelo de funcionamento claramente asembleario e autogestionario e radicalícese nunha postura antipatriarcal, antiproductivista-consumista e internacionalista.

Que efectos está tendo o seu actuar?

Creo, sobre todo, que o 15M axuda a que algo estea empezando a cambiar na cabeza da xente. A mocidade está dicíndonos que, ademais da democracia representativa, hai outras formas de democracia directa e continuada que non se reducen a deixar en mans doutros, durante catro anos, decisións que afectan a todos en diversas esferas posibles

Como se relaciona o movemento con outros grupos?

Cabe o risco de que algún partido político pretenda levar o ascua á súa sardiña ou usar as súas reivindicacións como ariete fronte a outros. Os activistas dos movementos sociais e os sectores críticos de grupos políticos e sindicais comprenderon que deben acudir ás asembleas do 15M, escoitar aos mozos e conversar con eles usando unha linguaxe renovada, capaz de ser entendido por persoas de xeracións distintas. Os grupos nacionalistas de esquerda, independentistas ou soberanistas, que centran agora a súa axenda política noutros temas, miraron con receo a este movemento, pero houbo encontros entre eles nos espazos galego, catalán e vasco.

Martes, 10 de Xaneiro de 2012
Alandar

Por Javier Pagola.
Publicado en alandar nº284

Foto: Ibán Aguinaga.

Fonte: http://www.librered.net/?p=14274

[*] Carlos Taibo, profesor de ciencias políticas e da administración na Universidade Autónoma de Madrid, é experto en relacións internacionais, divulgador da idea e práctica do decrecimiento económico e analista e impulsor do movemento 15M.
_________________

Os mitos económicos que xa non serven en 2012, ... Por Pere Rusiñol

2012-01-08T11:06:00.001+01:00

Imprescindible resumo de Pere Rusiñol no xornal estatal "Público" sobre os mitos económicos.

Os mitos económicos que xa non serven en 2012

Por Pere Rusiñol [*]

08.01.2012

Myron Scholes e Robert C. Merton obtiveron en 1997 o Premio Nobel de Economía por elaborar un novo método para determinar o valor dos produtos financeiros derivados: a base científica que aseguraba o éxito millonario dos hedge funds (fondos especulativos de alto risco). Descuberta a pedra filosofal, eles mesmos puxéronse ao choio a través de Long Term Capital Management. Os resultados foron certamente espectaculares, pero non no sentido previsto: en 1998, o fondo perdeu 4.600 millóns de dólares e tivo que ser rescatado polo Goberno. En 2000, estaba pechado.

As opinións, en economía, aparecen a miúdo disfrazadas de verdade, sobre todo si contan detrás cun potente altofalante mediático, académico ou empresarial, pero a realidade é bastante máis complexa. Tanto, que acabamos de entrar en 2012 e o sistema público de pensións segue lonxe de crebar en España, pese a que desde mediados da década de 1990 estudos moi liquides –patrocinados a miúdos por entidades financeiras– auguraban crébaa segura e inminente, xa co cambio de milenio.

Moitos das formulacións económicas que se converteron en hexemónicos “non se sosteñen nin nos seus propios términos”, afirma Miren Etxezarreta, catedrática emérita da Universitat Autónoma de Barcelona. Na súa opinión, trátase en realidade de “mitos” que poden ser “válidos dentro do seu propio paradigma concreto”.

2011 foi un ano devastador para algúns dos “mitos” económicos máis estendidos que, con todo, seguen gozando en 2012 de moi boa saúde. Público seleccionou 11:

1º Que suba a Bolsa sempre é bo

A tendencia a equiparar o comportamento da Bolsa coa economía real adoita levar a unha ecuación simple: si sobe a Bolsa, é bo para todos. Pero non é necesariamente así e, en 2011, volveu a quedar claro: algúns dos programas de redución de custos empresariais máis agresivos do ano, centrados sobre todo en despedimentos masivos, foron aplaudidos por alzas inmediatas no parqué.

Un dos máis duros foi o presentado en agosto polo xigante financeiro HSBC: o mesmo día en que divulgou unha mellora do 3% nos beneficios semestrais, anunciou 25.000 despedimentos, o 10% do persoal mundial. Ese día, as accións subiron o 3,4%.

Hai moitos outros exemplos, como Cisco: tras caer o 24% en Bolsa desde que empezou 2011, a mera filtración dun plan de 10.000 despedimentos fíxolle repuntar de vez o 3%. En España, os expertos coinciden: o paro pode ata empeorar en 2012, pero a bolsa subirá entre un 6% e un 10%.

Existen ata evidencias de que a correlación entre Bolsa e paro podería ser inversa, segundo explica Alejandro Inurrieta, do Instituto de Estudos Bursátiles, quen, con todo, considera que, en realidade, co boom da enxeñaría especulativa over the counter, “a Bolsa xa non é termómetro de nada”. En 2011, o único país onde a bolsa creceu de verdade foi, paradóxicamente, Venezuela: o 79%. A ortodoxia nunca subliña un dato así.

2º Si abarátase o despedimento, as empresas contratan

España é o país con máis paro de toda a UE e a patronal e todos os centros de estudos ortodoxos sinalan sempre a mesma causa: o suposto alto custo do despedimento. E iso pese a que España é tamén o país onde máis se despide. O principio asumiuno o Goberno socialista, con risco de haraquiri: aprobou en 2010 unha reforma laboral para abaratar o despedimento que lle custou unha folga xeral.

Co novo marco, a indemnización por despedimento improcedente baixou de 45 días a 33. Pero, sobre todo, ampliaba as “causas obxectivas” para poder despedir con só 20 días de indemnización e ademais introducíase a posibilidade dunha compensación con diñeiro público do 40%. “A gran singularidade de España é que o despedimento xa é na práctica libre e cunha indemnización para o empresario que facilmente pode ser, na práctica, de só 12 días”, recalca Albert Recio, economista da Universitat de Barcelona.

O Goberno do PSOE esperaba recoller en 2011 os froitos da súa reforma, pero a hipótese non tivo base empírica. Ao contrario: desde que se aprobou, perdéronse outros 404.000 postos de traballo. Pero 2012 empeza como sempre: cunha enorme presión, chuzada polo Goberno do PP en forma de ultimátum, en favor dunha reforma laboral “urxente” que abarate o despedimento.

3º Os recortes acougan aos mercados

Cando, en maio de 2010, os máximos responsables da Unión Europea (UE) viraron cara a recortes drásticos e coordinados, explicouno pola necesidade de acougar aos mercados. En cambio, iniciouse a espiral contraria: a gran maioría de países que destacou en recortes empeorou o seu rating, as curmás de risco disparáronse e os mercados parecen máis inquedos que nunca, pese á sucesión de axústelos destinados teoricamente a acougalos.

En España, Zapatero e Rajoy pactaron no verán elevar a rango constitucional a disciplina extrema e, en novembro, en plena campaña electoral, a prima de risco escalou ata o limiar que os expertos consideran próximo o rescate.

Os economistas keynesianos e críticos son unánimes: os recortes drásticos simultáneos golpean o crecemento e, xa que logo, multiplican a desconfianza. “Os mercados están lanzando mensaxes claras, pero os políticos sacan conclusións erróneas”, advertiu o prestixioso inversor e premio Pulitzer Liaquat Ahamed, quen cre que a calma non regresará sen un horizonte de crecemento.

Incluso o Fondo Monetario Internacional (FMI), tradicional gardián da ortodoxia, teno claro. O seu economista xefe, Olivier Blanchard, acaba de facer balance dos ensinos de 2011.

Entre elas: “Os inversores financeiros son esquizofrénicos sobre a consolidación fiscal e o crecemento. Reaccionan positivamente ante as noticias de consolidación fiscal, pero logo reaccionan negativamente cando o axuste leva cara a un menor crecemento, o que sucede a miúdo”. A súa conclusión: axústelos deben ser “como unha maratón, non como un sprint”.

4º Para un país, nada é peor que non pagar

Todos os economistas consideran que, para un país, a opción de non pagar as débedas é moi mala. Pero a unanimidade empezouse a desmontarse: algúns economistas –da escola crítica, pero avanzando xa entre os pos-keynesianos– consideran que o default é malo, si, pero non necesariamente o peor.

“Hai algo peor que non pagar: o que vemos en Grecia”, sostén Eric Touissaint, economista do CADTM, centro belga especializado en débeda, quen engade: “O axuste ten un impacto social terrible, pero se implementa igualmente para non prexudicar aos bancos, incluso sabendo que a débeda é tan elevada que non se poderá pagar”.

2011 foi un ano importante para a erosión do mito, ata para a escola económica convencional, que aceptou unha quita da débeda grega –e, xa que logo, un impago parcial na eurozona– de ata o 50%. Pero dúas experiencias gañaron moitos enteiros como contra-exemplos, pese ás súas singularidades: Arxentina e Islandia.

Agora cúmprense dez anos da espectacular suspensión de pagos arxentina. A caída foi estrepitosa –e centenares de miles de persoas perderon dunha plumada todos os seus aforros–, pero a economía mellorou moi pronto e, desde 2002, todos os exercicios, salvo dous, rexistraron crecementos por encima do 8%, “o crecemento económico máis rápido no hemisferio occidental durante os últimos nove anos e unhas das taxas de crecemento máis altas do mundo”, segundo un informe recente do poskeynesiano CEPR, con sé en Washington.

Máis preto, en Islandia, sucedeu algo parecido, aínda que a menor escala: os islandeses rexeitaron xa en dúas ocasións en referendo –a última, o pasado abril– pagar os 5.000 millóns de dólares que Reino Unido e Dinamarca avanzaron aos seus cidadáns atrapados en crébaa dun banco islandés. Tecnicamente, trátase dunha débeda de Islandia que os seus cidadáns néganse a pagar.

Pese a iso, Islandia creceu o 2,5% en 2011 –a eurozona só o 1,6%– e a taxa de paro reduciuse 1,5 puntos desde o referendo de abril en que supostamente o país condenouse por negarse a pagar.

5º É imposible que o euro teña marcha atrás

Non parecía un mito, senón unha realidade ata para os seus críticos: a suposta solidez do euro facía imposible imaxinar que algún país puidese deixalo. E moito menos que existise risco de colapso. Pero, de súpeto, xusto cando se cumpre o 10º aniversario do seu nacemento, a hipótese de naufraxio da moeda única empezou a considerarse como unha posibilidade, ata entre os que creen que nunca sucederá.

En setembro, dous grandes bancos de investimento (o suizo UBS e o xaponés Nomura) sorprenderon con estudos sobre os efectos que tería para Grecia abandonar o euro.

Foi o pistoletazo de saída para a demolición do mito, polo menos no plano teórico: algúns bancos centrais comezaron a calcular os efectos que tería recuperar as antigas moedas e o mesmo fixeron varias multinacionais. Tamén os centros académicos: un dos papers máis buscados foi o do economista francés Eric Dor Leaving : "The eurozone: a user’s guide".

Jean-Claude Trichet, durante oito anos á fronte do Banco Central Europeo, sempre considerara “absurda” a mera hipótese. Pero en novembro lle reemprazou Mario Draghi, quen o 19 de decembro foi portada do Financial Times advertindo el mesmo dos efectos que tería unha ruptura do euro. “O presidente do BCE rompe un tabú”, subliñou a biblia da City. E iso que aínda resoaban os ecos do cume europeo que supostamente salvara o euro.

6º A desigualdade propulsa a economía

Durante décadas foi un mantra dos economistas ortodoxos: a economía no seu conxunto benefíciase de que os ricos gañen cada vez máis, aínda que aumente a desigualdade.

Pero, tralo crash, afloraron os datos: varios economistas (David A. Moss, Robert Reich) subliñaron que os dous momentos de maior desigualdade rexistrada en EEUU son 1928 e 2007, xusto antes dos maiores batacazos económicos da historia contemporánea. O paralelismo é máximo: en 1928, o 1% máis rico sumaba o 23,9% da riqueza estadounidense; en 2007, o 23,5%.

Reich escribiu que, cando as diferenzas son tan agudas, prodúcense dous fenómenos simultáneos que acaban levando á crise: o poder de compra da clase media “só se mantén mediante crédito, o que xera unha burbulla de débeda” e os máis ricos non teñen capacidade de investir todo na economía produtiva, senón que buscan maiores rentabilidades cara a fórmulas especulativas, que tamén engordan burbullas.

En 2011, divulgáronse dous importantes estudos que mostran ata que punto disparouse a desigualdade en Occidente. En Seguimos divididos. Por que a desigualdade segue aumentando?, a OCDE demostrou que a brecha entre ricos e pobres atópase no nivel máis alto en 30 anos.

O Congreso de EEUU, pola súa banda, divulgou un macroestudo que revela que o 1% máis rico viu aumentar a súa renda dispoñible tras impostos o 275% en tres décadas, porcentaxe que na clase media limitouse ao 40% e, entre o 5% máis pobre, en apenas o 18%.

A preocupación polo aumento da desigualdade estendeuse ao ámbito liberal: Martin Wolf, o economista de referencia do Financial Times, dedicoulle unha das súas últimas reflexións de 2011: non só é “inxusta”, senón tamén “ineficiente”, concluíu.

7º Non é posible subir os impostos aos ricos

Trala II Guerra Mundial, o tipo máximo do imposto sobre a renda en Reino Unido chegou a ser do 95% e, en 1979, aínda se situaba no 83%. Pero gañou Margaret Thatcher e Occidente iniciou un período de baixada sistemática de todos os impostos progresivos cun argumento: si a taxa é elevada, os máis adiñeirados atopan a forma de non pagala. Logo, a esquerda maioritaria incluso o teorizou en España: “Baixar os impostos é de esquerdas”.

O mito durou tres décadas, pero en 2011 quedou claro que algo se pode facer, aínda que os vehículos utilizados polos moi ricos seguen quedando á marxe. A gran maioría de países da UE –case todos con gobernos de dereitas– volveu a subir os tramos altos do IRPF e recuperáronse impostos ás grandes fortunas (ou ao patrimonio).

A tendencia tamén chegou a España: o Goberno socialista recuperou o Imposto de Patrimonio xusto antes de deixar o poder. E o novo Executivo do PP subirá ata sete puntos de vez o IRPF dos asalariados que superen os 300.000 euros brutos ao ano e ata seis puntos as rendas de capital.

O paradoxo é que o xiro de 2011 o imploraron sobre todo os propios ricos: En EEUU, Warren Buffet esixiu que lle subisen os impostos, escandalizado de que os seus empregados pagasen taxas superiores á súa. E en Europa, o multimillonario dono de Publicis encabezou un manifesto similar en Francia de millonarios esixindo pagar máis.

8º Os gurús sempre acertan

2011 foi un ano moi duro para algúns gurús cuxa opinión adoitaba elevarse á categoría de verdade. O caso máis emblemático é o de John Paulson, o inversor ao que a crise colocara o aura de xenio tras gañar en 2007 ata 24.000 millóns de dólares grazas ao estoupido das hipotecas subprime.

En 2011, en cambio, os seus dous fondos estrela perdían ata o 30%. E Man Group, o segundo hedge fund do mundo, sufría unha saída neta de ata 6.500 millóns de fondos de clientes ante os seus deficientes resultados.

Tamén quedou tocada a reputación de Nouriel Roubini, convertido en economista estrela por prever a crise xusto antes de que estalase. Roubini simboliza agora o potencial conflito de intereses dos gurús que supostamente saben o que hai que facer mentres dirixen consultorías privadas. O Roubini académico insistiu día si e día tamén no estoupido de Grecia, mentres os analistas do seu consultoría, RGE Market Strategy, recomendaban operacións contra o país.

“Así que o profesor e o asesor forman unha sociedade de gananciais; a súa man académica aperta para que suceda o peor e a súa man financeira recolle o beneficio cando vai sucedendo o peor”, escribiu de Roubini o xornalista Xavier Vidal-Folch.

9º O que a fai, a paga

Desde que empezou a crise, foi unha constante ver como se pagaban bonus exorbitantes e indemnizacións millonarias a algúns dos máximos responsables da crise, mentres Bernard Madoff convertíase no único chivo expiatorio entre rexas.

Pero 2011 foi máis rotundo si cabo, con símbolos moi poderosos. En EEUU, Paul Volcker, o asesor económico de Barack Obama máis partidario de meter en cintura ao sector financeiro, marchouse a casa, do mesmo xeito que o demócrata que librou a batalla no Congreso, Barney Frank. En cambio, o presidente colocou á fronte do seu consello económico a Gene Sperling, ex-asesor de Goldman Sachs, o banco máis investigado polo seu papel na crise, e nomeou xefe de Gabinete a William Daley, procedente de JP Morgan Chase, o banco que inventou os CDS, quizá o instrumento que máis contribuíu a propagar o crash.

En Europa, a crise orixinouse en boa medida nos artiluxios financeiros creados por Goldman Sachs para axudar a ocultar a débeda grega e, xusto deste mundo, emerxeron en 2011 os supostos salvadores: Mario Draghi, exvicepresidente de Goldman Sachs Internacional, asumiu a presidencia do Banco Central Europeo; Mario Monti, exasesor do banco, é primeiro ministro de Italia sen eleccións; e Lukas Papadimos, o gobernador do Banco Central Grego cando Grecia cociñaba as súas contas, tamén dirixe agora o Executivo heleno sen eleccións.

Co 20-N, España sumouse á tendencia: o novo ministro de Economía, Luís de Guindos, e o seu home no Tesouro, Íñigo Fernández de Mesa, proceden de Lehman Brothers, o banco cuxo afundimento converteuse no mellor símbolo da crise mundial e que, en España, coordinou a saída a Bolsa das cotas participativas da Caixa de Aforros do Mediterráneo.

10º O futuro das pensións é privado

O peor ano para o emprego xerou en España un déficit da Seguridade Social de 600 millóns, equivalente a apenas o 0,4% do PIB. E, pese a iso, o peto das pensións permanecerá por encima dos 62.500 millóns. En cambio, o patrimonio das pensións privadas en España perdeu, a falta de contabilizar o último trimestre, 3.100 millóns de euros (o 3,8% do seu valor), co que o volume de fondos privados cae ao nivel de 2006.

Si as pensións públicas están ameazadas coa crise, as privadas aínda máis, segundo as cifras oficiais: tanto en Reino Unido como en EEUU, o buraco das pensións privadas -é dicir, os recursos que faltan para poder satisfacer os compromisos contraidos- bateu a final de 2011 os seus respectivos récords.

En Reino Unido, segundo o informe do Banco de Inglaterra, o déficit global dos plans privados ascendía en novembro a 266.000 millóns de euros e afectaba a 5.390 dos 6.533 existentes. En EEUU, a consultora Mercer estima que o déficit dos plans das empresas do índice S&P 1.500 suma 400.000 millóns.

Os informes da OCDE puxeron de manifesto que, ante as crecentes dificultades financeiras, os xestores invisten de forma crecente nos vehículos máis especulativos para intentar aumentar a rendibilidade, co que poñen aínda máis en risco a bolsa de pensións privada. Segundo The New York Times, o 50% dos ingresos dos fondos de capital risco (private equity) proveñen xa dos fondos privados de pensións, que entre 2000 e 2010 pagaron só en EEUU 17.000 millóns de dólares en comisións aos xestores das súas carteiras.

11º Si se axuda aos bancos, volve o crédito

Cada nova medida de apoio ao sector financeiro -rescate, inxeccións millonarias, avales con garantía estatal, etc.- tápase coa explicación de que son imprescindibles para que flúa o crédito e volva así a vida á economía real.

Pero, tres anos logo de axudas incesantes, o crédito está en niveis moi baixos. En España e en todo o mundo.

Unha recente investigación de Bloomberg demostrou que as axudas públicas foron moi superiores ás que se coñecían, xa moi elevadas. Tras anos de forcexeo xudicial, a axencia logrou acceder ás tripas do programa de axudas do Tesouro estadounidense en forma de créditos a moi baixo custo, do que se beneficiaron bancos de todo o mundo. O programa oficial de axuda (TARP) supuxo 700.000 millóns de dólares, pero, entre 2008 e 2010, a factura real do rescate do sistema financeiro mundial do programa de EEUU elevouse en realidade, segundo Bloomberg, a 7,7 billóns de dólares, dez veces máis que o coñecido.

Segundo a investigación da axencia, a choiva de liquidez non se dirixiu ao crédito da economía, senón a reforzar artificialmente os balances das firmas -e, xa que logo, a volver disparar os bonus dos executivos- e a tarefas de lobby para evitar unha maior regulación do sector.

En Europa, 2011 acabou con outra mostra de que estamos ante un mito: mentres a Grecia e aos países rescatados pídeselles condicións draconianas a cambio de axuda, o Banco Central Europeo ofreceu ao sector financeiro créditos ilimitados a só o 1%, con tres anos de vencemento e sen apenas requisitos, para axudar teoricamente a que o crédito flúa cara á economía real. A puxa repartiu medio billón de euros á banca europea, pero alí quedouse: os bancos depositaron máis do 80% do conseguido no propio BCE, por si chegasen a necesitalo.

