Por James Petras
16.07.2009Os recentes acontecementos en Honduras e Irán, que enfrontan a réximes elixidos democraticamente con actores civís e militares prol-estadounidenses decididos a derrocalos, pódense entender mellor como parte dunha estratexia máis ampla da
Casa Branca designada para facer retroceder os logros dos gobernos e movementos de oposición durante os anos Bush.
Dunha maneira que lembra as políticas da
Nova Guerra Fría de Ronald Reagan, Obama aumentou enormemente o orzamento militar, o número de tropas de combate, marcou novas rexións como obxectivo da intervención militar e apoiado golpes militares en rexións tradicionalmente controladas por Estados Unidos. Con todo, a estratexia de retroceso de Obama ten lugar nun contexto interno e internacional moi diferente. A diferenza de Reagan, Obama enfróntase a unha profunda e prolongada recesión/depresión, a déficits fiscais e comerciais xeneralizados, a un papel cada vez menor na economía mundial e a unha perda de dominio político en América Latina, Oriente Próximo, este de Asia e outros lugares. Mentres que Reagan enfrontouse a un decadente réxime comunista soviético, Obama enfróntase a unha crecente oposición a escala mundial desde unha variedade de réximes electorais independentes laicos, clericales, nacionalistas, democrático liberais e socialistas, e de movementos sociais ancorados en loitas locais.
A estratexia de retroceso de Obama é evidente desde as súas primeiras declaracións nas que prometía reafirmar o dominio ('
liderado') estadounidense en Oriente Próximo, a súa proxección de potencia militar xeneralizada en Afganistán e de expansión militar a Paquistán, e a desestabilización de réximes a través unha profunda intervención por medio de terceiros, como en Irán e Honduras.
O feito de que Obama persiga a estratexia de retroceso opera nunha multifacética política de aberta intervención militar, de operacións encubertas a través da '
sociedade civil' , dunha retórica diplomática aparentemente benigna de sutil persuasión que depende en moito da propaganda mediática. Os importantes acontecementos que se están desenvolvendo actualmente ilustran as políticas de retroceso postas en marcha.
En Afganistán Obama ha máis que duplicado o número de forzas militares estadounidenses que pasaron de 32.000 a 68.000. Durante a primeira semana de xullo os seus comandantes militares emprenderon a maior ofensiva militar única desde hai décadas na provincia do sur afgán de Helmand para desprazar á resistencia e ao goberno indíxena.
En Paquistán o réxime Obama-Clinton-Holbrooke exerceu con éxito a máxima presión sobre o recentemente instalado réxime cliente de Zedari para emprender unha ofensiva militar masiva e facer retroceder ás forzas da resistencia islámica operativas desde hai moito tempo nas rexións fronteirizas do noroeste, mentres os drones [avións teledirigidos] e os comandos das forzas especiais estadounidenses bombardean e asaltan rutinariamente os pobos e aos dirixentes locais pastún sospeitosos de apoiar á resistencia.
En Iraq, o réxime de Obama emprende o ridículo complot de reconfigurar o mapa urbano de Bagdad para incluír bases militares e operacións estadounidenses, e facer pasar o resultado por "
retirar as tropas ás súas barracas". A multimilmillonaria investimento a longo prazo de Obama, a súa infraestrutura militar a longa escala, incluíndo bases, campos de aviación e instalacións, fala dunha presenza imperial 'permanente', non das súas promesas de campaña dunha retirada programada. Mentres que 'a posta en escena' de eleccións fixas entre candidatos que son clientes certificados por Estados Unidos é a norma en Iraq e Afganistán, onde a presenza de tropas estadounidenses garante unha vitoria colonial, en Irán e Honduras Washington recorre a operacións encubertas para desestabilizar ou derrocar aos presidentes en exercicio que non apoian as políticas de retroceso de Obama.
A operación encuberta e non tan visible en Irán atopou a súa expresión nun fracasado desafío electoral seguido de 'manifestacións masivas nas rúas' centradas na afirmación de que a vitoria electoral do anti-imperialista presidente en exercicio
Mahmoud Ahmadinejad foi o resultado dunha 'fraude electoral'. Os medios de comunicación de masas occidentais desempeñaron un papel fundamental durante a campaña electoral ao proporcionar unha cobertura favorable exclusivamente da oposición e aspectos negativos do réxime en exercicio. Os medios de comunicación de masas recubriron as 'noticias' con propaganda a favor dos manifestantes ao presentar selectivamente a cobertura para deslegitimar as eleccións e aos altos cargos electos, e facerse eco das acusacións de 'fraude'. O éxito de propaganda da campaña de desestabilización orquestrada por Estados Unidos mesmo atopou un eco entre amplas seccións do que pasa pola 'esquerda' estadounidense a cal ignora o enorme financiamento coordinado por Estados Unidos de grupos e políticos iranianos clave involucrados nas protestas nas rúas. 'Xornalistas free-lance' neo-conservadores, liberais e esquerdistas itinerantes, como Reese Erlich, defenderon a campaña de desestabilización desde o seu propio punto de vistas estratéxico particular como 'un movemento democrático popular contra a fraude electoral'.
Os animadores de dereita/esquerda dos proxectos de desestabilización estadounidenses non consideraron varios factores explicativos clave:
- Por exemplo, ningún deles falou do feito de que varias semanas antes das eleccións un rigoroso estudo dirixido por dous encuestadores estadounidenses revelara uns resultados electorais moi próximos ao resultado real das eleccións, incluídas as provincias étnicas nas que a oposición afirmou que houbera fraude.
- Ningún dos críticos falou dos 400 millóns de dólares concedidos pola administración Bush para financiar o cambio de réxime, a desestabilización interna e as operacións terroristas transfronteirizas. Moitos dos estudantes e da ONG da 'sociedade civil' nas manifestacións recibiron fondos de fundacións e ONG estranxeiras, financiadas á súa vez polo goberno estadounidense.
- As acusacións de fraude electoral elaboráronse despois de que se anunciasen os resultados das eleccións. Durante todo o período previo ás eleccións, especialmente cando a oposición crían que ía gañalas, nin os estudantes que logo se manifestaron nin os medios de comunicación de masas occidentais nin os xornalistas freelance falaron dunha fraude inminente. Durante todo o día das eleccións, con observadores da oposición en cada colexio electoral, nin os medios de comunicación nin os observadores internacionais e os esquerdistas que apoiaban á oposición sinalaron que se intimidou aos votantes ou houbese fraude. Os observadores dos partidos da oposición estiveron presentes para controlar todo o proceso de reconto de votos e, con todo, só con raras excepcións, non houbo entón afirmacións de fraude electoral. De feito, excepto unha dubidosa afirmación do xornalista free-lance Reese Erlich, ningún dos medios de comunicación do mundo afirmou que houbese máis votos dos censados. E mesmo se admitiu que as afirmacións de Erlich baseábanse en 'relatos anecdóticos' de fontes anónimas entre os seus contactos na oposición.
- Durante a primeira semana de protestas en Teherán os dirixentes estadounidenses, os da Unión Europea e os israelís non cuestionaron a validez do resultado das eleccións. En cambio condenaron a represión dos manifestantes por parte do réxime. Evidentemente, os seus ben informados operativos de intelixencia e embaixadas proporcionaron unha valoración máis acertada e sistemática das preferencias dos votantes iranianos que a propaganda urdida polos medios de comunicación de masas occidentais e os parvos útiles entre a esquerda anglo-estadounidense.
A oposición electoral e nas rúas apoiada por Estados