Facebook de Pere Rusiñol:
es-la.facebook.com

Twitter de Pere Rusiñol:
twitter.com

Pere Rusiñol en Rebelión:rebelion.org

[*] Pere Rusiñol Costa, naceu en Artés (Barcelona) en 1972. Xornalista, pola Universidade Autónoma de Barcelona. Comezou a súa carreira xornalística como escritor para “O Xornal de Catalunya”. En 1998 Pere Rusiñol escribe para “E País”, onde traballou como Xefe e correspondentes Políticos de sección de Sociedade, entre outras funcións. Como enviado especial, viaxe a varios países africanos: Zimbabwe, Sudáfrica, Sudán (incluíndo Darfur e Sudán Do sur), República Democrática de Congo (incluíndo o Kivus), Ruanda e Uganda (incluíndo a parte do norte do país). Na actualidade é xornalista de "Público".

Fonte:

Espazo de iniciativa popular pública
Iniciativa Debate Público
________________

Denuncian novos recortes que nos orzamentos do 2012 van afectar de maneira máis acusada á Área Sanitaria de Ferrol - Convocada nova Asembleia Plenaria da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Ferrol Terra para o 25 de Xaneiro

2012-01-08T09:03:00.001+01:00

A Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública de Ferrol integrada na Plataforma SOS Sanidade Pública quere denunciar á opinión pública os novos recortes que nos orzamentos do 2012 que van afectar de maneira máis acusada á Área Sanitaria de Ferrol como xa sucedera no 2011 e como ven sucedendo desde que o Sr. Núñez Feijoo preside a Xunta de Galicia.

A Área Sanitaria ve como so lle asignan 68.000 euros para desenvolver o Plan Funcional de Investimentos o que vai impedir que o Hospital Naval poida actualizarse e facer que a Área Sanitaria Pública non teña que depender de concertos con Hospitais Privados e teña que desviar menos doentes á Área Sanitaria da Coruña.

Nos orzamentos do ano 2011, que xa supuxeron unha diminución, se lle asinaban á Área Sanitaria de Ferrol 600.000 euros para o Plano Funcional de Investimentos, e agora nove veces menos. Ese é o compromiso da Xunta de Galicia coa Área Sanitaria de Ferrol, que o Xerente aplaude e fronte ó que o alcalde da cidade de Ferrol non di absolutamente nada.

Tampouco existe compromiso orzamentario para a construcción dos novos centros de Saúde previstos: Cedeira, Narón, Ares e A Capela, estes dous últimos xa case tiñan que estar construídos. Segue paralizado o Centro de Saúde de As Somozas e xa veremos si se chega executar a ampliación do Centro de Saúde de Serantes.

A esto haille que sumar que a actual Xunta de Galicia eliminara os compromisos de investimento de 63 millóns de euros no Hospital Naval, anulara o Plano de Mellora de Atención Primaria, que ía supoñer un importante incremento de profesionais na Área sanitaria, o Plano de Saúde Mental e Drogodependencia, ademais de deixarnos fóra do Plano de Alta Tecnoloxía (Tacs, Resonancias Magnéticas, PET, Ecógrafos de Alta Resolución etc).

Peche de camas, xa desde o mes de xuño, incluso en Pediatría, cousa que non tiña sucedido nunca.

Vaise deixar sen ningún contido asistencial o Hospital Novoa Santos.

A todo isto temos que sumar os recortes en persoal, a non cobertura nas baixas, permisos, vacacións etc. A volta de contratos de luns a venres e moitos contratos a media xornada ou por horas para substitucións en precario pola ausencia dun profesional que desenvolve o seu traballo a xornada completa co conseguinte prexuízo para os usuarios.

A privatización de servizos de mantemento, compras e subministros, central de chamadas,

Pola contra nos orzamentos da Xunta en materia sanitaria no ano 2012 a única partida que se incrementa é a dos concertos coa Sanidade Privada que pasan de 204 a 207 millóns de euros.

Tamén resulta absolutamente impropio e ilexítimo, aínda que sexa legal, o nomeamento como nova Conselleira de Sanidade a unha persoa que ten moitos intereses na Sanidade Privada concertada, Dona Rocío Mosquera, non hai que esquecer que estaba ligada ó grupo Povisa, con quen a Xunta de Galicia está negociando un novo concerto para os próximos 10 anos. O hospital Povisa na actualidade ten un concerto co Sergas de 72 millóns de euros anuais e e o que ten as maiores listas de espera de todos. E preciso lembrar que o novo Hospital de Vigo con financiamento e xestión pública e con 1500 camas ía custar 500 millóns de euros que é o que se lle paga a Povisa en 7 anos.

Temos que sumar tamén o cobro de 10 euros pola renovación da tarxeta sanitaria, a non prestación de asistencia sanitaria ós inmigrantes que leven menos de 183 días de residencia, o recorte a entidades asistenciais como Asfedro ou Lazos-Comité Antisida, o anuncio de cobro por receita, e polo transporte sanitario non urxente, ademais do anuncio feito polo presidente da Xunta de Galicia de cobro da comida hospitalaria , aseo e outros servizos como lencería etc.

Desde a Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública de Ferrol, ademais de formular esta DENUNCIA, facemos un chamamento á mobilización constante en defensa do dereito a unha Sanidade Pública, Universal e Gratuíta (financiada a través dos impostos) e en contra dos recortes de das privatizacións.

Desde esta plataforma imos desenvolver un traballo intenso, nos próximos catro meses, de recollida de sinaturas a prol de Iniciativa Lexislativa Popular en Defensa da Sanidade Pública, son precisas 15.000, e de explicación na rúa e nos locais das asociacións da seria e real ameaza que para a Sanidade Pública supón a Xunta de Galicia que preside o Sr. Nuñez Feijoo que pretende converter un dereito nun negocio como sucede en Madrid e en Valencia, que acaba de ser intervida polo Goberno do Estado.

Ferrol a 5 de xaneiro de 2012.

Asdo./ Xosé Miguel López e Lois Méndez, portavoces da Pdspf

Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Ferrol
www.plataformadspferrol.blogspot.com
plataformadspferrol@gmail.com

Para descargar nota de prensa

Para o Mércores día 25 de Xaneiro ás 6 da Tarde, no local da Asociación Veciñal de Esteiro (Rúa Fernando VI, Bloque I baixo s/n) de Ferrol, está convocada a Asemblea Plenaria da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública da Área de Ferrol - Participa !!

PARÉMOSLLES OS PES XA, AGORA !!

NON ESPEREMOS A QUE DESMONTEN A SANIDADE PÚBLICA !!

NON Á PRIVATIZACIÓN !!

_____________

Información baseada na envida por:

Plataforma en Defensa da Sanidade Pública Ferrol

-plataformadspferrol@gmail.com-

7 de janeiro de 2012 17:25

_________________________

Nova acción de protesta e denuncia convocada polo Comité Cidadán de Emerxencia, este Domingo 8 de Xaneiro, ante o anuncio de entrada na Ría de Ferrol do ”LNG Port Harcourt”, cargado con miles de toneladas de gas natural licuado para a perigosa e ilegal Reganosa

2012-01-07T09:51:00.005+01:00

[Mural de María Manuela realizado o 25 de Outubro de 2008 para a campaña "A Ría na Rúa"]

CONCENTRACIÓN NO CANTÓN DE FERROL
[NAS INMEDIACIÓNS DO PALCO DA MÚSICA]

ÁS 7 DA TARDE, DO DOMINGO 8 DE XANEIRO

O "LNG Port Harcourt", un buque gaseiro de grande porte, de case 275 metros de eslora e 42 de manga, con máis de 35 anos de antigüidade, cargado con miles de toneladas de GNL/LNG para a ilegal e perigosa Reganosa, ten anunciado a súa entrada na Ría de Ferrol, para este Domingo 8 de Xaneiro de 2012. Esta entrada dun buque cargado con gas natural licuado para Reganosa, supon xa a 110, desde que o fixera o LNG "Galicia Spirit" en Maio de 2007.

Diante do aumento da ameaza contra a seguridade e a vida, que supón a entrada do buque gaseiro, xunto á propia instalación da Planta de Gas en Mugardos, o Comité Cidadán de Emerxencia convoca unha acción de protesta e denuncia, consitente nunha Concentración Sonora, o mesmo Domingo, ás 7 da Tarde, mais desta volta a Concentración terá lugar no Cantón de Ferrol, nas inmediacións do Palco da Música. Unha nova forma de acción, rotando as mobilizacións por diferentes lugares e barrios, dun xeito itinerante, co obxectivo de chegar coa protesta a un número maior de persoas. Ademais esta vez queremos difundir entre a poboación, o posicionamento do Comité ante o xulgamento, os próximos 26 e 30 de Xaneiro, de nove mariscadores, polos feitos acaecidos en Maio de 2007, cando a mobilización organizada polo CCE, acadou a paralización da entrada ilegal do primeiro gaseiro cargado con GNL na nosa Ría. Así como tamén queremos difundir entre a poboación, en sintese, 10 razóns para preguntar-se ... Por que Reganosa ten que saír da nosa Ría e das nosas Vidas ?.

[Clicar acima da foto para entrar no carrusel de diapositivos]
Características do buque:
Un vello buque de máis de 35 anos de antigüidade [construído en 1976], o “LNG Port Harcourt”, con bandeira convencional d'as Illas Bermudas, de 274.20 m de eslora e 42 m de manga, 12 m de calado e 122.000 m3 de capacidade.

POLA DEFENSA DA VIDA, A NOSA SEGURIDADE E A RÍA !!
CESE DA ACTIVIDADE E DESMANTELAMENTO DE REGANOSA !!
PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !!

Para apoiar e colaborar co Comité Cidadán:

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org

Información baseada na enviada por:

Comité Cidadán de Emerxencia

-comitecidadan@gmail.com-

6 de janeiro de 2012 00:43

---

APOIO ECONÓMICO

O Comité Cidadán de Emerxencia, necesita apoio económico, para que poida desenvolver a súa actividade

CONTA DO COMITÉ CIDADÁN DE EMERXENCIA

Para axudas económicas pode-se ingresar na conta corrente aberta no Banco Santander ao nome de:
Luz Marina Torrente e outros

Para ingresar desde unha oficina bancaria desde dentro do Estado:
00493315772894017995

Para ingresar desde unha oficina bancaria desde fóra do Estado:
ES 71 00493315772894017995

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol

comitecidadan@gmail.com
http://comitecidadan.org

______________________

Nin vergoña, nin responsabilidade, nin exemplo (Hai-untamento en Tres Cantos -Madrid) - Vídeos

2011-12-28T08:35:00.001+01:00

Os edís de Tres Cantos (Madrid) decidiron, como primeiro acordo da lexislatura 2011-2015, subirse o soldo. O aumento medio oscila entre o 16% e o 31%. O do alcalde é maior. O 15M de Tres Cantos preguntoulles, durante o pleno municipal, se lles parecía exemplar esta subida na situación actual de crise e recortes.

"Parécelles EXEMPLARIZANTE E COHERENTE que vostedes decidan, como primeira medida tras a toma de posesión en xuño, subirse o soldo en 20 ou 30 veces o IPC ... Ante o crecente rexeitamento que provocou esta subida, reconsiderarana e..."

Asemblea Popular de Tres Cantos

Os políticos responden así....

http://youtu.be/hoMM7L6oIkY

http://youtu.be/ZJxyTE6gHT0

Iniciativa Debate Público
http://iniciativadebate.wordpress.com/

Información baseada na envida por:

"Iniciativa Debate Público"

-donotreply@wordpress.com-

27 de dezembro de 2011 22:00

_______________

Cartas abertas entre un alemán e un grego

2011-12-24T16:43:00.000+01:00

Sempre é bo escoitar as dúas visións, non para cambiar, necesariamente de opinión, senón para facelo con maior fundamento.

INTERCAMBIO DE CARTAS ABERTAS

INSÓLITO E HILARANTE INTERCAMBIO DE CARTAS ABERTAS APARECIDAS NO XORNAL SEMANAL ALEMÁN "STERN"

Carta aberta de Walter Wuellenweber aos "Queridos Gregos"

Fai uns meses, aparece publicada unha Carta Aberta dirixida a "Queridos gregos" por un cidadán alemán de nome Walter Wuellenweber, que como título levaba :

"Despois que Alemaña tivo que salvar aos Bancos, agora debe salvar tamén a Grecia.
Os gregos que primeiro fixeron alquimias co Euro, agora no canto de facer economías, fan folgas".

Queridos gregos:

Desde 1981 pertencemos á mesma familia.

Nós, os alemáns, achegamos como ninguén outro ao Fondo común, preto de 200.000.000.000 euros, mentres que Grecia recibiu preto de 100 mil millóns desa suma, ou sexa a maior suma per cápita que ningún outro pobo da UE.

Nunca ningún pobo axudou ata agora voluntariamente ata este grao a outro e xa que logo tempo. Son Uds sinceramente, os amigos máis caros que temos.

O caso é que non só Uds engánanse a si mesmos, senón que tamén a nós.

En esencia, Uds nunca demostraron ser merecedores do noso Euro.

Desde a súa incorporación como moeda de Grecia, nunca lograron ata agora cumprir cos criterios de estabilidade.

Dentro da U.E. son o pobo que gasta as maiores sumas en bens de consumo.

Uds descubriron a Democracia, entón deben coñecer que se goberna a través da vontade do pobo, quen finalmente ten a responsabilidade. Non digan entón, que só os políticos son responsables do desastre.

Ninguén os obrigou a evadir durante anos impostos, oporse a cada política coherente para reducir o gasto público e ninguén os obrigou a elixir os gobernantes que tiveron e teñen.

Os gregos son quen nos mostraron o camiño da Democracia, da Filosofía e dos primeiros coñecementos de Economía Nacional. Pero agora móstrannos un camiño equivocado. E onde Uds xa chegaron, non vai máis aló!!

Á semana seguinte, "STERN" publica unha Carta Aberta dun grego, dirixida a Walter Wuellenweber

Querido Walter, chámome Georgios Psomás. Son funcionario público e non "empregado público" como despectivamente, como insulto, refírense a nós os meus compatriotas e os teus compatriotas.

O meu soldo é de 1.000 euros. Por mes eh? Non vaias pensar que son por día, como che queren facer crer no teu país. Fixate que gaño unha cifra que nin sequera é inferior en 1.000 euros á túa que é por varios miles.

Desde 1981, tés razón pertencemos á mesma familia. Só que nós lles concedemos en exclusividade a Uds unha chea de privilexios, como ser os principais provedores do pobo grego de tecnoloxía, armas, infraestrutura (dúas autoestradas e dous grandes aeroportos internacionais), telecomunicacións, produtos de consumo, autos, etc. Se me esquezo de algo perdóame. Sináloche que dentro da UE somos os maiores importadores de produtos de consumo que elaboran as fábricas alemás.

A verdade é que non facemos responsables só aos nosos políticos polo desastre de Grecia. Contribuíron moito algunhas grandes empresas alemás, as que pagaron enormes coimas aos nosos políticos para asegurarse os contratos, para vendernos de todo, e uns cantos submarinos fóra de servizo, que postos no mar, quedan tombados de costado no mar.

Eu se que aínda non dás crédito ao que escribo. Ten paciencia, esperá, le toda a carta e se non chego a convencerche, autorízoche a que me botes da Eurozona, ese lugar da VERDADE, da PROSPERIDADE, da XUSTIZA e do CORRECTO.

Estimado Walter:

Pasou máis de medio século desde que a Segunda Guerra Mundial terminou, é dicir MÁIS DE 50 ANOS, desde a época en que Alemaña debería saldar as súas obrigacións con Grecia.

Estas débedas, QUE SÓ ALEMAÑA ata agora resístese a saldar con Grecia, (Bulgaria e Rumania cumpriron en pagar as indemnizacións estipuladas), consisten en :
Unha débeda de 80.000.000 de marcos alemáns por indemnizacións, que quedou impagada desde a Primeira Guerra Mundial.
Débedas por diferenzas de clearing, no período entreguerras, que ascende hoxe en 593.873.000 dólares USA.
Os préstamos obrigados que contraeu o III Reich a nome de Grecia durante a ocupación alemá, que ascenderon en 3,5 mil millóns de dólares durante todo o período de ocupación.
As reparacións que debe Alemaña a Grecia, polas confiscacións , persecucións, execucións e destrucións de pobos enteiros, rutas, pontes, liñas ferroviarias, portos, que produciu o III Reich,e que segundo o ditaminado polos tribunais aliados, ascende a 7,1 mil millóns de dólares, dos cales Grecia non viu un billete aínda.
As inmensurables reparacións de Alemaña pola morte de 1.125.960 gregos (38.960 executados, 12.000 mortos como dano colateral, 70.000 mortos en combate, 105.000 mortos nos campos de concentración en Alemaña, 600.000 mortos de fame, etc. etc.)
A tremenda e inmensurable ofensa moral ocasionada ao pobo grego e aos ideais humanísticos da cultura grega.
Se amigo Walter, que non che debe gustar para nada o que che escribo.

Laméntoo

Pero máis me molesta o que Alemaña quere facer comigo e cos meus compatriotas.

Amigazo Walter: en Grecia operan 130 empresas alemás, dentro das cales inclúense todos os colosos da industria do teu país, as que teñen ganancias anuais de 6,5 mil millóns de euros.

Moi pronto Walter, se a cousa segue así, non poderei comprar máis produtos alemáns, porque cada vez teño menos diñeiro. Eu e os meus compatriotas crecemos sempre con privacións, ímolo aguantar, non che fagas problema. Podemos vivir sen BMW, sen Mercés, sen Opel, sen Skoda.

Deixaremos de comprar produtos de Lidl, de Praktiker, de IKEA.

Pero Uds, Walter, como llas van a arranxar cos desempregados que deixará esta situación que por aí os obrigue a baixar a súa standard de vida, os seus autos luxosos, as súas vacacións ao exterior, as súas excursións sexuais a Tailandia?

Vostedes (alemáns, suecos, holandeses, e restantes ?compatriotas? de Euroza) pretenden que nos vaiamos de Europa, da Eurozona e non sei tamén de onde máis.

Creo firmemente que debemos facelo, para salvarnos dunha Unión que é unha banda de especuladores financeiros, un equipo no cal xogamos, se consumimos os produtos que Uds ofrecen: préstamos, bens industriais, bens de consumo, obras faraónicas, etc.

E finalmente Walter, debemos "arranxar" outro tema importante, xa que vos tamén, sos debedor de Grecia:

ESIXIMOS QUE NOS DEVOLVAN A CIVILIZACIÓN QUE NOS ROUBARON!!!

Queremos de volta a Grecia as inmortais obras dos nosos antepasados, que gardan nos museos de Berlín, de Munich, de París, de Roma e de Londres.

E ESIXO QUE SEXA AGORA!! Xa que se me morro de fame, quérome morrer á beira das obras dos meus antepasados

Cordialmente

Georgios Psomás

Publicada en "El Viejo Topo" de Decembro de 2011 nº287 -en formato pdf.

Enviada por:

Lupe Ces

-lupeces@gmail.com-

23 de dezembro de 2011 19:51

http://lupeces.blogspot.com/
_______________

Chamamento pola paz en Siria e o espertar da esquerda europea - Recollida de Apoios - Vídeo de Rusia Today: "Quen está detrás dos atentados en Siria? "

2011-12-24T12:48:00.003+01:00

Unha "Iniciativa pola Paz en Siria" fai unha proposta moi interesante pola Paz e a solución pacifica do conflito, ademais de denunciar a agresión imperialista e a promoción de conflitos armados por toda a xeografía mundial, da man das oligarquías financeiras e da industria armamentística. Este é unha especie de manifesto que convida á reflexión e á acción para "Abolir a Guerra e Conquistar a Paz". É un documento moi completo que merece ser lido con atención. Desde aquí, todo o noso apoio a todos os pobos do mundo que sofren a rapina e agresión imperialista.

POLA PAZ EN SIRIA

Chamamento internacional pola paz en Siria e o espertar da esquerda europea

A expresión eixo do mal [1] foi utilizada por primeira vez polo presidente dos Estados Unidos George W. Bush no seu discurso do Estado da Unión o 29 de xaneiro de 2002, tres meses logo de comezar a guerra de Afganistán, para describir aos réximes que segundo Estados Unidos apoiaban o terrorismo, ou sexa para sinalar ás nacións que non se dobregaban ante o ditado de Wáshington. As que Bush mencionou no seu discurso foron Iraq, Irán e Corea do Norte, aos cales posteriormente engadir Libia, Siria e Cuba [2]. Máis tarde agregáronse outros catro estados máis: Bielorrusia, Mianmar, Sudán e Zimbabwe e en máis dunha ocasión houbo alusións claras a China, e até Rusia. A globalización neoliberal conducida con esplendor polos Estados Unidos requiría un claro dominio da cultura occidental sobre todo o planeta. Só desde este punto de vista é como se entende mellor a tese de Samuel Huntington [3]. Mentres houbese disidencia de nacións produciríase un choque de civilizacións. A asimilación e aculturación de todos os pobos e culturas á orde norteamericana foi deseñada polo seu amigo Zbigniew Brzezinski [4] o gran estratega militar e mediático, que ao termo da guerra fría estableceu as prioridades para a hexemonía global estadounidense. Era obrigado estender a todas as nacións, con independencia da civilización da que proveñan, o modelo de democracia e dereitos humanos occidental de maneira que se lograse un mundo ordenado, homoxéneo e de pensamento único. Este era en resumo a aspiración expresada por Francis Fukuyama no seu famoso artigo "O Fin da Historia".

Dos once países menores da lista, os EEUU destruíron, desde entón, tres deles, Iraq, Afganistán e Libia, con máis de centos de miles de mortos nos dous primeiros e de 50.000 o terceiro [5].

Non puideron facelo con Bielorrusia pola firme oposición de Rusia coa que xa non contaron tras o desencontro con Putin a comezos de 2005. Tampouco o conseguiron con Zimbabwe, nin con Myanmar nin con Corea do Norte pola aposta firme que China fixo para impedilo, unha China, sen dúbida, que acelerou a entrada a súa escena mundial, tras o desastre das economías dos EEUU e a Unión Europea.

Logo de destruír Libia, agora buscan a devastación de Siria e xa se anuncia a de Irán como a seguinte. Como pode apreciarse, o plan estaba claramente trazado de antemán, aínda que a Gran Recesión acelerou o seu cumprimento ás alancadas. Tunisia e Exipto non estaban na lista, eran países sometidos ao dominio de Occidente e como se comproba teñen un tratamento ben distinto, o mesmo que Bahrein ou Marrocos. O estalido da rebelión popular pillou desprevidos a Francia, Gran Bretaña e EEUU, os cales seguen tendo un gran control sobre o seu comercio e moito máis sobre as súas Forzas Armadas e Servizos de Intelixencia.

En Libia ocorreu todo o contrario. Destruír un Estado, devastando as cidades con varios miles de operacións de bombardeo, empregando os drones (naves sen tripulación) norteamericanos e centos de cazabombarderos con apoio de submarinos, fragatas, e os medios de guerra de destrución masiva máis sofisticados. Todas estas operacións foron veladas e censuradas aos telespectadores, para non provocar reaccións de parte dos sentimentos humanitarios dos cidadáns, nun alarde mediático de prefabricación de imaxes e noticias noveladas seguindo o patrón conductista. Agora comezan a chegar testemuños de xornalistas independentes que o presenciaron e déixannos atónitos.

Cada día que se investiga máis e máis o sucedido nos países árabes, descendendo á análise das noticias, correlacionando unhas con outras, chégase á inevitable conclusión de que a chamada "primavera árabe" foi a obra mestra duns servizos de intelixencia occidentais moi coordenados co predominio mediático para desatar as contradicións tribais destes pobos de relixión islámica. Naqueles países como Libia e Siria, cuxas cúpulas estatais non estiveron sometidas ao poder comercial, financeiro e militar dos EEUU, Israel e os seus aliados, como foi o caso de Tunisia e Exipto, a desestabilización social completarase co derrocamento dun réxime por medio da guerra.

Servizos de Seguridade, diplomacia, presión militar, financiamiento masivo, compra de vontades, conspiracións de palacio, .... todo un armazón que requiriu de tres elementos básicos: o dólar, a tecnoloxía e as armas. Na actualidade engadiuse outro máis: o control mediático da percepción das poboacións occidentais, manipulando os seus sentimentos e valores, como a democracia e os dereitos humanos, dando as costas a esta campaña bélica de destrución masiva de colectividades e pobos que ate fai ben pouco eran suxeitos da pacífica Cooperación Internacional ao desenvolvemento e dunha Alianza de Civilizacións. Unha maxistral operación de conductismo cidadán para dar cumprimento ao plan de ordenación do mundo divulgado por George W. Bush.

Trátase da mesma táctica empregada na guerra fría pero perfeccionada, na actualidade, grazas aos grandes avances técnicos nas comunicacións e o transporte operados na década dos 90. Vaise comprando ás disidencias nacionais, refuxiadas nas capitais occidentais, proporcionándoas poder económico e político, capacítase e organiza un exército de nativos, descontentos do país e faise caer sobre eles unha choiva de dólares e armas de tecnoloxía punta. Prométeselles un botín se logran os seus obxectivos. Van ser a nova clase dirixente e as forzas mercenarias a medula do novo exército nacional. É o plan sempiterno do conquistador.

Este conductismo máxico conséguese grazas á Televisión capaz de ofrecer a imaxe en tempo real que eles queiran proxectar, prefabricando as secuencias. Non importa onde se elabore o produto, as imaxes móbiles pode ser perfectamente producidas e emitidas desde un despacho por expertos, cumprindo a profecía orweliana. Con este predominio calquera país pódese desestabilizar.

James Petras, asombrado pola pasividade da esquerda europea, declaraba, nunha entrevista realizada un día logo da entrada das forzas rebeldes en Trípoli:

"Primeiro debemos caracterizar esta guerra contra Libia e o seu pobo como un dos grandes crimes do novo milenio. O feito é que por 188 días a OTAN, as forzas de Francia, Norteamérica e Gran Bretaña están tirando bombas. Son 188 días de terror, de destrución e a partir dos actos destrutivos tomaron terreo os seus mercenarios, na loita terrestre ...[..] ... temos outra gran traxedia pois en ningún dos países de Europa ou nos EEUU aparece nin unha soa protesta .... Todos os personaxes intelectuais franceses que aparecen nos xornais de esquerda en Brasil, en Uruguai, en Arxentina, personaxes ben coñecidos como figuras marxistas, son parte deste partido que apoia este levantamento dirixido e financiado pola OTAN. Esa é unha das grandes traxedias, porque mentres entendemos que o imperialismo e os seus medios de comunicación están apoiando este acto criminal, a esquerda 'no mellor dos casos' é silenciosa, senón está sumando á celebración, supostamente vai contra o tirano. Pero, quen é máis tirano? Unha forza colonial que está tirando miles e miles, centos de miles de mísiles e bombas por case 6 meses, ou un goberno que esta lexítimo no seu país e apoiado polo seu pobo antes que entrasen en Trípoli. E agora, toda a poboación, fai o que pode para salvar a vida ata para evitar persecución e asasinatos se saen á rúa a celebrar a ocupación"[6].

En Madrid non foi posible organizar unha mobilización masiva en rexeitamento á implicación militar de España na guerra dela OTAN, porque antes había que procesar a Gaddafi por unha acusación de crimes que non estaban demostrados, nin se quixeron demostrar. Contribuír a unha matanza que supera xa as 50.000 vítimas e ocultouse que o levantamento contra o réxime social en Libia, foi progresivamente auspiciado, financiado, armado e relatado desde fóra. E agora no caso de Siria vólvese a repetir a mesma perversión paralizante da opinión pública.

A verdadeira agresión contra o pobo libio é a auténtica matanza indiscriminada que realizaron a forza aérea dela OTAN e os seus rebeldes armados, que arrasaron cidades enteiras e que están impondo a sangue e lume o seu dominio e o retroceso social e cultural que representan. E desgraciadamente a catástrofe libia non concluíu. Pero non importa, porque o negocio da reconstrución vai supor unha axuda á reactivación das economías dos países agresores, xa que Libia pode pagar o custo dada a súa rica produción enerxética.

Solidariedade co Pobo Sirio!! Se pero a solidariedade non pode esquecer que Siria, desde fai anos, está na lista negra da guerra imperialista que se propón dobregala ou devastala abrindo a porta á expansión territorial de Israel. Que a non ser polo veto de China, Rusia e a negativa de Brasil e Sudáfrica no Consello de Seguridade, a OTAN estaría xa destruíndo militarmente o estado. Solidariedade co pobo sirio e maldición e condena aos agresores que conspiran para facerse co país, unha vez que Bashar AL-Assad sexa derrocado e arda polos catro costados nunha interminable guerra civil. Os artífices desta desatinada aventura son os neoconservadores que deseñaron e fabricaron a gran maquinaria de castigo dirixido a reducir un por un a lista do eixo do mal. É un camiño de guerra mundial porque ao final da lista están Rusia e China.

Siria é agora o cuarto da lista e Irán será o quinto. Non se poden ignorar estes elementos estratéxicos á hora de expor a nosa solidariedade co pobo sirio. Sobran demagoxias e discursos fáciles cheos de humanismo abstracto. Si a OTAN logrou aparecer como elemento civilizador, exportador da democracia e da cultura dos dereitos humanos, que é o que pinta a esquerda competindo con ese moderno fascismo benemérito? Cando en realidade a agresión a Libia, os bombardeos das súas cidades por parte dela OTAN e a represión social a mans dos rebeldes tras a vitoria da OTAN foi a última maior acción de terrorismo occidental e a solidariedade para animar a un novo levantamento é o que culminaría o éxito do fascismo neoconservador.

Desde unha parte da esquerda dísenos que milleiros de manifestantes pacíficos foron asasinados polas forzas de seguridade do réxime de Bachar Al-Asade e laméntanse da inoperancia internacional. Con todo, ao que estamos asistindo en Siria é a un levantamento armado de sectores tribais, ben pertrechados polas forzas occidentais, dentro da estratexia xa desenvolvida en Libia. Nin se documentaron os supostos bombardeos de cidades por parte do lexítimo goberno libio -se se documentaron, en cambio, os dela OTAN- nin se documentou o bombardeo de cidades en Siria que denuncia esta parte da esquerda. O que se está producindo son graves choques militares con centos de mortos polas dúas partes.

A gran operación da OTAN, non parece ampliarse ata a aniquilación branda da esquerda europea reducíndoa a un papel de comparsa?

Por iso desde a nosa humilde posición persoal, queremos manifestar:

1º.- O noso total acordo coa percepción que destas masacres ten a esquerda latinoamericana. Alégranos que os partidos políticos latinoamericanos de raíz popular e transformadora, e os seus Gobernos en Cuba, Venezuela, Ecuador, Bolivia, Nicaragua, Brasil, teñan asumido que nos atopamos ante unha das máis arteras manobras do imperialismo, cuxo desenvolvemento aproxímanos ao abismo dunha guerra mundial.

2º.- Chamamos a que a esquerda, sen exclusión de forzas, esperte explicando aos seus electores e á opinión pública, a perversa irracionalidade que encerra toda acción bélica pretendidamente salvadora. Neste sentido, as actividades realmente solidarias deben ir dirixidas a promover a pacificación e o armisticio e non á criminalización dunha das partes.

3º.- Que non se pode falar de pobo en termos xerais cando os seus cidadáns están sumidos nunha guerra civil. En Siria hai grandes manifestacións populares que apoian ao réxime, o mesmo que as había en Libia. Por que os medios non informan diso? Non estarán actuando estes medios en complicidade coa doutrina do eixo do mal?

4º.- Exhortamos a todas as esferas de poder a avogar por solucións de reconciliación entre as partes. Durante a guerra de Libia houbo sucesivos intentos de favorecer un armisticio, como propugnaron os Gobernos de Venezuela, Turquía, a Unión Africana e Sudáfrica, Rusia, Brasil e outros, pero as potencias agresoras fixeron oídos xordos. Pronunciámonos por esta solución en solidariedade co Pobo Sirio. A Liga Árabe recentemente acordou un Plan co Goberno Sirio, pero non se logrará nun día. Resulta inaceptable e condenable que certos rotativos hipócritamente renuncien a esa pacificación baixo o pretexto de que unha das partes acábao de boicotear. Se fose preciso debería convocarse unha Conferencia internacional para ese obxectivo. Os nosos gobernos da UE deben absterse de empregar a forza militar como solución ao conflito. Apoiamos as solucións de negociación, denunciamos a información sesgada que alenta o odio e a confrontación. Celebramos que China e Rusia traballen pola reconciliación, xunto a outros países veciños.

5º.- Declaramos que os dereitos humanos son violados en primeiro lugar polas potencias, as organizacións e os medios de comunicación que alentan ou apoian a loita armada para unha suposta liberación ou conquista da democracia, cando se descoñece o suposto programa político liberador. Se as potencias estranxeiras non respectan a institucionalidade do Estado lexitimamente constituído e Wáshington non renuncia á súa política de Choque de Civilizacións, contra elas debe ir toda a condena en primeiro lugar.

6º.- Esiximos a Israel que renuncie ao trafico de armas a través das fronteiras.

7º.- Chamamos á constitución dun Foro porla Paz Mundial e en contra da guerra imperialista que ante a depresión económica de Occidente corre o risco de ampliarse cada vez a unha escala máis global.

Madrid, 9 de Novembro de 2011

Notas.-

[1] BUSH SINALA A IRÁN, IRAQ E COREA DO NORTE COMO PROTAGONISTAS DUN NOVO "EIXO DO MAL" .... EL PAIS, 31-xaneiro-2002.

http://www.elpais.com/articulo/internacional/BUSH/_GEORGE_W/Bush/senala/Iran/Irak/Corea/Norte/protagonistas/nuevo/eje/mal/elpepiint/20020131elpepiint_6/Tes

As palabras do discurso de George Bush farían espertar as conciencias. Poden atoparse en:

http://georgewbush-whitehouse.archives.gov/news/releases/2002/01/20020129-11.html

Reproducimos aquí un extracto:

"[O noso obxectivo] é previr que réximes que apoian ao terror ameacen a [Estados Unidos] ou aos nosos amigos e aliados con armas de destrución masiva. Algúns destes réximes estiveron bastante calados desde o 11 de setembro. Pero coñecemos a súa verdadeira natureza. Corea do Norte é un réxime que se está armando con mísiles e armas de destrución masiva mentres mata de fame aos seus cidadáns.

Irán anda enerxicamente tras estas armas e exporta terror, mentres que uns poucos que non foron elixidos reprimen o desexo de liberdade do pobo iraniano.

Iraq segue facendo alarde da súa hostilidade cara a [Estados Unidos] e apoiando o terror. O réxime iraquí conspirou para desenvolver ántrax, gas nervioso e armas nucleares desde fai máis dunha década. Este é un réxime que xa utilizou gas venenoso para asasinar a miles dos seus propios cidadáns, deixando corpos de nais apiñados sobre os seus fillos mortos. Este é un réxime que aceptou as inspeccións internacionais e logo expulsou aos inspectores. Este é un réxime que ten algo que ocultar ao mundo civilizado. Estados como estes, e os seus aliados terroristas, constitúen un eixo do mal que se arma para ameazar a paz do mundo".

George W. Bush, Discurso sobre o estado da Unión. 29 de xaneiro de 2002

[2] The United States has added Cuba, Libya and Syria to the nations it claims are deliberately seeking to obtain chemical or biological weapons

http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/1971852.stm

[3] The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order. Samuel Huntington. A tradución completa: "O Choque de Civilizacións e a construción dunha Nova Orde".

[4] O Gran Taboleiro Mundial. Zbigniew Brzezinski.

[5] Só ata o 31 de agosto reportáronse 50.000 mortes, segundo fontes oficiais rebeldes libias. Ver

http://www.elmundo.com.ve/noticias/economia/internacional/los-rebeldes-reportan-50-000-muertos-durante-el-co.aspx

http://www.elpais.com.uy/110831/pinter-590145/mundo/rebeldes-dan-ultimatum-a-gadafi-y-su-ejercito-van-50-000-muertos/

[6] http://www.radio36.com.uy/entrevistas/2011/08/23/petras.html

Recollida de Apoios:

Seguimos pedindo firmas para o manifesto ou chamamento Pola Paz en Siria e o Espertar da Esquerda Europea.

http://porlapazensiria.wordpress.com/

_________________

Quen está detrás dos atentados en Siria?
23.12.2011

http://youtu.be/3Ss91PnVvoM

__________________________

"Seguir roubando aos pobres para darllo aos ricos", Comunicado da CGT diante do anuncio das primeiras medidas do PP no Goberno español

2011-12-24T10:05:00.002+01:00

Comunicado de CGT

Primeiras Medidas do Goberno do "PP dos Mercados"

"Seguir roubando aos pobres para darllo aos ricos"

Coa promulgación do novo goberno do Partido Popular comezan a albiscarse por onde van ir as medidas políticas, económicas, laborais, sociais, educativas, culturais ... que ten previstas desenvolver, aínda que seguen calándose os maiores recortes laborais e sociais.

A reforma constitucional do artigo 135 pactada polo PP e o PSOE, consagrou o roubo ás clases populares, asegurando por encima de todo, o cobro da débeda e os seus intereses por parte dos acredores (fondos de investimento e a banca en xeral), débeda que representa a gran estafa á que nos someteron a patronal, a banca, o sistema financeiro.

Desde a CGT, non esperabamos do PP políticas económicas distintas ás que o PSOE utilizou na última lexislatura, é dicir, pagar a crise desposuíndo de rendas, servizos públicos e dereitos ás e os traballadores e clases populares e beneficiando a empresarios, banqueiros, especuladores, financeiros. En definitiva roubar aos pobres para darllo aos ricos. Neste sentido, o presidente do goberno do partido popular xa vai mostrando algunhas das súas cartas :

O "PP dos Mercados", para empezar, vai entregar a eses "ladróns dos mercados" 16.500 millóns de euros en recortes do gasto público durante o 2012 (especificarase nos orzamentos do mes de marzo). Esta cifra pode aumentar 10.000 millóns máis se así o pide a UE, privatizando servizos esenciais como a sanidade (copago) ou a educación, eliminando gastos por prestacións sociais de todo tipo (dependencia, cultura, persoas maltratadas, excluídas, desempregadas).
Ratificar a idade de xubilación aos 67 anos e o aumento do período de cálculo, o que supón reducir a contía da pensión (o PP defendeu o contrario na oposición). Para este ano, subirá o IPC aos 8,7 millóns de pensionistas.
Reducir as prexubilacións. Compatibilizar o cobro da pensión e o traballo a media xornada.
Privilexiar aos fondos privados de pensións con maiores desgravacións.
Baixar aínda máis os impostos ás empresas, Rebaixar o imposto de sociedades.
Conxelar emprego público excepto a policía, garda civil.
Bonificar ata o 100% os novos contratos. Rebaixa fiscal de 3.000 e por contrato do primeiro traballador. Un ano de seguridade social gratis por contratar a maiores de 30 anos.
Primar (novamente) as deducións fiscais pola compra de vivenda (unha das causas da burbulla inmobiliaria).
Pasar aos luns as pontes vacacionais para ser máis "competitivos".
Aprobar nos próximos meses unha Nova Reforma Laboral incentivando o contrato único fixo con despedimento barato.
En resumo, todo o poder á patronal mentres as e os traballadores somos mercancía de usar e tirar.

Desde a CGT, volvemos facer un chamamento ás conciencias das clases populares e clase traballadora para a revolta e mobilización social xa contra esta situación de recortes, represión, precariedade e indignidade á que nos están sometendo a clase política e os mercados.

SPCC-CGT
23 de Decembro de 2011
SECRETARIADO PERMANENTE DA CGT

http://www.cgt.org.es/
_________________________

O Comité Cidadán avalía o que subxace detrás da suspensión, por parte da Xunta de Galicia, do “Simulacro de Emerxencia” na Planta de gas de Reganosa e Forestal

2011-12-24T09:00:00.002+01:00

Avaliación da suspensión do “Simulacro de Emerxencia” na Planta de gas de Reganosa e Forestal

A Xunta de Galicia decidiu aprazar o simulacro de emerxencia ante un posible accidente na Planta de gas de Reganosa e na empresa Forestal do Atlántico, diante da alerta laranxa costeira decretada pola Axencia Estatal de Meteoroloxía, argumentando que podería darse “ a posibilidade de que os efectivos do operativo, protección civil, bombeiros e policías, foran requiridos para atender á poboación ante posibles incidencias que se puideran producir como consecuencia do temporal”.

Con esta decisión a Xunta de Galicia deixa ao descuberto o Plan de Emerxencia, pois demostra que se carece do operativo capaz de actuar nesta situación. ¿Acaso no son estas circunstancias nas que se require do plan de emerxencia e da cobertura necesaria para actuar? ¿Ou é que un accidente tanto na Planta como en Forestal, só puidera producirse en dias de sol, sen vento e en circunstancias meteorolóxicas normais?.

A historia de accidentes na zona, (Prestige, Mar Exeo, etc.) indícannos que sempre ocorreron en condicións climatolóxicas extremas. Se de verdade preténdese comprobar a posibilidade real e a efectividade da coordinación dos medios que deben atender a todos posibles incidentes que poidan ocorrer nun momento dado, hai que realizalos nestas condicións.

Clicar acima da imaxe para ampliar

A planta de gas de Reganosa que almacena 150.000 Tons de GNL, situada a carón do complexo petroquímico de Forestal con mais de 280.000 m³ de combustibles e produtos químicos, é unha instalación ilegal que dende a súa posta en marcha hai catro anos moi preto aos núcleos de poboación, supón unha ameaza para a vida de miles de persoas que vivimos na contorna da Ría de Ferrol.

Non se entende como é que unha empresa como Navantia, para atender a posibles incendios menores nos barcos en construción e/ou reparación, dispoña dunha dotación de bombeiros e de medios materiais, mentres que Reganosa, teña que esperar a que os bombeiros do concello de Ferrol, Navantia ou a Armada se despracen até Mugardos para atender os posibles incendios derivados de fugas de gas.

De sobras é coñecido que a efectividade da loita contra un incendio, depende do tempo que transcorre desde o inicio até a intervención efectiva. Nun tempo de desprazamento de mais de 20 minutos (Ferrol - Mugardos) un incendio pode alcanzar dimensións totalmente incontrolables.

Hai escasos dias en nota informativa, a Xunta de Galicia pretendía transmitir a veciñanza "tranquilidade" ante o primeiro simulacro, a súa suspensión amosa que nada se fixo durante catro anos, a poboación se atopa inerme diante da ameaza da planta de gas. En realidade nada novo, o negocio dos promotores de Reganosa é, tanto para esta como para unha administración insensata e temeraria como a Xunta de Galicia, máis importante que a seguridade das persoas.

O Plan de Emerxencia Exterior de Reganosa é un documento virtual co que Reganosa e a Xunta de Galicia pretenden facer crer á poboación que non ten nada que temer. Un plan á medida para que a instalación aparentemente encaixe no espazo dispoñible en Punta Promontoiro, pero totalmente inútil e inservíbel para a poboación en caso de explosión ou fuga de gas. No caso de accidente non hai Plan de Emerxencia que evite unha Traxedia.

Por iso o CCE esixe de novo o peche da actividade da planta de Reganosa e a apertura do subministro de gas a Galicia por gasoduto, tal como viña sucedendo ata o 2007, pois teñen a capacidade suficiente para subministrar gas, tanto aos ciclos combinados como para consumo industrial e doméstico.

Ferrol, a 23 de Decembro de 2011

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org
_________________

Terremotos ?

Fonte: Instituto Geográfico Nacional [Servizo de Información Sísmica].

"Xoves, 26 de Febreiro de 2009. Un movemento sísmico de intensidade 2,9 na escala Ritcher, con epicentro a 16 Km de profundidade en terras mugardesas, segundo o Instituto Xeográfico, é recollido, con grandes titulares, pola prensa. Ata se recorda que, en abril 2006, un terremoto de magnitude 5, afectou a Ferrol e á súa área de influencia" -José Torregrosa [+Info].

Enlace relacionado:
Ártabra 21: O Comité Cidadán de Emerxencia ... : analiza o anuncio da aprobación dun Plano de Emerxencia Exterior de REGANOSA
______________________

Nova acción de protesta e denuncia convocada polo Comité Cidadán de Emerxencia, ante o anuncio de entrada na Ría do ”Cheikh el Mokrani”, cargado con miles de toneladas de GNL/LNG para Reganosa

2011-12-24T08:15:00.002+01:00

Un novo buque gaseiro anuncia a súa entrada na Ría de Ferrol, para este Sábado de "Noite Boa", 24 de Decembro de 2011. Trata-se do ”Cheikh el Mokrani”. Con esta entrada, serían 108 buques cargados con miles de toneladas de gas natural licuado, desde que o fixera o LNG "Galicia Spirit" en Maio de 2007, para a ilegal e perigosa Reganosa.

De novo o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, convoca unha concentración sonora, para protestar e denunciar polo perigo engadido á propia presencia da Planta de Gas dentro da Ría moi próxima aos núcleos de poboación e pegada ao complexo petroquímico de Punta promontorio -Forestal del Atlántico e Imelgasa. Aumentando exponencialmente o perigo que supón para a poboación que moramos na contorna da Ría, xa de por si, a propia instalación de Reganosa en Mugardos [*]. Pois o buque cargado ten que pasar por un sinuoso, estreito, de pouco calado e longo canle de máis de 4.00 metros, antes de atracar no pantalán de descarga. E as 24 horas que aproximadamente dura a manobra de transvase do gas licuado aos mega-tanques situados ao pé das vivendas de Meá e A Pedreira, no concello de Mugardos.

A CONCENTRACIÓN TERÁ LUGAR,
ESTE SÁBADO, 24 DE DECEMBRO, ÁS 7 DA TARDE,
NA PRAZA DO CONCELLO

Este Comité Cidadán de Emerxencia considera que a pesar de tratarse dunha data sinalada e de tradicional celebración na familia e no entorno de amizade e veciñanza, debemos facer un novo exercicio de responsabilidade e firmeza na demostración de que seguiremos a amosar á cidadanía de Ferrolterra que a Planta de Gas é un perigo permanente para todos e todas, un despropósito e unha fraude que, coa complicidade de todas as Administracións, se está a manter só en beneficio dos seus promotores.

Onte, hoxe e sempre: ¡ PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !

Características do buque:
O metaneiro "Cheikh EL-Mokrani", cunha capacidade de 75.500 m3 de Gas Natural Licuado, ten unha eslora de 220 metros, unha manga de 35, un calado máximo de 10,75 e un desprazamento de 55.200 TM. O gaseiro, considerado de dimensións medias dentro do estándar desta clase de buques, foi construído en 2005. Navega baixo bandeira das Bahamas.

POLA DEFENSA DA VIDA, A NOSA SEGURIDADE E A RÍA !!
CESE DA ACTIVIDADE E DESMANTELAMENTO DE REGANOSA !!
PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !!

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org

[*] A planta de gas de Reganosa almacena 150.000 Tons. de gas natural licuado (GNL), un valor enerxético equivalente a 120 bombas atómicas como as lanzadas polo goberno norteamericano sobre Hiroshima, situada a carón do complexo petroquímico -Forestal del Atlántico- que alberga 283.000 m³ de combustibles e sustancias químicas.

Información baseada na enviada polo:

Comité Cidadán de Emerxencia

-comitecidadan@gmail.com-

22 de dezembro de 2011 16:19

---

Para apoiar e colaborar co Comité Cidadán:
APOIO ECONÓMICO
O Comité Cidadán de Emerxencia, necesita apoio económico, para que poida desenvolver a súa actividade
CONTA DO COMITÉ CIDADÁN DE EMERXENCIA
Para axudas económicas pode-se ingresar na conta corrente aberta no Banco Santander ao nome de:
Luz Marina Torrente e outros
Para ingresar desde unha oficina bancaria desde dentro do Estado:
00493315772894017995
Para ingresar desde unha oficina bancaria desde fóra do Estado:
ES 71 00493315772894017995

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
http://comitecidadan.org

______________________

O profundo erro do Goberno alemán: as orixes do nazismo, ... Por Vicenç Navarro López

2011-12-20T23:18:00.003+01:00

Este artigo sinala os paralelismos existentes entre a situación en Alemaña nos anos 1931 e 1932 (cando as políticas de austeridade impostas polo goberno alemán causaron unha gran depresión, causa do nazismo) e a existente hoxe en moitos países da Eurozona como Grecia e Portugal, resultado da aplicación das mesmas políticas de austeridade esixidas agora polo goberno alemán da chanceler Angela Merkel.

Por Vicenç Navarro López [*]
20.12.2011

O goberno alemán está propondo (en realidade impondo) políticas de austeridade a todos os países da Eurozona, forzándolles a que recorten dun xeito moi marcado o seu gasto público, incluíndo o gasto público social. A Sra. Angela Merkel cre erroneamente que tales políticas axudarán aos países de tal zona monetaria a saír da súa enorme recesión. A evidencia histórica, incluída a existente no propio pasado de Alemaña, mostra o profundamente equivocada que está Angela Merkel. Nun interesante artigo, o politólogo e economista alemán Fabian Lindner ("European Austerity. Is this 1931 all over again?") detalla a xénese do nazismo en Alemaña, mostrando os preocupantes paralelismos entre a situación actual en gran parte dos países da Eurozona e a existente nos anos vinte e trinta do século pasado en Alemaña e en Europa. Fabian Lindner sinala que a economía alemá colapsouse en 1931 como resultado das políticas de gran austeridade realizadas polo goberno alemán. Como agora, o dogma oficial afirmara que había que recortar o déficit do Estado como condición indispensable para permitir a recuperación económica. O chanceler Heinrich Brüning, sabendo o impopular de tales medidas de austeridade, que incluían reducións salariais (tanto no sector público como privado), gobernou por decreto, saltándose o Parlamento Alemán.

Alemaña tiña unha enorme débeda pública, que debía sobre todo a Francia e Gran Bretaña, como reparacións aos vencedores na I Guerra Mundial, onde fora derrotada. Para pagar a súa débeda pública, Alemaña tivo que pedir diñeiro, sobre todo de EEUU, que esixía ser pagado en dólares. E para pagar esta débeda, Brüning reduciu o 30% do gasto público, afectando sobre todo aos salarios públicos e á Seguridade Social. Como consecuencia, o PIB baixou un 8% en 1931 e un 33% en 1932, causando un enorme crecemento do desemprego, que alcanzou o 30%. A xente entrou en pánico e o diñeiro depositado nos bancos deixou o país rapidamente (os parecidos coa situación actual de Grecia son enormes). O sistema bancario colapsouse, e o crédito desapareceu. Dous anos máis tarde, Hitler saíu elixido no Parlamento alemán que suprimiu máis tarde. Hitler seguiu políticas keynesianas (keynesianismo militar) que sacou Alemaña da depresión.

Os paralelismos entre a Alemaña dos anos trinta e o que está ocorrendo en Grecia, Portugal e pronto en España e Italia, son preocupantemente altos. É un profundo erro que o goberno alemán estea impondo aquelas políticas de austeridade a estes países. Foi precisamente a parálise económica dos anos 1931 e 1932, creada polas políticas de austeridade, a que determinou o triunfo (electoral) do nazismo.

Unha última apostila. Logo da segunda derrota, a II Guerra Mundial, Alemaña tiña unha enorme débeda, de novo cos países vencedores do conflito. Os aliados perdoáronlle a metade da débeda. Sen esta medida, Alemaña non se recuperaría. Tan pouca memoria ten a Sra. Merkel?

Artígo publicado por Vicenç Navarro no diario dixital EL PLURAL, 19 de decembro de 2011

Fonte: http://www.vnavarro.org/?p=6701

[*] Vicenç Navarro, naceu en Barcelona o 1937 e licenciouse en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Barcelona en 1962. Exiliouse de España no mesmo ano pola súa loita anti-franquista, pasando por universidades de Suecia (Uppsala e Estocolmo), onde estudou Economía Política; Gran Bretaña (London School of Economics, Oxford e Edimburgo), onde estudou Políticas Públicas e Sociais; e EEUU (Johns Hopkins University), onde se doctoró en Políticas Públicas e Sociais o 1967. Alí tamén foi nomeado profesor e posteriormente catedrático de Políticas Sanitarias e Sociais, Políticas Públicas e Estudos Políticos desde o ano 1977 [Máis información na wikipedia].

Web oficial do profesor Vicenç Navarro:
vnavarro.org
_____________
__________________

Sesión de investidura no Parlamento Español - Segunda Parte: "Antigüedad, Baldoví, a pata do Cid, e as clases de democracia" - Vídeo

2011-12-20T22:50:00.002+01:00

Só un par de apuntes para presentar o vídeo. Por unha banda, a enorme vergoña allea que sentín esta mañá cando se interrompían con publicidade e ao unísono as retransmisións na radio tanto pública como privada coincidindo coa quenda de palabra de Iñaki Antigüedad. Polo outro, dicir que a Joan Baldoví esquecéuselle dicirlle ao señor Rajoy, que se eles ou o PSOE sucédense indefectiblemente unha lexislatura tras outra, débese ao control mediático: ese que exercen tanto nas canles públicas como privados onde o bipartidismo é un monográfico inaguantable. E tamén se lle esqueceu dicirlle, que se algúns partidos pequenos dispuxesen dos multimillonarios orzamentos cos que o PPSOE conta, ademais do xa mencionado, eles non terían nin un só deputado e desaparecerían, porque a maioría ía ver fai tempo o que é a "política" de verdade.

O vídeo só recolle as intervencións de Antigüedad (Amaiur) e Baldoví (Compromís), e a "educada" resposta de Rajoy a este último así como a réplica. Pedímosvos desculpas pola mala calidade do vídeo, pero tivemos que capturalo en directo.

Para os que si queren estar informados:

http://youtu.be/CHAoNvjwvyY

Fonte: http://iniciativadebate.wordpress.com/2011/12/20/antiguedad-baldovi-la-pata-del-cid-y-las-clases-de-democracia/
__________________________________

"O mundo já ingressou na segunda fase da crise", entrevista ao economista francês Gérard Duménil

2011-12-20T22:30:00.002+01:00

"O mundo já ingressou na segunda fase da crise"

Em toda parte, a direita retomou a ofensiva. Ela se atém à questão dos déficits orçamentários e da elevação da dívida pública. Ela finge não ver que a austeridade orçamentária, além da transferência, que a felicita, do peso da dívida para as classes populares, não pode senão provocar a recaída numa nova contração da atividade. Essa é a segunda fase da crise. Essa segunda fase não será a última. O novo mergulho na recessão necessitará novas políticas. A análise é do economista francês Gérard Duménil, em entrevista ao Jornal da Unicamp.

Jornal da Unicamp [*]
20.12.2011

O economista francês Gérard Duménil é autor de vários livros e ensaios sobre o capitalismo contemporâneo. Este ano publicou, em parceria com Dominique Lévy, o livro The crisis of neoliberalism (Harvard University Press, 2011). Duménil esteve na Unicamp para uma palestra sobre a crise atual no Centro de Estudos Marxistas (Cemarx) no âmbito do programa de pós-graduação em ciência política do Instituto de Filosofia e Ciências Humanas (IFCH) da Unicamp.

Em entrevista ao Jornal da Unicamp, ele analisou o desenrolar da crise econômica internacional e advertiu: o mundo já ingressou na segunda fase da crise.

Jornal da Unicamp – Você vem pesquisando o capitalismo neoliberal há muito tempo. Na sua análise, como se deve caracterizar essa etapa atual do capitalismo?

Gérard Duménil – O neoliberalismo é a nova etapa na qual ingressou o capitalismo com a transição dos anos 70 e 80. Eu e Dominique Lévy falamos de uma nova “ordem social”. Com essa expressão nós designamos a configuração de poderes relativos de classes sociais, dominações e compromissos. O neoliberalismo se caracteriza, desse modo, pelo reforço do poder das classes capitalistas em aliança com a classe dos gerentes (classe des cadres) – sobretudo as cúpulas das hierarquias e dos setores financeiros.

No decorrer dos decênios posteriores à Segunda Guerra Mundial, as classes capitalistas viram o seu poder e suas rendas diminuírem sensivelmente na maior parte dos países. Simplificando, nós poderíamos falar numa ordem “social-democrata”. As circunstâncias criadas pela crise de 1929, a Segunda Guerra Mundial e a força internacional do movimento operário tinham conduzido ao estabelecimento dessa ordem social relativamente favorável ao desenvolvimento econômico e à melhoria das condições de vida das classes populares – operários e empregados subalternos. O termo “social-democrata” para caracterizar essa ordem social se aplicava, evidentemente, melhor à Europa que aos Estados Unidos.

Com o estabelecimento da nova ordem social neoliberal, o funcionamento do capitalismo foi radicalmente transformado: uma nova disciplina foi imposta aos trabalhadores, em matéria de condições de trabalho, poder de compra, proteção social etc., além da desregulamentação (notadamente financeira), abertura das fronteiras comerciais e a livre mobilidade dos capitais no plano internacional – liberdade de investir no exterior. Esses dois últimos aspectos colocaram todos os trabalhadores do mundo numa situação de concorrência, quaisquer que sejam os níveis de salário comparativos nos diferentes países.

No plano das relações internacionais, os primeiros decênios do pós-guerra, ainda na antiga ordem “social democrata”, foram marcados por práticas imperialistas dos países dos países centrais: no plano econômico, pressão sobre os preços das matérias-primas e exportação de capitais; no plano político, corrupção, subversão e guerra. Com a chegada do neoliberalismo, as formas imperialistas foram renovadas. É difícil julgar em termos de intensidade, fazer comparação. Em termos econômicos, a explosão dos investimentos diretos no estrangeiro na década de 1990 certamente multiplicou o fluxo de lucros extraído dos países periféricos pelas classes capitalistas do centro. O fato de os países da periferia desejarem receber esses investimentos não muda nada a natureza imperialista dessas práticas – sabe-se que todos os trabalhadores “desejam” ser explorados a ficar desempregados.

Quando em meados dos anos 90, nós introduzimos essa interpretação do neoliberalismo em termos de classe, ela suscitou pouco interesse. Mas a explosão das desigualdades sociais deu a essa interpretação a força da evidência. A particularidade da análise marxista é a referência às classes mais que a grupos sociais. Esse caráter de classe está inscrito em todas as práticas neoliberais e inclusive os keynesianos de esquerda se exprimem, agora, nesses termos. Uma recusa a essa interpretação, no entanto, ainda se mantém; muitos não aceitam o papel importante que atribuímos aos gerentes (cadres) na ordem social neoliberal.

Entre os marxistas, continua-se a recusar que o controle dos meios de produção no capitalismo moderno é assegurado conjuntamente pelas classes capitalistas e pela classe dos gerentes (classe de cadres), o que faz dessa última uma segunda componente das classes superiores. Essa recusa é ainda mais desconcertante quando se tem em mente que as rendas das categorias superiores dos gerentes (cadres) no neoliberalismo explodiram ainda mais que as rendas dos capitalistas.

JU – Para alguns autores, o neoliberalismo foi um ajuste inevitável provocado pela crise fiscal do Estado; para outros foi o resultado, também inevitável, da globalização.

Gérard Duménil – A explicação do neoliberalismo pela “crise fiscal” e frequentemente também pela inflação é a explicação da direita; é uma defesa dos interesses capitalistas. Ela especula com as inconsequências dos blocos políticos que dirigiam a ordem social do pós-guerra. Esses foram incapazes de gerir a crise dos anos 70 e preparam a cama para o neoliberalismo. Passa-se o mesmo com a explicação que apresenta o neoliberalismo como consequência da globalização. Esse argumento inverte as causalidades. O que o neoliberalismo faz é orientar a globalização, uma tendência antiga, para novas direções e acelerar o seu curso, abrindo a via para a “globalização neoliberal”. O movimento altermundialista lutou por uma outra globalização, solidária, e não baseada na exploração em proveito de uma minoria.

JU – Você acaba de publicar, juntamente com o seu colega Dominique Lévy, um livro sobre a crise econômica atual. Na sua avaliação, qual é a natureza dessa crise?

Gérard Duménil – A crise atual é uma das quatro grandes crises – crises estruturais – que o capitalismo atravessou desde o final do século XIX: a crise da década de 1890, a crise de 1929, a crise da década de 1970 e a crise atual – iniciada em 2007/2008. Essas crises são episódios de perturbação de uma duração de cerca de uma dezena de anos (para as três primeiras). Elas ocorrem com uma periodicidade de cerca de 40 anos e separam as ordens sociais que evoquei na resposta à primeira pergunta. A primeira e a terceira dessas crises, as das décadas de 1890 e de 1970, seguiram-se a fases de queda da taxa de lucro e podem ser designadas como crises de rentabilidade. As duas outras crises, a de 1929 e a atual, nós as designamos como “crises de hegemonia financeira”. São grandes explosões que ocorrem na sequência de práticas das classes superiores visando ao aumento de suas rendas e de seus poderes. Todos os procedimentos do neoliberalismo estão aqui em ação: desregulamentação financeira e globalização. O primeiro aspecto é evidente, mas a globalização foi também, como vou indicar, um fator chave da crise atual.

Queda da taxa de lucro e explosão descontrolada das práticas das classes capitalistas são dois grandes tipos de explicação das grandes crises na obra de Marx. O primeiro tipo é bem conhecido. No Livro III de O Capital, Marx defende a tese da existência de uma “tendência decrescente da taxa de lucro” inerente ao caráter da mudança tecnológica no capitalismo (a dificuldade de aumentar a produtividade do trabalho sem realizar investimentos muito custosos, o que Marx descreve como a “elevação da composição orgânica do capital”).

Note-se que Marx refuta explicitamente a imputação da queda da taxa de lucro ao aumento da concorrência. (O segundo grande tipo de explicação para as crises já aparece em esboço nos escritos de Marx da década de 1840.) No Manifesto do Partido Comunista, Marx descreve as classes capitalistas como aprendizes de feiticeiros, desenvolvendo mecanismos capitalistas sob formas e em graus perigosos e perdendo, finalmente, o controle sobre as consequências de sua ação. Os aspectos financeiros da crise atual remetem diretamente às análises do “capital fictício”, aos quais Marx consagrou longos desenvolvimentos no Livro II de O Capital, desenvolvimentos que ecoam as ideias do Manifesto. De uma maneira bem estranha, alguns marxistas só aceitam a explicação das grandes crises pela queda da rentabilidade, excluindo qualquer outra explicação, e passam a multiplicar cálculos mal fundamentados.

Mas a crise atual não é uma simples crise financeira. É a crise de uma ordem social insustentável, o neoliberalismo. Essa crise, no centro do sistema, deveria acontecer, de qualquer modo, um dia ou outro, mas ele chegou de uma maneira bem particular em 2007/2008, vinda dos Estados Unidos. Dois tipos de mecanismos convergiram. Encontramos, de uma parte, a fragilidade induzida em todos os países neoliberais pelas práticas de financeirização e de globalização (notadamente financeira), motivada pela busca desenfreada de rendimentos crescentes por parte das classes superiores, reforçada pela recusa de regulamentação. O banco central dos EUA, em particular, perdeu o controle das taxas de juros e a capacidade de conduzir políticas macroeconômicas em decorrência da globalização financeira. De outra parte, a crise foi o efeito da trajetória econômica estadunidense, uma trajetória de desequilíbrios cumulativos, que os EUA puderam manter devido à sua hegemonia internacional – contrariamente à Europa que, considerada no seu conjunto, não conheceu tais desequilíbrios.

Desde 1980, o ritmo da acumulação de capital nos Estados Unidos desacelerou no território do próprio país enquanto cresciam os investimentos diretos no exterior. A isso é necessário acrescentar: um déficit crescente do comércio exterior, uma grande elevação do consumo (da parte das camadas mais favorecidas) e um endividamento igualmente crescente das famílias. O déficit de comércio exterior (o excesso de importações frente às exportações) alimentava um fluxo de dólares para o resto do mundo que tinha como única utilização a compra de títulos estadunidenses, levando ao financiamento da economia daquele país pelos estrangeiros – uma “dívida” vis-à-vis o estrangeiro, simplificando um pouco.

Por razões econômicas que eu não explicarei aqui, o crescimento dessa dívida exterior devia ser compensado por aquele da dívida interna, a das famílias e a do Estado, a fim de sustentar a atividade no território do país. Isso foi feito encorajando o endividamento das famílias pela política de crédito e pela desregulamentação – a dívida do governo teria podido substituir o endividamento das famílias mas isso ia contra as práticas neoliberais de antes da crise. Os credores das famílias (bancos e outros) não conservavam os créditos criados, mas os revendiam sob a forma de títulos (obrigações), cuja metade, mais ou menos, foi comprada pelo resto do mundo.

De tanto emprestar às famílias para além da capacidade delas saldarem as dívidas, as inadimplências se multiplicaram desde o início do ano de 2006. A desvalorização desses créditos desestabilizou o frágil edifício financeiro, nos EUA e no mundo, sem que o banco central dos Estados Unidos estivesse em condição de restabelecer os equilíbrios no contexto de desregulamentação e de globalização que ele próprio tinha favorecido. Esse foi o fator desencadeador, mas não o fundamental, da crise – combinação de fatores financeiros (a loucura neoliberal nesse domínio) e reais (a globalização, o sobre-consumo estadunidense e o déficit do comércio exterior desse país).

JU – Você falou em suas palestras no Brasil que a crise econômica teria entrado numa segunda fase. Como a crise vem se desenvolvendo?

Gérard Duménil – O mundo já ingressou na segunda fase da crise. É fácil compreender as razões. A primeira fase atingiu o pico no outono de 2008, quando caíram as grandes instituições financeiras estadunidenses, quando começou a recessão e quando a crise se propagou para o resto do mundo. As lições da crise de 1929 foram bem aprendidas. Os bancos centrais intervieram massivamente para sustentar as instituições financeiras (com medo de uma repetição da crise bancária de 1932) e os déficits orçamentários dos Estados atingiram níveis excepcionais. Mas essas medidas keynesianas, estimulando a demanda, só podiam ter por efeito uma sustentação temporária da atividade.

Os governos dos países do centro ainda não tomaram consciência do caráter estrutural da crise. Eles agem como se a crise tivesse sido puramente financeira, já ultrapassada; entretanto, as medidas keynesianas só criaram um sursis. Nenhuma medida antineoliberal séria foi tomada nos países do centro. São apenas políticas que visam o reforço da exploração das classes populares.

Nos Estados Unidos, a administração de Barak Obama elaborou uma lei, a lei Dodd-Frank, para regulamentar as práticas financeiras, mas os republicanos bloquearam completamente a aplicação. Em outras esferas, como gestão das empresas, exportação, déficits do comércio exterior, nada foi feito. Na Europa, a crise não é identificada como a crise do neoliberalismo. A Alemanha é apresentada como tendo provado a sustentabilidade do caminho neoliberal. A crise é imputada à incapacidade de gestão de certos Estados, notadamente a Grécia e Portugal.

Em toda parte, a direita retomou a ofensiva. Ela se atém à questão dos déficits orçamentários e da elevação da dívida pública. Ela finge não ver que a austeridade orçamentária, além da transferência, que a felicita, do peso da dívida para as classes populares, não pode senão provocar a recaída numa nova contração da atividade. Essa é a segunda fase da crise. Essa segunda fase não será a última. O novo mergulho na recessão necessitará novas políticas. Contrariamente à Europa, os Estados Unidos se lançaram massivamente no financiamento direto da dívida pública pelo banco central (o quantitative easing). Muito mais coisa será necessária, apesar da direita. Nós temos dificuldade em ver como a Europa poderá escapar disso.

JU – É sabido que a crise econômica atingiu mais fortemente, pelo menos até agora, os EUA e a Europa. Na década de 1990, ao contrário, as crises econômicas foram mais fortes na periferia. Por que essa diferença? Como a crise atual se manifesta nas diferentes regiões do globo?

Gérard Duménil – Até a segunda metade da década de 1990, o neoliberalismo produziu estragos no mundo, notadamente na América Latina e na Ásia. Mesmo hoje, as taxas de crescimento na América Latina permanecem inferiores àquelas dos primeiros decênios do pós-Segunda Guerra Mundial, e isso a despeito da redução massiva dos salários reais – que foi reduzido à metade desde a crise de 1970 em alguns países da região. Na década de 1990 – e em 2001 na Argentina – os avanços do neoliberalismo provocaram grandes crises, das quais a crise argentina é um caso emblemático.

O mundo entrou, agora, numa fase nova. A transição para o neoliberalismo provoca um tipo de “divórcio”, nos países do centro, entre os interesses das classes superiores e os do país como território econômico. O caso dos Estados Unidos é espetacular. Como eu disse, as grandes empresas desse país investem cada vez menos no território do país e, cada vez mais, no resto do mundo. A globalização levou a um deslocamento da localização da produção industrial para as periferias: na Ásia, na América Latina e, inclusive, em alguns países da África sub-saariana.

JU – As políticas propostas pelos dois grandes da União Europeia para superar a crise têm repetido as fórmulas neoliberais. Os mercados intimidam os governos; Sarkozy e Merkel exigem mais e mais cortes orçamentários. Por que insistem em uma política que, para muitos observadores, está na origem da crise? Que resultado a aplicação de tais políticas poderá produzir?

Gérard Duménil – Eu não penso de jeito nenhum que o rigor orçamentário tenha sido uma das causas da crise. Isso é a expressão de uma crença keynesiana ingênua, tão ingênua quanto à crença na capacidade dessas políticas de suscitar a saída da crise, dispensando as necessárias transformações antineoliberais. Porém, nesse contexto, as políticas que visam erradicar os déficits não deixarão de provocar uma nova queda da produção.

JU – Muitos analistas têm destacado que os partidos, sejam eles de direita ou de esquerda, não se diferenciam muito nas propostas para enfrentar a crise. Ademais, em vários países europeus, como a Inglaterra, a Espanha e Portugal, a direita foi eleitoralmente favorecida pela crise econômica. Os movimentos sociais poderiam construir uma alternativa de poder? Qual poderia ser um programa popular para enfrentar a crise atual?

Gérard Duménil – Nós não falamos dos aspectos políticos do neoliberalismo. A aliança na cúpula das hierarquias sociais entre classes capitalistas e classes dos gerentes (classes de cadres) logrou, por diversos mecanismos, afastar as classes populares da política “politiqueira”. Quero dizer: as afastou dos jogos dos partidos e dos grupos de pressão. Para as classes populares, só restou a (luta de) rua.

É preciso fazer entrar em cena grupos sociais que se encontram na “periferia” das classes dos gerentes (classes de cadres): os intelectuais e os políticos profissionais. No compromisso social dos pós-Segunda Guerra, frações relativamente importantes desses grupos eram partidárias da aliança com as classes populares (às quais elas não pertenciam), que elas apoiavam nos seus campos próprios de atuação.

No contexto do colapso do movimento operário mundial, as classes capitalistas lograram, no neoliberalismo, a selar uma aliança com as classes dos gerentes – usando o recurso da remuneração, notadamente – conduzindo gradualmente esses grupos periféricos (a universidade fornece muitas ilustrações sobre esse fenômeno) no empreendimento de conquista social do neoliberalismo. A proporção de grupos sociais motivados para uma aliança com as classes populares estreitou-se consideravelmente, ficando reduzida a alguns grupos “iluminados” aos quais eu próprio pertenço.

O sofrimento das classes populares não chega ao grupo dos gerentes e, no plano político, não há mais nenhum grande partido de esquerda. Na França, sabe-se no que se tornou o Partido Socialista, completamente ganho pela “globalização”, um termo para ocultar o neoliberalismo. Algo semelhante poderíamos dizer dos democratas nos Estados Unidos e eu deixo para vocês mesmos julgarem a situação do Brasil a esse respeito.

A vida política –politiqueira– se reduz à alternância entre dois partidos não equivalentes; mas o partido que se diz de esquerda é incapaz de propor uma alternativa, para não falar da sua implementação. O voto se reduz àquilo que nós chamamos na França o “voto sanção”. A direita sucede a esquerda na Espanha, por exemplo, porque a esquerda estava no poder durante a crise; a direita não tem, evidentemente, nenhuma capacidade superior para gerir a crise.

JU – Muitos observadores têm falado da possibilidade de extinção do euro. Você acredita que isso poderá ocorrer? Na sua avaliação, quais seriam os desfechos mais prováveis para a crise atual?

Gérard Duménil – É possível que alguns países saiam da zona do euro. Isso não resolveria o problema da dívida deles, que se tornaria ainda impagável depois da desvalorização da nova moeda substituta do euro. O problema é o do cancelamento da dívida ou de sua adoção pelo banco central. A crise da dívida atingiu agora os países do centro da Europa, e será necessário que esses países tomem consciência da amplitude e da verdadeira natureza do problema.

Isso remete às características daquilo que nós chamamos a “terceira fase da crise”. Quais políticas serão adotadas face à nova recessão? Como será gerida a crise na Itália e, depois, na França? Como a Alemanha responderá à pressão dos “mercados” (as instituições financeiras internacionais)? Uma coisa é certa: essas dívidas não devem ser pagas, o que exige a transferência delas para fora dos bancos ou uma forte intervenção na sua gestão.

Agora, o ponto fundamental é a vontade dos governos dos países mais poderosos da Europa, notadamente a Alemanha, de reforçar a integração europeia (em vez de estourar a zona do euro), que se opõe à vontade de “desglobalização” de alguns. Esse debate oculta a questão central: qual Europa? Uma Europa das classes superiores ou a de um novo compromisso de esquerda?

[*] Jornal da Unicamp, Universidade Estadual de Campinas / ASCOM - Assessoria de Comunicação e Imprensa - e-mail: imprensa@unicamp.br - Cidade Universitária "Zeferino Vaz" Barão Geraldo - Campinas - SP

Fonte: Agência Carta Maior

Ler comentarios em: www.cartamaior.com.br
____________________________

Asociacións ambientalistas esixen solucións para os depósitos de áridos asfálticos de Vilar do Colo

2011-12-20T19:39:00.001+01:00

Representantes da Plataforma de Defensa dos Camiños, AETNA, Plataforma de Afectados polo Polígono Industrial de Vilar do Colo, Verdegaia, ADEGA e SGHN, realizaron unha visita ao Monte de San Lourenzo (concello de Cabanas) nunha parcela de solo rústico de uso forestal, propiedade da empresa MANMER na que se atopan, dende o ano 2009, uns amoreamentos de áridos asfálticos procedentes de Holanda. Este materiais foron descargados no Porto Exterior de Ferrol, onde aínda quedan depositadas unhas 300.000 toneladas.

A finalidade da visita era constatar que, a día de hoxe, aínda non se emprendeu obra ningunha, nin se libraron os cinco metros da zona de policía do rego ao que están obrigados, malia a teren transcorrido oito meses despois de ser licitados os acopios por parte da Consellería de Medio Ambiente, e atoparse esa licenza condicionada á instauración, nun prazo de dous meses, dunhas medidas de prevención de impactos ambientais sobre as augas, tanto superficiais como subterráneas e sobre o solo.

Atendendo ás resolucións da Secretaría Xeral de Calidade Ambiental, de Augas de Galicia e da Fiscalía Provincial de A Coruña, -a cal se expresa nestes termos: “Se o seu almacenamento, unha vez advertido, non se realizase coas prevencións establecidas, tal e como advirte o informe, daquela si podería entenderse que poidese traspasar o límite do dereito penal”-, as devanditas asociacións deciden solicitar, por unha banda, que se tomen medidas sancionadoras contra a empresa MANMER por incumprimento das condicións impostas por ditos organismos, e por outro lado que se retome esta cuestión por parte da Administración e a Fiscalía, tendo en conta os seguintes puntos:

a) A ilegalidade da ubicación dos residuos en solo rústico, conculcando gravemente a Lei do Solo.

b) O recoñecemento destes materiais como residuos, xa que non foron debidamente inertizados.

c) A contaminación directa das fontes do río Baa.

d) O cuestionamento das concentracións de sustancias tóxicas, nocivas ou perigosas para o medio ambiente e a saúde humana que poden definir un material como perigoso, tendo en conta que os áridos asfálticos da parcela de Cabanas ocupan solo rústico e non industrial, que o potencial de carga dos ecosistemas circundantes é moi reducido e que os puntos anteriores hai que poñelos en relación co inmenso volume (60.000 toneladas) dos materiais amoreados.

e) A posible consideración de tráfico ilegal, dende a orixe da operación de traslado, segundo sinala a normativa europea para o traslado de residuos entre países comunitarios.

f) Os intereses ambientais, por existir hábitats prioritarios na contorna, os intereses económicos, pola posible afección aos bancos marisqueiros de Mugardos e Barallobre, e o interese prioritario da toma de auga potable para consumo humano, dado que en Mugardos existe un punto de captación de auga para ese uso.

Por todo isto, solicitarán a actuación da Fiscalía de Delictos Ambientais, e á Consellería de Medio Ambiente que se ordene o traslado dos residuos a unha instalación que reúna as condicións de seguridade necesarias para o almacenamento destes materiais, en tanto non se resolva sobre o seu destino final.

Enviado por:

FERROL

-ferrol@sghn.org-

19 de dezembro de 2011 12:43

_____________

A noticia no xornal comarcal "Diario de Ferrol":

Asociacións ambientalistas piden solucións para os depósitos de áridos de Manmer

_________________

Coincidindo co debate da Lei de Acompañamento dos orzamentos sanitarios para o ano 2012, SOS Sanidade Pública convoca unha Concentración en Compostela, para o Mércores 21 de Decembro - A Plataforma ... de Ferrol organiza un Autobusus

2011-12-20T18:39:00.003+01:00

A Plataforma en Defensa da Sanidade Pública da Área de Ferrol, acordou secundar a convocatoria que desde SOS Sanidade Pública organizaron, para facer chegar ao Parlamento de Galicia o rexeitamento aos recortes e privatizacións dos servizos sanitarios que está levando a cabo o goberno da Xunta de Galicia, algunha de cuxas medidas pretender pór en marcha a través dos Orzamentos da CCAA do ano 2012.

Concentración

A Plataforma SOS Sanidade Pública convocou unha Concentración para o Mércores 21 de Decembro, ás 5 da Tarde diante do Parlamento de Galicia, aos representantes das Plataforma para a Defensa da Sanidade Pública e as organizacións que a integran coincidindo co debate da Lei de Acompañamento dos orzamentos sanitarios para o próximo ano, diante do Parlamento de Galicia.

Na concentración a Plataforma fará entrega aos parlamentarios dunha bolsa de supervivencia que deberan levar aqueles enfermos que sexan hospitalizados nos centros públicos, se sae adiante a estratexia do presidente Núñez Feijoo de facer pagar os servizos de comida, limpeza, hixiene, etc.

Aínda que á mesma están convocados representes das Plataformas para a Defensa da Sanidade Pública e das organizacións que integran SOS Sanidade Pública, facemos extensivo o chamamento a todos os cidadáns que queiran a que se somen á mesma, dado que os recortes e privatizacións afectaran gravemente a todos os galegos/as e quen residen na CCAA.

Autobús dede Ferrrol

A Plataforma en Defensa da Sanidade Pública da Área de Ferrol, pon un Autobús para facilitar o traslado a Santiago de Compostela a toda aquela persoas que querían acudir a Compostela á mobilización do día 21D convocada por S.O.S. Sanidade Pública. Entre diversas entidades que formamos parte da Plataforma organizamos un autobús que sairá mañá día 21 de decembro de 2011, ás 15:15 horas da parada de buses d'As Pías, fronte ao Monumento ao 10 de Marzal. O regreso está previsto para as 18:15 horas.

Telefono de contacto

Todas as persoas interesadas en acudir neste autobús deberán anotarse no número de teléfono 670264501.

PARÉMOSLLES OS PES XA, AGORA !!

NON ESPEREMOS A QUE DESMONTEN A SANIDADE PÚBLICA !!

NON Á PRIVATIZACIÓN !!

_____________

Sesión de investidura no Parlamento Español - Primeira Parte

2011-12-19T23:04:00.002+01:00

Madrid - Parlamento Español - 19.12.2011 - Debate Investidura

Non concluíu aínda a comparecencia de Mariano Rajoy. Pero xa se pode facer un esbozo das liñas de actuación que pretende pór en práctica. Ata se podería resumir en: menos Estado e máis sector privado. Ou aínda máis: ímolo a pasar moi mal.

Comezou a súa comparecencia con conceptos vagos:

- Índice de confianza

- Esforzos moi esixentes

- Saneamento e reestruturación do sector financeiro

- Reforma laboral

- Reforma do sector público

Incidiu nas tarefas a curto prazo:

- Prórroga dos orzamentos de 2011 (ata o 31 de marzo)

- Actualización do poder adquisitivo das pensións

- Establecer o teito de gasto en xaneiro

- Pór en práctica a Lei de estabilidade orzamentaria

- Eliminar as duplicidades do sector público

- Establecer a taxa "0" na reposición do sector público

- Melloras fiscais para Pemes e autónomos

- Reforma da negociación colectiva

- Exención por venda de activos fixos

- Supresión das pontes festivas

Pero o mellor é o que se lle intúe dentro dun discurso pouco claro:

- Privatización da TV pública

- Copago sanitario

e? promoción da enerxía nuclear.

Ampliaremos segundo conclúa "aínda que as nubes oculten o ceo" (Rajoy dixit).

Segue o asununto ...

E ben, ata aquí chegou o que puidese ter algún interese, porque as intervencións agora mesmo de Rosa Díez e a de mañá do PNV, son tan emocionantes como observar a degradación por efecto da erosión nunha roca en tempo real. E sabemos que ao grupo mixto (no que se integra por imposición Amaiur), concederáselle un espazo de tempo moi limitado cando non nulo.

Do PSOE e CIU non faremos ningún comentario, pois as súas intervencións navegaron entre o anodino, o demagóxico, o impresentable e o hipócrita. Así que non perderemos o noso valioso tempo con eles.

Dos que nos ocupan, dicir que estiveron na liña esperada, e que Cayo Lara gaña moitísimo cando non le o discurso e exprésase directamente, a base de convicción.

Sensatos sería a definición, e argumentalmente poderosos tamén. Entre a quenda de intervención e os dous de réplica, pasaron por todos eses temas que debesen importarnos, nos que ademais de crítica achegaron construtivas solucións.

Falouse de redución do déficit en base a unha fiscalidade progresiva, e especialmente, dotando de orzamento e mecanismos á axencia tributaria para atallar a fraude fiscal e a evasión de impostos. A este respecto utilizáronse os datos do informe de Gestha que publicamos hai pouco nesta mesma páxina.

Tratouse un tema moi sensible como o dos desafiuzamentos e a dación en pago, falouse de xustiza, de sanidade e "repago", de devolver o poder adquisitivo ás pensións e tamén de política hídrica e territorial. En resumo, desde o grupo de EU-ICV-CHA, pasouse por case todo aquilo que merecía mención e que lles permitiu o tempo asignado.

A postura do candidato Rajoy, foi clarificadora das políticas que nos esperan. Tampouco se pode dicir que non sexa coherente, iso non sería xusto. foi educado, moderadamente conciliador nas formas, e digno representante da ideoloxía do seu partido. A pena é que moitos dos seus votantes non saben o que significa isto.

Rexeitou de plano todas e cada unha das propostas que teñan que ver con políticas sociais, e con todas aquelas que se acheguen minimamente a conceptos de igualdade, maior autonomía territorial ou de economía social. É lóxico.

As súas receitas son as contrarias: menos impostos, menos Estado e administración pública, e maior apoio ás entidades privadas.

Pero para que ninguén diga que a sesión vespertina non foi útil? si nos decatamos de cousas que non quedaran claras esta mañá. Desenmascarouse moito a súa postura en varios asuntos polémicos. Haberá máis privatizacións, impulsarase a enerxía nuclear, existirá a dación en pago ao gusto do chef (como opción e con requisitos moito máis duros e peores condicións, e xamais se exporá o carácter retroactivo destas medidas porque causaría inseguridade xurídica). Retomaranse as obras faraónicas de transvasamentos do plan hidrológico nacional, e apostarase polos contratos indefinidos pero absolutamente flexibles. Tamén se fixará o obxectivo "rescatador" no verdadeiro cancro da débeda deste país: a privada (unha débeda que aos cidadáns teríanos que importar un pito, e iso aplicando o propio credo da dereita, así que nin dicir ten aplicando o da esquerda). O propio Rajoy encargouse de recordarnos que "a débeda privada de España" é a segunda do mundo por detrás da de EEUU? (isto veu a colación de quedar sen argumentos para desmontar as propostas de EU para acabar coa débeda pública).

E pouco máis. Que moitos xa sabiamos o que significaba un goberno do PP, e outros moitos vanse a decatar agora. Esperemos que a poboación estea á altura das circunstancias á hora de facerse oír.

Fonte: Inciativa Debate.
________________

Os próximos 26 e 30 de Xaneiro, nove mariscadores van ser xulgados polos feitos acaecidos en Maio de 2007, cando a mobilización organizada polo CCE, acadou a paralización da entrada ilegal do primeiro gaseiro, Galicia Spirit, cargado con GNL na nosa Ría

2011-12-19T11:31:00.003+01:00

Defender o Emprego.
Defender os Mariscadores e Mariscadoras.
Salvar a Ría.

Os próximos 26 e 30 de Xaneiro, nove mariscadores van ser xulgados polos feitos acaecidos en Maio de 2007, cando a mobilización organizada polo CCE, acadou a paralización da entrada ilegal do primeiro gaseiro cargado con GNL na nosa Ría.

Nas últimas décadas a Ría de Ferrol veuse sometida a un proceso de deterioro como nunca (recheos, asentamento de industrias nocivas, verquidos etc etc.). Unha degradación consentida, cando non promovida polas administracións públicas. A Xunta de Galicia, presidida por Fraga, durante 16 años e contando con inxentes recursos procedentes dos Fondos Europeos, non inverteu nin un só euro na Ría. Houbo que esperar ata a Xunta do bipartito para que se aprobara e puxera en marcha a depuración integral da Ría, aínda inconclusa.

O resultado desta inacción foi a desaparición de bancos marisqueiros e da pesca. Hai especies case desaparecidas (zamburiña, longueirón); redución das extraccións de especies como ameixa, berberecho etc , ou a imposibilidade da extracción doutras, como a vieira, polo grao de toxicidade. A paulatina morte da vida da Ría leva aparellada a destrución de emprego; merma dos ingresos das mariscadoras e mariscadores, ou o abandono de moitos deles ao non poder garantir uns ingresos mínimos que lles permita soster ás súas familias.

A posta en marcha do Porto Exterior, unha infraestrutura de gran impacto medioambiental, xustificouse para albergar os tráficos nocivos e perigosos (Planta de gas, carbón, chatarra), de tal xeito que os grandes buques cargados evitaran a entrada na Ría, dado os riscos da canle, e para liberar espazos internos para outros usos máis compatibles (marisqueo, ocio, deporte, turismo).

A relocalización ilegal da Planta de gas no interior da Ría, racha coa estratexia de liberación dos espazos interiores e rexeneración da mesma, e non só entraña riscos para a vida de miles de persoas, senón que a maiores, engade novos impactos, como é a esterilización diaria de centos de miles de toneladas de auga da Ría, que volven á mesma cun salto térmico de – 6º C.

A pesares do fracaso económico da Planta de gas - a súa produción non acada o 40%-, os donos de Reganosa publicitan a apertura de “novos negocios” (especular no mercado internacional desta materia enerxética) e promoven a súa ampliación (inflar a burbulla enerxética), xeito de seguir estafando á cidadanía, monopolizar o uso da Ría e incrementar as agresións medioambientais ao ecosistema.

Tampouco cansan de facer publicidade, aínda que sexa enganosa, dicindo que o gas chegou a Galicia da man de Reganosa, como se non houbese antes gasodutos como o de Tui, agora pechado para favorecer este negocio que nos sae tan caro á cidadanía. Tampouco lles doen prendas espallando a idea de que co tráfico de gaseiros aumenta a carga de traballo en reparacións nos estaleiros, cando dos 106 gaseiros que levan entrado, ata a data da edición deste boletín, só 3 quedaron a reparar en dique.

Namentres se suceden as novas agresións á Ría (dragado da canle zona LIC), cambio das normas de navegabilidade para permitir a entrada aos gaseiros -de máis volume- cargados con gas..., a depuración integral se retrasa, non só iso, senón que, unha vez rematada, non hai seguridade de que Reganosa, xunto a outras prácticas industriais na nosa Ría, non a sigan poñendo en perigo.

Nestes momentos a Xunta de Galicia e a Autoridade Portuaria son as dúas administracións, en mans do PP, máis comprometidas cos intereses de Reganosa. Non é casual. O que acontece na Ría de Ferrol segue o guión do libro publicado en 1997 “Elementos para unha ordenación integral dos usos do medio litoral de Galicia”, prologado polo entón Conselleiro de Pesca, Amancio Landín (PP). Nel recóllese a idea de sacrificar a Ria de Ferrol, concentrando nela as industrias das cales a súa viabilidade, implique unha certa degradación ambiental, (inclusive unha celulosa etc).

Os mariscadores e mariscadoras, vítimas directas das políticas destrutivas da Ría, vense na obriga de mobilizarse periodicamente na defensa do seu posto de traballo, dos recursos naturais da Ria. Un colectivo que sofre coa entrada de cada gaseiro cargado con LNG a merma no seu horario de actividade. Ten dereito, polo tanto, como calquera outro colectivo, a defender o seu medio de vida.

Os próximos 26 e 30 de Xaneiro, nove mariscadores van ser xulgados polos feitos acaecidos en Maio de 2007, cando a mobilización organizada polo CCE, acadou a paralización da entrada ilegal do primeiro gaseiro cargado con GNL na nosa Ría.

Todos sabemos, directamente os que participamos, ou través dos medios de comunicación os que non, que nesas manifestacións en contra da entrada ilegal dos primeiros gaseiros, estiveron presentes centos de persoas. Agora queren concentrar toda a responsabilidade en tan só 9 persoas. A estratexia da Fiscalía, rebaixando o número de imputados primeiro a 60, logo de desestimar a autoinculpación dos membros do CCE, e despois a 9, pretende diluír a causa real do conflito: a planta de gas de Reganosa. Preténdese converter nun simple acto vandálico, a defensa da vida de todos os habitantes da Ría e a defensa do medio de vida de centos de persoas. Isto semella ter, a ollos da Fiscalía, un escaso valor fronte aos intereses económicos duns poucos: o Grupo Tojeiro e resto de socios de Reganosa. A Fiscalía, lonxe de buscar a legalidade e a xustiza, quere que o xuízo pase desapercibido, só persegue escarmentar ao colectivo dos mariscadores, pois constitúen un obstáculo que se interpón co interese de Reganosa, que non é outro que dispor da Ria ao seu antollo, para a súa actividade ilegal.

A pesares do actual deterioro, a Ria é recuperable, ten un enorme potencial na creación de postos de traballo, pero é necesario o cambio do modelo actual por outro sustentable, baseado nos usos compatibles co medio: marisco, pesca, turismo, deporte, etc.

A defensa da Ria de Ferrol, non só compete aos mariscadores e mariscadoras. O conxunto dos cidadáns e cidadás, témola que defender. É inaceptábel a persecución dos mariscadores pois son vítimas dunha situación, cuxos responsables seguen actuando con total impunidade.

O CCE chama á cidadanía a expresar a súa solidariedade co colectivo dos mariscadores, na defensa do emprego, na defensa da Ria e da súa recuperación, acompañando aos 9 mariscadores, os próximos 26 e 30 de Xaneiro diante dos xulgados de Ferrol.

Decembro, Xaneiro 2011/2012

Todos e Todas Paramos o Galicia Spirit !
Planta de Gas Fora da Ría !

www.comitecidadan.org
comitecidadan@gmail.com

_______________

Simulacro, ... Por Xoán Rubia

2011-12-19T11:20:00.000+01:00

Por Xoán Rubia [*]

19.12.2011

Coma vostedes saberán, dende sempre mantiven unha opinión belixerante respecto da localización dunha planta de gas preto do núcleo de poboación onde vivo. A miña oposición non foi nin moito menos caprichosa, senón baseada noutras procedentes de voces autorizadas, cando menos tanto como as que dende o principio promulgaron a súa inocuidade. Non obstante un illado parecer non ten maior importancia se este non vai seguido doutros na mesma dirección e a verdade foi que o gas e demais produtos enerxéticos inflamables están aí porque así o decidiron aqueles que tiñan facultade para facelo: os políticos de quenda que non tiveron en conta a opinión dunha parte da poboación que, polo que se viu, semellou feble diante dunha grande maioría silenciosa. Xa é sabido que “quen cala outorga” e nesas estamos.

Non pretendo, lástima fora, erixirme en portavoz de nada e de ninguén, pero estou seguro de que case tódolos que estivemos no seu momento en contra da presenza dunha industria destas características pegada as nosas casas nunca puxemos en cuestión a necesidade estratéxica do gas coma importante elemento enerxético, nin discutímo-los beneficios que reporta para o desenvolvemento económico do noso país. Ata aquí non hai discusión. So cuestionamos a súa localización baseándonos nos posibles factores de risco que unha industria así podería reportar á poboación próxima a súa área de influenza. Nin máis nin menos. Apostabamos pola premisa da seguridade diante dos beneficios a calquera prezo.

Aqueles que viron nesta industria a táboa de salvación para un pobo coma Mugardos que sofre, coma os do resto da comarca, a lacra da destrución de postos de traballo e xa que logo un elevado índice de desemprego, a recibiron cos brazos abertos. Obviaron os posibles riscos en aras da alternativa dunha importante oferta de emprego que suporía un avance substancial na mellora do nivel de vida dunha parte relevante da poboación.

Ao día de hoxe, vostedes dirán se eses degoros cumpríronse ou non.

Certo perigo semella que flota no ambiente cando anúnciase un simulacro co gallo de ca xente estea alerta perante calquera eventualidade non de-sexable que se produza dentro do recinto empresarial. Bombeiros, Protección Civil, Policía Local, 061 e demais persoal sanitario atentos para actuar se as cousas non van ben. Certo que se avisou á xente de que este operativo non vai afectar ó desenvolvemento das súas actividades cotiás xa que neste caso so se trata dunha simulación. Diante de todo isto cabe pensar que aqueles que manifestamos no seu momento a nosa preocupación polo risco potencial que supuña ter miles de metros cúbicos de gas preto do núcleo de poboación estabamos no certo. Cando o simulacro transcende dos propios lindes da empresa e afecta á xente que nada ten que ver con ela, a cousa da que pensar. Aquelas recomendacións de se meter na casa cando soen as sinais acústicas, sintonizar a RGA ou RNE para segui-las instrucións, non prende-las luces, nin os mixtos, non fumar, pecha-las fiestras e esperar aí ata que pase o perigo, non as saco da chistera, están nos manuais de emerxencias e nas hemerotecas e posiblemente, andando o tempo, serán argumento de próximos simulacros.

Hoxe, cando escribo isto, ía se-lo día pero o operativo anulouse pola ameaza de temporal, un temporal que xa se nota aí fora cun vento que zoa con grande forza acompañado dunha chuvia torrencial. Isto non é unha simulación; é real e a xente corre para se poñer a bo recado, tanto que xa nin se ve un alma pola rúa. Observando a furia con que arremete o vento e a auga pensei no difícil que é evita-los desastres naturais (tempestades, terremotos, erupcións volcánicas, etc.) e ao tempo reflexionei sobre o fácil que sería controlar aquelas que pode provoca-lo ser humano. Oxalá que este simulacro e os que veñan, polo ben de todos, se queden neso: en simulacros. Si.

Publicado este Domingo, 18 de Decembro de 2011 no Diario de Ferrol.

[*] Xoán Rubia Alejos -Mugardos 1947, é escritor e artista galego.

A súa famosa canción "Fala pobo", de 1978 sería empregada como parte da banda sonora do conxunto de curtametraxes Hai que botalos,

_____________________

Exipto: Tres días de inferno na Praza Tahrir de El-Cairo - A contrarrevolución toma posicións e os militares ven xustificada a represión nos resultados electorais - Aviso vídeos moi duros

2011-12-19T07:33:00.009+01:00

Forzas militares deteendo manifestante no predio da Oficina, El-Cairo, 16 de Decembro de 2011. Forzas militares e persoas non identificadas atacaron un sit-in fronte ao edificio do Consello de Ministros na madrugada, que deu comezo a unha agresión máis brutal que polo de agora deixou máis de 10 persoas mortas e centenas de feridas - Foto de Mohamed El Shamy.

A brutal represión dos manifestantes exipcios é un intento da xunta militar para desfacerse das forzas da revolución. Aproveitando o silencio da maioría das forzas políticas que participan nun contestado singular proceso electoral, e coa complicidade destas forzas coa xunta militar, especialmente os islamitas dos Irmáns Musulmáns que teñen moito que gañar en toda esta nova situación. Todo baixo a complicidade e visto bon de Washington.

Hai poucos dias que o novo goberno do primeiro ministro Kamal el-Ganzuri asumiu o cargo en Exipto, foi o pasado 07 de decembro. Ganzuri prestou xuramento ante o mariscal Hussein Tantaui, xefe de Estado de feito dende a caída de Hosni Mubarak, en febreiro. Ao pouco xa un número de membros do Consello Asesor presentara a súa renuncia o sábado para protestar contra a violencia exercida polas forzas policiais e militares contra os manifestantes cando estaban nas inmediacións do edificio do Consello de Ministros.

O Consello Supremo das Forzas Armadas, como era de agardar non quere vestixios da revolución de xaneiro, polo que hai tempo que encetou a contrarrevolución, fortalecendo o sistema con "cambios" que non cambian nada e seguen mantendo os privilexios dos de sempre, poñendo fora da lei a quen denuncia a contrarrevolución na rúa.

Por terceiro día consecutivo @s manifestantes da praza Tahrir foron atacados polas tropas policiais, producindo centenares de feridos e probabelmente máis de 10 persoas mortas. Mesmo arrasaron os hospitais das acampadas secuestrando médicos e feridos, até agora desaparecidos. Moitos feridos que retiraban as forzas policiais non aparecen en ningún hospital oficial.

Revelou Mohammed Mustafa, "que dos hospitais das acampadas, hai un gran número de casos de desaparecidos entre os médicos activos nestes hospitais, despois que a policía militar e o exército irromperon nos mesmos, e realizaran a detención de médicos e pacientes que estaban no seu interior interior"... "Numerosos activistas en Twitter denuncian casos de desaparición entre pacientes e médicos, aproximadamente 20 persoas até agora" ... Como noticia que se difundiu sobre a desaparición de tres das persoas con feridas de bala despois do seu trasladado en ambulancia aos hospitais.

Hai moitos vídeos das brutais intervencións das forzas comandadas polo Consello Supremo das Forzas Armadas, mais estes están sendo retirados do Youtube baixo a escusa de ser denunciados, mais continuamente hai persoas que os volven a subir, polo que os enlaces poden quedar anulados, mais os vídeos seguen-se subindo á rede

http://youtu.be/4iboFV-yeTE

http://youtu.be/kBKcFEjHVIc

Fontes:
http://www.saidatv.tv/
http://www.almasryalyoum.com/

Máis vídeos:
http://www.youtube.com/user/saedsalem?feature=watch
_____________________

Tenacidade, ... Por Amadeo Varela

2011-12-16T23:11:00.000+01:00

Por Amadeo Varela [*]
24.10.2011

Xa pasaron máis de dez anos, e o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, segue na súa loita de denunciar a ilegalidade da planta de gas de Reganosa, instalada no interior da ría, no concello de Mugardos. Desde entón, cada vez que un vello gaseiro aboca a entrada da nosa ría, o Comité convoca aos cidadáns nunha nova protesta con concentracións que varían en número de asistentes dependendo das circunstancias persoais daqueles que normalmente acoden á súa chamada para expresar a súa preocupación, polo perigo que supón a posibilidade dun accidente na citada planta ou nalgún dos buques cargados con tan perigosa mercadoría, cando encetan a difícil manobra de entrada.

A insistencia do Comité está lexitimada non só polo razoable da súa protesta, senón por senllos ditames do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia que confirmou a ilegalidade da citada planta, se ben estes foron recorridos polos responsables da regasificadora, quedando agora pendente da decisión das Superiores Instancias.

Coido que semellante tenacidade é unha proba irrefutable da seguridade que esas persoas teñen da razón da súa protesta e da fe nun fallo xudicial definitivo, que libere aos cidadáns desa latente ameaza, obrigando a Reganosa a cambiar o seu emprazamento. Esa era a fe e a esperanza do Xeneral Gabeiras primeiro e de Carmelo Teixeiro, despois, na súa loita como coordinadores do Comité. Eran dous homes bos e xenerosos, que xa se foron, pero que deixaron marcada a estratexia desta carreira de fondo: esixir, insistir e resistir. Porque como alguén dixo, resistir é vencer. Eles sabían que loitaban contra poderosos intereses económicos e contra o silencio cómplice de certos medios de comunicación e dos partidos políticos maioritarios deste país, pero nunca cederon, porque estaban convencidos de que, aínda que tarde, a Xustiza ía lles dar a razón, porque de non ser así, o Estado Español perdería totalmente a súa cualificación como Estado de Dereito.

Proximamente van ser xulgados en Ferrol varios dos mariscadores que, coas manobras das súas embarcacións impediron a entrada na ría do primeiro gaseiro cargado. Dadas as circunstancias, o que parece máis razoable é que todos eles saian en liberdade sen cargos, pois de non ser así, e de producirse posteriormente a sentencia de ilegalidade de Reganosa, poderiamos atoparnos na esperpéntica situación duns homes castigados por defender a Xustiza.

[*] Amadeo Varela Rodríguez -Ferrol 1936, foi traballador de BAZAN, é o autor de "Recordos do vello Racing" publicado no 2000, "Bazan e Ferrol - Unha simbioses perfecta?" (a historia dunha época, "... detrás de cada barco que nace, hai moitas horas de esforzo. Nesa tarefa, miles de traballadores foron gastando a súa saúde e a súa vida".) publicado no 2003 e coautor de "Retallos da Memoria II" ("Memorias de neno" sobre a súa vida de pequeno nunha familia republicana perseguida), publicado no 2009. Autor de numerosas cartas e artigos na prensa local. Autor de sitios na rede sobre Ferrol. Cofundador da Asociación San Fernando para defender o Patrimonio Histórico do barrio ferrolán de Recimil contra a súa pretendida demolición, membro do Colectivo Recimil co que promoveu a Plataforma Ártabra 21 e a Plataforma en Defensa dos Espazos Públicos. Na actualidade forma parte do Colectivo Ártabra 21.
______________________

Caso Reganosa: "No caso de accidente non hai Plan de Emerxencia que evite unha Traxedia"

2011-12-15T13:13:00.002+01:00

No caso de accidente non hai Plan de Emerxencia que evite unha Traxedia

Cunha nota informativa, a Xunta de Galicia pretende transmitir á veciñanza “tranquilidade” ante o primeiro simulacro de accidente, que se vai realizar o venres 16 de decembro, CATRO ANOS DESPOIS! da entrada en funcionamento de Reganosa. Sabendo ademais, que ningún plan de emerxencia pode protexer ás persoas desta comarca da ameaza que supón a Planta de gas.

Cal foi a actuación de Reganosa e dos organismos públicos, dende a súa entrada en funcionamento?

Reganosa incumpre sistematicamente a legalidade. O Plan de Emerxencia tiña que revisarse cada tres anos. Pero hai máis exemplos disto.

Na noite do 19 ao 20 de abril de 2010 produciuse un incendio no complexo petroquímico de Forestal a 150 m da Planta. Acudiron os bombeiros de Ferrol para sufocalo. O incendio, producíase ao mesmo tempo que o gaseiro Madrid Spirit procedía á descarga de 58.000 Ton de GNL. As condicións de baixamar e noite, impediron ao gaseiro saír da Ria. Non se activou o Plan de Emerxencia, ningún organismo público (Dirección Xeral de Protección Civil, Concello etc.) alertou á poboación.

A raíz deste incidente, na reunión mantida co Director Xeral de Protección Civil en xuño de 2010, afirmou que non era competente no relativo ao tráfico de gaseiros cargados con gas natural licuado. Requiriuselle entón a documentación sobre a súa actuación neste incidente, e até o momento non lle foi entregada.

Cal é a capacidade letal de Reganosa?

A planta de gas de Reganosa almacena 150.000 Tons. de gas natural licuado (GNL), un valor enerxético equivalente a 120 bombas atómicas como as lanzadas polo goberno norteamericano sobre Hiroshima, situada a carón do complexo petroquímico -Forestal del Atlántico- que alberga 283.000 m³ de combustibles e sustancias químicas.

Doutra banda, os buques gaseiros que subministran á planta, teñen que transitar pola Ría, o que implica unha altísima probabilidade de que, en caso de emerxencia, o gaseiro quede encerrado no seu interior como nunha ratoeira, ameazando coa súa carga á poboación de Ferrolterra.

O pasado 21 de Novembro, o gaseiro “Arctic Princess” quedaba á deriva fronte as nosas costas. ¿Que sucedería si esta circunstancia se dera co gaseiro cargado e dentro da Ria?. O Plan de Emerxencia Exterior de Reganosa, tampouco contempla como risco os derivados da navegación de gaseiros cargados dentro da Ría.

Cales son as distancias aos núcleos de poboación?

Ao redor da planta, nun radio de 2000 m, viven 7000 persoas. As vivendas máis próximas, que pertencen ao núcleo de Mehá, están a uns 100 m da mesma. Neste núcleo viven 400 persoas. A distancia ao casco urbano de Mugardos é de 900 m, ao Arsenal militar 1200 m, ao centro urbano de Ferrol 1600 m.

Cales foron os perímetros de seguridade establecidos en recentes accidentes de gas?

Debemos lembrar que a explosión nos Alfaques, dun camión-cisterna cargado con tan só 25 Tons de gas, ocorrido o 11/07/1978, provocou 243 mortos.

Cales son as distancias establecidas no Plan de Emerxencia de Reganosa e noutras plantas similares?

O Plan de Emerxencia Exterior de Reganosa establece unha zona de intervención de tan só 173 m, zona de alerta 213 m, no caso máis desfavorábel. Estas distancias son notablemente inferiores ás obtidas nunha instalación similar como é a planta de Bilbao cuns valores de 1.467 m para zona de intervención e de 3.049 m para a zona de alerta.

A modo de exemplo, a propia Protección Civil na web da Xunta de Galicia aconsella utilizar a guía informática CANUTEC EGO 2008 que, para un verquido de gas natural licuado NIP 1972, recomenda considerar unha evacuación xeral ata unha distancia mínima de 800 m. Distancia que amplía a 1.600 m si se trata dun incendio nun tanque ou cisterna.

Alguén se pode crer que coas distancias de alerta e intervención do Plan de Emerxencia Exterior de Reganosa, inferiores aos casos anteriormente descritos, a cidadanía queda protexida?

Evidentemente que non, o Plan de Emerxencia Exterior de Reganosa é un plan á medida para que a instalación aparentemente encaixe no espazo dispoñible en Punta Promontoiro, pero totalmente inútil e inservíbel para a poboación en caso de explosión ou fuga de gas.

Que cumpre facer, para evitar unha traxedia?

Hoxe pode constatarse que como proxecto económico, Reganosa resultou un fracaso. A produción non supera o 40%, un custe de sesenta millóns de euros anuais que pagamos a cidadanía a través das tarifas de gas e da electricidade. Non hai motivo algún que poida xustificar manter operativa unha planta de gas, que supón, ademais dunha ameaza para a poboación, un alto custe medioambiental, económico e social.

Polo tanto non cabe outra que o peche da actividade da planta de Reganosa e a apertura do subministro de gas a Galicia por gasoduto, tal como viña sucedendo ata o 2007, pois teñen a capacidade suficiente para subministrar gas, tanto aos ciclos combinados como para consumo industrial e doméstico.

¡Planta de Gas fora da Ría!

15 de Decembro de 2011

PLATAFORMA DE VECIÑOS CRUCEIRO DE MEHA (MUGARDOS)
__________________

A Asociación Galega contra o Maltrato ao Menor insta aos Xulgados de Ferrol e As Palmas a que tomen medidas urxentes no caso do buque Lafayette arribado no porto das Palmas desde o 2 de decembro

2011-12-15T12:34:00.001+01:00

AGAMME INSTA Á XUSTIZA A QUE RESOLVA O CASO DO BUQUE LAFAYETTE

A Asociación Galega contra o Maltrato ao Menor insta aos Xulgados de Ferrol e As Palmas a que tomen medidas urxentes no caso do buque Lafayette arribado no porto das Palmas desde o 2 de decembro, xa que a día de hoxe non se recibíu ningún tipo de notificación dos pasos levados a cabo polos respectivos xulgados ás partes denunciantes.

As denuncias interpostas céntranse en tres puntos moi importantes para resolver o caso: o requisamento e visualización das gravacións das cámaras de seguridade de Navantia Fene donde estivo máis de un mes, a contrastación da tripulación (rol do barco) que saíu da ria de Ferrol coa que arribou ás Palmas, e por último que se realice un exaustivo rexistro do buque para recabar probas.

Ferrol, 13 decembro 2011

Blogue de interese:
O Caso do Buque "Lafayette" - Un suposto delito de explotación infantil
- Novembro/Decembro de 2011-
http://caso-buque-lafayette.blogspot.com/

Enviado por:

Lupe Ces

-lupeces@gmail.com-

13 de dezembro de 2011 23:56

http://lupeces.blogspot.com/
_______________

Apresentaçom do livro 'Teoria de Inverno. Os presentes do Apalpador' na Fundaçom Artábria a próxima sexta-feira, 16 de dezembro

2011-12-15T12:20:00.003+01:00

Na próxima sexta-feira, 16 de dezembro, apresentará-se no nosso local social o livro "Teoria de Inverno. Os presentes do Apalpador" editado pola Associaçom Cultural A Gentalha do Pichel. A autoria do livro é coletiva e conta com a participaçom de Jorge Paços, Andre Pena, Pepe Arias, Maria Iglesias, José André Lôpez, Andre Seoane, Mar Llinares, Carlos Calvo, Anjo Rua Nova e Jose Cadaveira.

Na apresentaçom, que começará às 20.30h, e na contaremos com a presença de vários membros da Comissom de Memória Histórica da Gentalha do Pichel projectarám-se também entrevistas a gente das montanhas galegas falando desta tradiçom.

Da Fundaçom Artábria queremos parabenizar aos nossos e as nossas irmás da Gentalha do Pichel por este grande trabalho divulgativo que ajudará a conhecer um pouco mais as nossas tradiçons e concretamente a figura do Apalpador.
--
Sítio webda Fundaçom Artábria
http://www.artabria.net
Sítio web do festival da Terra e da Língua
http://www.artabria.net/festival
___________

5.1: a verdade revolucionaria, ... Por Fran P. Lorenzo

2011-12-15T00:49:00.003+01:00

Por Fran P. Lorenzo
15.12.2011

Nunca imaxinei que as evidencias puideran, co paso do tempo neste país tan probe e puteado, resultaren mesmo subversivas. Afirmar por exemplo: “A lingua propia de Galicia é o galego”, como afirma o artigo 5.1 do Estatuto de Autonomía de Galicia, norma aprobada por un consenso parlamentario, que incluíu, na altura, o voto favorábel da Alianza Popular de Manuel Fraga. O 5.1. Non 9 nin 12, nin 20.2. O artigo 5.1.: “A lingua propia de Galicia é o galego”. Poderiámonolo tatuar no brazo ou no peito e non sería máis claro e recto o seu sentido. Pero olla que na súa sinxeleza, eses dous números, cun puntiño polo medio, son mesmo desestabilizadores e superan o espírito da norma que os acolle. Veño de abrir un arquivo de Paint e debuxar senllas cifras de maneira moi rudimentaria, como faría un cativo. Velaquí están

Recomendo facelo. Coller un papel e pintalo, estampar o 5.1 nas camisolas, tuitealo. Porque cando un fai iso, trazar os riscos do 5.1, parécelle que está a pintar o V que os resistentes daquela serie de televisión pintaban nos valados das cidades contra os lagartos invasores.

Os números teñen ese poder de cifraren os significados, e por algo os chamamos cifras. 1789 non é 1713, e 1931 non é 1936. As 20.15 horas non son as 21.18 horas, e unha hora exclúe á outra. Eu nacín en 1973, e non en 1922 nin en 2009. Vivo, poñamos por caso, no número 50 da Avenida das Camelias e non no 88. Non é o mesmo o Windows 3.1 que o Windows 7. Un terremoto de 5.1 graos na escala de Richter é exactamente iso, 5.1 graos. Non 7 nin 8 nin 2.4. As súas consecuencias tamén son distintas. E o artigo 5.1. do Estatuto de Autonomía di, repito: “A lingua propia de Galicia é o galego”.

Que iso fique impreso, negro sobre branco, nun manual escolar é motivo de fóbicas denuncias, por parte dun fulano de UPyD, ante alguén que se fai chamar Valedor do Pobo, e cuxa oficina, grazas a ‘valer’ un pobo que ten o galego como lingua propia, recibe (nos orzamentos da Xunta para 2012), 2 millóns de euros!! dos nosos petos. Dous millóns de euros, repito, nin 0,1, nin 1.5. Dous (2) millóns. Comparado cos 8,4 millóns da Casa Real española con cargo aos Orzamentos Xerais do Estado, haberá que concluír que a monarquía española é unha ganga para os galegos en comparación co que lle pagamos a Benigno López. Pero ao que vou. Ese valedor considera que os cativos deste país non deben coñecer a evidencia de que a lingua propia de Galicia é o galego, perigosa e terrorista suma de suxeito+verbo+predicado. E a consellería de Educación dálle a razón. Non só. Alenta a mudanza dese libro de texto. O artigo 5.1, na súa sinxeleza, revela unha dolorosa evidencia que o conselleiro de Educación Jesús Vázquez e os demoledores da lingua galega non aturan: que a lingua propia de Galicia é o galego. Non hai máis. A mala noticia para eles é que tal realidade non se pode mudar mentres quede un, digo un, falante de galego sobre esta terra cansa e humillada.

“En tempos de engano universal, dicir a verdade convértese nun acto revolucionario”. A frase acho que é de George Orwell, anque tamén lla atribuíron a Lenin e a Gramsci. En xuño de 2006, un cidadán británico foi detido por exhibir no centro de Londres un cartaz con esa frase, acusado de violar a lexislación sobre Crime Grave e Organizado de Blair, que prohibía daquela, non sei se aínda o fai, protestar, pronunciar discursos ou amosar pancartas con lendas políticas nun quilómetro á redonda da Praza do Parlamento.

Hoxe, tras décadas de loita pola normalización da lingua galega -tras anos de enerxía, cartos e tempo investidos- achámonos na tesitura de defendermos a verdade revolucionaria do artigo 5.1, mira ti. Tocamos fondo, miñas donas e meus señores. Somos coma unha velliña desprovista de todo á que botan do seu fogar cando non ten nin folgos para erguer a voz, desafiuzada da súa casoupiña humilde con muros de porpiaño e o teito a caír. Sei que para esa vella ter a verdade e a dignidade da súa parte non é moito consolo. Pero polo de hoxe non temos máis. O bo de tocarmos fondo, como cando se bate co pé no chan dunha piscina, é que o único que nos resta é subir, ascender. Ogallá cheguemos con osíxeno abondo á superficie, e ninguén, o Valedor do Pobo por exemplo, nos leve aos tribunais non xa por querermos galego senón por querermos sobrevivir.

[*] Fran P. Lorenzo -Vigo 1973, é xornalista.

Blogue Persoal "Un país en lata":

http://unpaisenlata.wordpress.com/

Nota.-
No seu blogue hai comentarios ao seu artigo. Tamén no citado blogue poden-se ler artigos de moito interese.
_________________________

Enlaces de interese a mantenta do asunto:

Plataforma en prol da defensa e promoción da Lingua Galega

Plataforma Queremos Galego
___________________

Palavras para Matilde, ... Por Lupe Ces

2011-12-13T11:28:00.003+01:00

Por Lupe Ces [*]
13.12.2011

Que nom hai palavras para ti, di o Presidente do teu país, Nuñez Feijoo. Só lamentar o feito, di desde Madrid. Como se esta manhá fosses pola rua e umha árvore atravessara o teu último dia, como se na cama dum hospital o teu último alento jovem fosse o feche dumha longa enfermidade. Umha mulher nova, 38 anos ... e nom tem palavras, só o lamento.

Mas ti mereces palavras, palavras fortes, vivas ante a tua morte. Palavras como Igualdade, como Justiça, como Liberdade, como Respecto, como Seguridade, como Tranquilidade ... E mereces palavras de raiba e de impotência como Basta!, Abonda!, Nem Umha Mais!, Malditos Machistas. E o teu Presidente nom as atopa. Nom atopa a racionalidade do teu assassinato. Nom vê mais aló que um triste e inevitável sucesso.

Matilde, o teu, é um assassinato político. O teu nome vai no ronsel de muitos nomes mais. Nomes enfiados numha espiral violenta, froito dumha guerra que nom tem grandes trincheiras nem cámaras enviadas a um campo de batalha ou a umha cidade sitiada. A guerra do machismo contra os direitos das mulheres. Umha guerra de séculos, em tempos justificada por leis naturais, divinas ou humanas. Umha guerra que ante a insurreiçom das escravas, mostrasse virulenta nestes tempos. Umha guerra que, ainda que esteja oculta muitas vezes entre muros, nos patios, nas mesas ou entre cobertores, tem estrategas e cúmplices em governos, púlpitos, parlamentos, julgados, conselhos de redaçons, clubes de elites, cuarteis gerais, e, como nom! conselhos de administraçom.

Eres a última morte, mas nom a última das vitimas. Sintimo-las caminhar, respirar, falar... e também discutir, pensar, ocultar, chorar, dissimular, fingir, tremar,... Porque a guerra é triste, dura, destrutiva, abominável. Mas quero agora Matilde, dizer o teu nome enteiro, e o digo mil vezes. Matilde Vázquez Ramallal, Matilde Vázquez Ramallal... Por todas as noites que te setiches livre. Por todas as noites que caminaches tranquila. Por todos os menceres onde sonhaches e sorriches. Só podemos, ao pé do teu corpo frio, continuar caminho, nom já por ti, se nom por todas nós, por todas as que estam por vir.

Publicado em:
http://lupeces.blogspot.com/

[*] Lupe Ces Rioboo -Caranza 1953, é mestra, petence á Marcha Mundial das Mulleres e ao Colectivo Ártabra 21, militante feminista, membro do Consello do Foro Social Galego e do Consello Editorial de Altermundo.

___________

Enlace relacionado:

Ártabra 21: A violencia machista vovel a asasinar a unha muller na Galiza - A Matilde Vázquez Ramallal arrebataron-lle a vida hoxe en Carral - Concentración Martes 13 de Novembro en Ferrol

___________________

Coincidindo coa Feira Mensal de Ferrol do Terceiro Domingo de Mes, celebra-se nos meses pares o Mercadiño de Troco: Este Domingo 18 de Decembro, na Praza Vella

2011-12-12T22:24:00.002+01:00

FEIRA DE TROCO

Coincidindo coa Feira Mensal de Ferrol do Terceiro Domingo de Mes, celebra-se nos meses pares o Mercadiño do Troco de Ferrol.
Domingo, 18 de Decembro desde 11:00 horas.
Na Praza Vella de Ferrol.

Contra o consumismo, troca e reutiliza!!!

O Mercadiño de Troco pretende ser unha alternativa ao consumismo actual e sobre todo nestas datas de consumismo desbocado convidan a todas as persoas que desexen trocar algo a que acudan á Praza Vella.

O valor das cousas é o que interesa, non o seu prezo. Algún obxecto que xa non necesitamos pode que alguén si o preci-se. Trocar significa menos residuos, menos contaminación, menos capitalismo.

Trocar debería ser unha práctica habitual de tod@s nós, máis nunha sociedade onde o consumismo é un valor espallado amplamente, incrustado na mente das persoas, pola intensa publicidade e incitación a devorar, non a consumir.

A nova relixión é o Consumo e os templos modernos son os Centros Comerciais, cheos de produtos que na súa maioría non tardaran en formar parte do combustíbel que utiliza Sogama no seu proceso de incineración. Consumir responsabelmente é unha boa práctica social, promover o consumo responsábel é necesario.

Pensa no que precisas e que podes ofrecer a cambio
cólleo
tráeno
trócao

O valor real de calquera cousa é somentes o da súa utilidade:

algo moi custoso que non se usa, non vale nada
algo recuperado ou un préstamo temporal poden valer moitísimo

Web do Mercadiño de Troco Permanente de Ferrol Terra:
http://www.trocaferrol.org/

No facebook:
http://www.facebook.com/profile.php?id=100000679656839
____________________

Presentación do nº 31 da revista Razón Socialista en Ferrol - Martes 13 de Novembro

2011-12-12T20:00:00.000+01:00

Martes 13 de Novembro de 2011, ás 8 da Tarde. Presentación do nº 31 de Razón Socialista, na Galería Sargadelos de Ferrol, presentación do nº 31 de Razón Socialista, a Revista semestral da A.C. Fuco Buxán que leva por subtítulo "Pola rexeneración da Esquerda".

Intervirán:

Manuel Rivera, de Asoc. Briante e Coop57
Amadeo Fernández, da Rede de Medios Comunitarios e CUAC
José Torregrosa, Director de Razón Socialista.

--
fuco buxán, a.c.
Aptdo Correos 240 C.P. 15400 Ferrol
Telef. 981325492
www.fucobuxan.com
fucobuxan@yahoo.es

Enviado por:

Fuco Buxán Asoc. Cultural - Ferrol

-fucobuxan@gmail.com-

9 de dezembro de 2011 23:28

__________________

A violencia machista vovel a asasinar a unha muller na Galiza - A Matilde Vázquez Ramallal arrebataron-lle a vida hoxe en Carral - Concentración Martes 13 de Novembro en Ferrol

2011-12-12T19:19:00.000+01:00

Diante dun novo asasinato dunha muller, hoxe en Carral, vítima da violencia machista, a mans da súa exparella, a Marcha Mundial das Mulleres convoca accións de denuncia e repulsa en diferentes lugares da Galiza. En Ferrol, a Coordenadora Local, convoca mañá Martes, 13 de Decembro de 2011, na Praza do concello de Ferrol, ás 8 da Tarde, unha Concentración para repudiar a violencia contra as mulleres en busca da "sensibilización e concienciación da sociedade coa participación na mesma, xa que é intolerábel que siga habendo vítimas de violencia de xénero en pleno século XXI, só polo feito de sermos mulleres".

--
Coordenadora Nacional Galega
Marcha Mundial das Mulheres
Marcha Mundial das Mulleres
Rúa Romil, 20, baixo
36202 Vigo-Galiza
CIF G-15773013
Teléfonos de contacto:
Coord. Nacional: 671695968
Coord. Ferrolterra: 696732735
Coord. Pontevedra: 669794462
Coord. Vigo: 671695968
Comunicaçom: 698159764

http://www.feminismo.info

"PARA CAMBIAR O MUNDO, ACABAR COA VIOLENCIA MACHISTA"

Que é a Marcha ?

A Marcha Mundial das Mulleres é un movimento mundial de accións feministas que reúne grupos de mulleres e organizacións que actúan para eliminar as causas que orixinan a pobreza e a violencia contra as mulleres. Loitamos contra todas as formas de desigualdade e de discriminación sufridas polas mulleres. Os nosos valores e as nosas accións orientanse cara un cambio político, económico e social. Os mesmos que se articulan aoredor da mundialización das solidaridades, a igualdade entre mulleres, entre mulleres e homes, e entre os pobos, o respecto e a valoración do liderazgo das mulleres e o fortalecimento das alianzas entre mulleres e cos outros movimentos sociais progresistas.

Enlaces de interese:

Acto de Solidariedade, o sábado 17 de Decembro, con Lazos Pro Solidariedade Comité Anti Sida de Ferrol Terra, no véspera do Día de Acción Global contra o racismo e polos dereitos das persoas migrantes, refuxiadas e desprazadas

2011-12-10T10:39:00.011+01:00

As asociacións abaixo asinantes CONVOCAN un acto de solidariedade co Comité Antisida de Ferrol LAZOS PRO SOLIDARIEDADE. Esta asociación sen ánimo de lucro, de persoas afectadas polo VIH, fundada en novembro de 1995 en Ferrol, ven denunciando que os recortes nas prestacións sanitarias están afectando a sectores desfavorecidos da nosa comarca, entre eles o colectivo de inmigrantes.

Denuncian ademais que, no caso das persoas afectadas polo VIH, que se encontran en situación máis vulnerable, estase a detectar unha falta de cobertura sanitaria básica, repercutindo directamente na súa calidade de vida, na súa precaria economía e favorecendo a exclusión social, por motivos de saúde.

Na nosa comarca acollemos cada ano un pequeno número de persoas inmigrantes. Entre elas, moitas orixinarias de Senegal. Un 17% da poboación senegalesa padece hepatite. O comité Lazos, leva nos últimos anos enfrontando desde a solidariedade e a axuda mutua, as dificultades que todas estas persoas que se achegan a nosa comarca, encontran para sobrevivir. Agora, cando sopran ventos desfavorábeis para os dereitos, o respecto e as liberdades, precisan do noso apoio. Para mostrarllo, celebraremos, no véspera do Día Internacional das Persoas Inmigrantes, un acto lúdico e reivindicativo onde dar a coñecer todas estas realidades e unir vontades para resolvelas. Agardamos todas as mans, todas as vontades, todos os apoios.

[Aberto a calquer asociación que queira apoiar e participar]

Día 17 de Decembro de 2011, Sábado,
desde as 11hs até as 17hs (aproximadamente),
música, poesía, petiscos, callos solidarios...

Intervención de Xosé Carlos Varela Fernández,
presidente de LAZOS pro Solidariedade - Comité anti-sida de Ferrol
Micrófono Aberto
Programa en directo de Rádio Filispim.

Traseira do Mercado de Caranza, rúa Cuco Ruíz de Cortázar s/n

comiteantisidaferrol@gmail.com
http://comitelazos.blogspot.com/
____________________________

Ante o anunció de entrada na Ría de Ferrol dun novo buque gaseiro para Reganosa, o "SCF Polar", o Comité Cidadán de Emerxencia convoca unha nova concentración sonora de protesta no Cantón, para hoxe Xoves, 8 de Novembro

2011-12-08T10:19:00.007+01:00

Un novo buque gaseiro achega-se ás costas galegas do noroeste. Ten prevista a súa chegada ao Golfo Ártabro ás 5 da mañá de hoxe Xoves, 8 de Novembro de 2011. Sobre as 14:55h é a preamar, polo que a entrada na Ría será sobre esa hora, dado que os buques destas características só poden entrar na Ría con marea alta, polo escaso calado da canle de entrada de máis de 4.000 metros de lonxitude, estreita e sinuosa.

Ante este anunció de entrada na Ría de Ferrol do "SCF Pola" -para Reganosa, buque gaseiro moi antigo -42 anos, pois a súa construción data de 1969, o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol convoca -diante do aumento da ameaza contra a seguridade e a vida, que supón a entrada deste buque gaseiro, xunto á propia instalación da Planta de Gas en Mugardos- unha nova concentración sonora de protesta e denuncia para hoxe, desta vez no Cantón, frente ao Palco da Música, ás 7 da tarde.

Características do buque:

Bandeira .- Liberia; Ano construción.- 1969; Eslora.- 243 m; Manga.- 34 m; Calado.- 10.5 m; Puntal.- 47m; Capacidade.-71.500 m3

POLA DEFENSA DA VIDA, A NOSA SEGURIDADE E A RÍA !!
CESE DA ACTIVIDADE E DESMANTELAMENTO DE REGANOSA !!
PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !!

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
www.comitecidadan.org

Información baseada na enviada polo:

Comité Cidadán de Emerxencia

-comitecidadan@gmail.com-

7 de dezembro de 2011 13:46

_________________________

Que é o que pretende EsCULcA solicitando as testemuñas das dilixencias preprocesuais realizadas pola Fiscalía no Caso do Buque Lafayette?

2011-12-07T14:20:00.004+01:00

PRETENDE EsCULcA NO CASO LAFAYETTE
"Exercer control externo sobre a actuación da Fiscalia"

EsCULcA contestou hoxe ao decreto de 1 de Decembro da Fiscalía da Área de Ferrol en que se requería ao Observatório que manifestase o uso que pretende dar ás copias solicitadas das dilixencias preprocesuais que se seguiron no caso do barco Lafayette.

Na sua resposta, Fernando Blanco Arce, en nome de EsCULcA, afirma que demanda a documentación coa fin de exercer control externo sobre a actuación da Fiscalía na dilixente defensa dos dereitos das presuntas vítimas do delito (menores de idade), propor dilixencias de reapertura das dilixencias ou, no caso de comprobarse unha actuación insuficiente na devandita defensa dos dereitos dos menores polo Ministerio Público, instar a adopción das medidas disciplinarias ou doutro teor que orgánicamente procedan.

Escrito de resposta presentado ante a Fiscalía da Área de Ferrol en formato pdf .

Web oficial de EsCULcA:
http://www.esculca.net/index.php
______________________

As dificultades de pensar á contra, ... Por Daniel Salgado

2011-12-07T12:30:00.001+01:00

A conxuntura histórica abre espazos para a heterodoxia intelectual, pero transferir o coñecemento individual ao colectivo resulta aínda complexo

Por Daniel Salgado [*]

07.12.2011

Unha xenealoxía apurada do intelectual como figura pública en tempo de crise comeza, probabelmente, no affaire Dreyfus e na tomada de posición do escritor Émile Zola. Eu acuso, escribiu no xornal L'Aurore en 1898. O autor de Xerminal, practicante da novela proletaria, desmarcábase con aquel artigo do antisemitismo dominante na Francia finisecular. O concepto e a súa praxe atravesa despois a grave e violenta cesura da Guerra Civil Europea. Un divídese en dous: os traballadores do coñecemento colócanse a ambos os dous lados, co fascismo ou contra o fascismo. No longo 68, cara adiante e cara atrás, volve emerxer, de novo en Francia, e Jean-Paul Sartre pon rostro ao pensador rebelde. Co refluxo dos movementos progresistas e o avance do neoliberalismo, os tribunos non desaparecen, pero pasan ao campo conservador. Ese é o contexto que implosiona coa caída de Lehman Brothers e a perda de taxa de gaño, que coñece os seus espectros en Galicia. Existe aínda lugar, nunha sociedade onde a comunicación se fragmenta, para reeditar a intervención intelectual nos asuntos da cousa pública?

"Os tempos son novos, e 140 caracteres non parecen ser o mellor formato para sentar cátedra", respondía recentemente o escritor Alberto Lema (Vimianzo, 1975) a unha enquisa no blog de crítica cultural Quantas letras para um rio, "aínda así, estamos certos de que despois desta crise a esquerda volverá a ter moito que dicir, e non será, abofé, repeating Sartre". Contra esa tese parece reaxir, precisamente, o correo electrónico remitido dende Panamá polo profesor da Universidade de Santiago de Compostela (USC) e secretario da Real Academia Española Darío Villanueva (Vilalba, 1950). "Máis que nunca é a función da reflexión crítica deixar a torre de almafí", considera, "pola torre de control dos espazos abertos pola sociedade da información". Cun pé en McLuhan, cuxo popular 'A Galaxia Gutenberg' vén prologar nunha edición universitaria, Villanueva non sitúa na crise a inflexión da función da intelixencia individual no debate colectivo.

"Máis que a crise, a evolución do capitalismo", sinala quen foi reitor da USC, "confirma as prediccións feitas nas décadas dos vinte e dos trinta pola Escola de Francfort". Refírese á crítica á industria cultural e á mediación "economicista" na produción artística, literaria e intelectual despregada por Walter Benjamin, Max Horkheimer ou, sobre todo, Adorno. Pero a desaparición deses espazos de autonomía intelectual á marxe da lóxica mercantil agrávase a partir da chegada ao poder de Ronald Reagan e Margaret Thatcher. O triunfo do paradigma neoliberal non acontece unicamente nas facultades de Ciencias Económicas, senón que se estende até chegar a configurar o sentido común dominante en Occidente. Iso, xustamente, denuncia o catedrático de Economía Aplicada Xavier Vence (Rodeiro, 1961).

"Na economía é claro o que aconteceu", relata, "fíxose forte un coñecemento que trataba de ser funcional ao sistema capitalista e non á verdade científica". O filme documental Inside Job tamén narra ese proceso que o profesor Vence leva un punto máis alá: "A ciencia económica someteuse ao dominio do capital financeiro e desprestixiouse como ciencia". O catedrático, que non participou dos festexos e xa en 2005 publicou 'O fracaso neoliberal na Galiza' (A Nosa Terra), relaciona a apoloxía do financiarismo e "a desviación metodolóxica" da súa disciplina cos intereses da banca e con quen forzaban as políticas a prol da economía non produtiva.

Manter zonas de sombra para o mercado resulta, ao dicir de Vence, chave. "No público hai outras lóxicas, diferentes da mercantil", sinala, "pero están contaminadas polo privado". O beneficio a toda costa e o valor de cambio sobre calquera outro valor dificultan a investigación á procura de "verdades científicas". A sanidade aparece como singular campo de probas desta contradición: "Nos hospitais aínda non manda o privado e, sen embargo, no farmacéutico si". Sobre ese punto alerta igualmente o director da Fundación Galega de Medicina Xenómica, Ángel Carracedo (Santa Comba, 1955). "Os poderes públicos deben detectar que ámbitos de investigación son necesarios socialmente", indica.

É así como na consideración dun dos xenetistas máis prestixiosos de Europa a instancia pública non pode desentenderse da produción intelectual. E pon un exemplo: "As enfermidades raras non teñen interese para as empresas farmacéuticas porque non son negocio; os poderes públicos deben financiar esas investigacións". No diagrama de Carracedo, que tamén se atopa á fronte da área de xenética da Universidade de Santiago, a empresa privada si ten un espazo. "Os poderes públicos, ademais, teñen entre os seus labores o de facilitar a transferencia do coñecemento ás empresas e á sociedade". É dicir, exercer de ponte entre o intelectual e outros segmentos da sociedade. Na súa versión, o coñecemento científico é "motor de progreso" e, en tempo de crise, máis.

"Non apostar por ese sector, estratéxico para competir, é un erro", engade, antes de concluír: "Hai quen pensa que se trata dun investimento a longo prazo, pero se se dan unhas boas e rápidas condicións de transferencia, obtéñense axiña os beneficios". Tamén na universidade, pero na área aínda denominada das Humanidades, traballa María do Cebreiro (Santiago de Compostela, 1976). Investigadora da literatura, poeta e ensaísta, a Do Cebreiro impórtanlle igualmente as vías que conectan a produción intelectual e o colectivo. "Por como funciona a estrutura do coñecemento científico, móvese máis en comunidades de pares, de especialistas", explica, "e o problema é como transferir ese coñecemento de pares á sociedade". Non esquece matizar a cuestión: "Pero eu son unha defensora das estruturas de coñecemento públicas e, ao cabo, do ideal ilustrado, a educación universal, pública e de calidade, que debemos ampliar".

Máis centrada na figura específica do intelectual, á autora de Fogar impronunciable (Galaxia, 2011) preocúpalle ese sabio, de presenza mediática continua, "que, no peor dos casos, transforma o coñecemento en espectáculo". Como síntoma dunha maneira diversa de operar nesa función, María do Cebreiro escolle a Pier Paolo Pasolini. "Asume de xeito emotivo e honesto as súas propias contradicións", expón, "e penso que a única maneira honesta de sobrevivir como intelectual é asumir publicamente esas contradicións". Era o Pasolini, cineasta e poeta, que se dirixía a un tempo "ao político e ao poético" na impresionante elexía 'As cinzas de Gramsci'. "El sitúase exactamente nesa intersección, defínese aí". Non todo o mundo acepta, por suposto, a palabra intelectual e ese debate sácao o profesor da Universidade Autónoma de Madrid, ensaísta e activista Carlos Taibo (Madrid, 1956), pero para pechalo: "Non me sinto cómodo coa etiqueta do intelectual, fícame afastada".

Ao interrogante de se a posición do pensador muda na conxuntura histórica presente, os consultados ofrecen respostas diverxentes. Do Cebreiro válese dos mapas sociais de Raymond Williams para distinguir entre "o residual, o hexemónico e o emerxente". "Non percibo alternativas claras", di, sobre a fin de época, "pero se aceptamos o novo, veremos que hai xorden outras prácticas". Ningún traballo, tampouco o intelectual, se fai no baleiro e as voces críticas silenciadas durante os incuestionados anos de ouro do ultraliberalismo existiron. "A crise fainas agora audíbeis". Para Xavier Vence, no campo económico, pasa algo semellante.

"Sempre houbo economistas que se guiaron polo desvelamento da verdade e polos intereses das maiorías sociais", afirma, "somos minoría, temos menos recursos e os circuítos de difusión, académicos e mediáticos, estánnos máis pechados". A brutal parada na acumulación capitalista, iso si, abriu fendas no espallamento monolítico do discurso neoliberal, e a día de hoxe non resulta tan estraño atopar argumentos económicos heterodoxos: "Os economistas dos 'think tanks' das caixas, dos bancos e das aseguradoras hexemonizaban implacabelmente as canles na época en que a economía roldaba, pero agora escóitanse as ideas das escolas críticas dos poskeynesianos [con especial forza], dos marxistas ou dos institucionalistas". O sistema, ao seu xuízo, revélase como insostíbel e o interese polas posturas intelectuais críticas medra.

Publicado en "El País" o 25 de Novembro de 2011

[*] Daniel Salgado, nado en Monterroso en 1981, é un poeta e xornalista galego.. Licenciado en Ciencias da Comunicación e doutorado en Filoloxía Galega pola USC. É director de Ariel. Boletín quincenal de cinema en galego editado polo Cineclube Compostela, e colaborador d' A Trabe de Ouro, A Nosa Terra, Dorna e Xistral. Tradutor ao galego de Allen Ginsberg. Participou como coautor na curtametraxe documental O río é noso (2004) para protestar contra os encoros do Alto Ulla.

Como poeta gañou en 2001 o Concurso Nacional de Poesía O Facho; foi accésit do Premio Francisco Añón de Poesía co poemario Do preguizoso costume de estarmos vivos; gañou o Premio de poesía Uxío Novoneyra [1] en 2002 con Sucede; foi finalista do Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño en 2004 co libro Agora qué; e obtivo o Premio Esquío de poesía [2] en 2004 por Días no imperio.
Das Kapital.

Forma parte do grupo Das Kapital, facendo as bases musicais. [Fonte: Galipedia]

Obras de Daniel Salgado
_________________

"Causa Galiza" manifestou-se en Ferrol, este Martes 6 de Dezembro, baixo o lema "A Constituiçom é Umha Fraude! - Basta de recortes sociais ! Soberanía Nacional"

2011-12-07T09:35:00.008+01:00

Algo máis dun centenar de persoas participaron onte nunha mobilización convocada por Causa Galicia baixo o lema: "Esta constitución é unha fraude. En contra dous recortes sociais. Soberanía nacional". Á protesta sumáronse membros da formación independentista Ceivar, que corearon consignas solicitando a saída de prisión dos detidos nos últimos días en Galicia.

Os manifestantes partiron da praza do Himno Galego, en Esteiro, e percorreron a rúa Real, para despois concentrarse no Cantón de Molíns. Unha vez alí, e desde o palco, interviñeron varios representantes e o duo Mini e Mero, antigos integrantes de Fuxan os Ventos, interpretaron varias cancións.

Entre os participantes figuraban o secretario comarcal da CIG Xesús Anxo López Pintos, que dixo intervir a nivel particular e non como representante do sindicato, e que se reafirmou no lema da protesta, asegurando que a Constitución española é unha fraude, entre outras cuestións porque "recoñece unha monarquía que é corrupta" e porque no seu artigo 2 "elimina calquer posibilidade de que as nacións poidamos pedir a autodeterminación". Denunciou, así mesmo, que o Estado español arruinase os sectores produtivos galegos, coa complicidade do goberno da Xunta, "que se dí que é un goberno galego e que ataca á nosa cultura", engadindo que se está cualificando de terroristas aos independentistas.

Pintos avogou pola unidade de acción para buscar unha solución, puntualizando que a clase traballadora é a que ten que liderar o país.

Pola súa banda, Laura Bugallo, da executiva confederal da CIG, sinalou que o 6 de decembro "Galiza non celebra unha constitución que nos restrinxe nin un estatuto que nos afoga", e tivo un recordo para Amador e Daniel.

Publicado no xornal comarcal Diario de Ferrol por Carmela López - 07.12.2011

"... A manifestaçom concluiu na Alameda do Cantom de Molins, em cujo coreto central se produzírom as intervençons políticas e musicais. Tomárom a palavra Joám Lopes, que analisou o contexto geral no Estado espanhol, a falta de democracia que define o atual regime emanado da legalidade franquista anterior, e a perseguiçom de democratas que protagoniza; Laura Bugalho, que abordou a necessidade de umha resposta sindical e obreira à crise; Jesus Lopes Pintos, co-secretário comarcal da CIG, que reclamou a "unidade açom" para fazer frente aos desafios que a classe trabalhadora galega tem colocados; e Óscar Gomes, de Ceivar, que explicou o processo repressivo sofrido nos últimos dias por seis independentistas. ..."

Publicado en Diario Liberdade - 06.12.2011

Galería de Fotos publicadas polo xornal dixital "Diario Liberdade":

Nota.- "O material gráfico deste artigo é da autoria do Diário Liberdade, de livre reprodução de preferência citando fonte" [Diario Liberdade].

Web oficial de Causa Galiza:

http://causagaliza.org/

Enlaces relacionados:

6-D: Nada que celebrar, muito para combater, por Laura Bugalho
Ártabra 21: Causa Galiza convoca umha Manifestaçom Nacional em Ferrol o vindeiro 6 de Dezembro baixo o lema "A Constituiçom é Umha Fraude! - Basta de recortes sociais ! Soberanía Nacional": 6 de Dezembro baixo o lema "A Constituiçom é Umha Fraude! - Basta de recortes sociais ! Soberanía Nacional"

__________________

O cambio climático, ... Por Michäel Löwy - vídeo

2011-12-06T22:43:00.002+01:00

O arrequecemento global

Michäel Löwy (Sãou Paulo, Brasil, 1938) é un sociólogo e filósofo marxista franco-brasileiro. Actualmente é director de investigación emérito do CNRS e profesor da EHESS de París. En 1970 publicou unha das obras máis respectadas sobre o pensamento do Ché Guevara. En 2001 foi coautor do Manifesto Ecosocialista Internacional. É un gran especialista do feito relixioso e en particular, do que el mesmo define como cristianismo de liberación (a miúdo coñecido como teoloxía da liberación).

Löwy fálanos nesta oportunidade sobre o arrequecemento global a economía e o eco-socialismo.

http://youtu.be/ICuIMikVDvA

______________

Non son bágoas de crocodilo - O Goberno Italiano presenta o seu Plan Demoledor e Criminoso contra a Clase Traballadora - Vídeo

2011-12-06T13:04:00.003+01:00

Son as bágoas de alguén que sabe que está cometendo un crime, e aínda garda no seu interior máis profundo unha mínima porción de humanidade.

Esta señora sabe perfectamente que é un ser despreciable, que obedece o mandato de individuos ata máis despreciables que ela mesma.

Chora porque está xogando co pouco pan dunha maioría que nin sabe por onde lle chove nin aínda sabéndoo sería fácil que se defendese dela. Desde a súa posición impón sacrificios as menos afortunadas. E si, parece que si é consciente de que non é xusto que aos que máis teñen non se lles haxa sequera molestado; non digamos xa, consultado sobre achegar proporcionalmente (o mínimo aumento de 3 puntos sobre o IRPF soportarano as rendas de traballo e non de capital, e o 2% do IVE, para todos, do mesmo xeito que o imposto á primeira vivenda, e todo o demais que propuxeron).

E o depravado que ten á beira [1]. Ese que di que renuncia ao seu salario de xefe do Consello e ministro de Economía e Finanzas, e que insulta con isto á intelixencia dos seus damnificados concidadáns, actúa como o que se espera del; como un suxeito soberbio preñado de elitismo aristocrático.

Ou empezamos a espabilar, ou deixarán de existir casos como o desta ministra, pois o costume crea a moral, e o que hoxe parece un asalto á sociedade, pode non parecelo en pouco tempo.

http://youtu.be/AWzEovX-OJI

Fonte: Iniciativa Debate

[1] Quen é Mariano Monti?

É o actual primeiro ministro de Italia tras a dimisión de Berlusconi. Non elixido polo pobo:

Ex director europeo da Comisión Trilateral abaixo mencionada.
Ex-membro do equipo directivo do grupo Bilderberg.
Asesor de de Goldman Sachs durante o período en que esta axudou a ocultar o déficit do goberno grego.

Comisión Trilateral: desde 1998, fundada por Rockefeller, lobby neo-liberal (dedícanse a comprar políticos a cambio de subornarlles).

Goldman Sachs: é un dos maiores bancos de investimento mundial e co-responsable directo, xunto outras entidades como a axencia de cualificación Moody's, da crise actual, e un dos seus maiores benficiarios. Só a modo de pincelada, en 2007 gañaron 4 mil millóns de dólares en operacións que desembocaron no desastre actual.

Grupo Bilderberg: Nunha entrevista Arcadi Oliveres explica quen son os personaxes máis influentes da política e a economía mundial e a relación entre eles [Moi interesante vídeo en vimeo].
__________________________

Ártabra 21 abre un sitio na rede para informar sobre o caso do buque "Lafayette"

2011-12-05T08:47:00.001+01:00

Para facilitar o seguimento e toda a relación de acontecementos e a recompilación do maior número de información, Ártabra 21 abre un sitio na rede sobre o caso do buque factoría-pesqueira "Lafayette".

http://caso-buque-lafayette.blogspot.com/
_________________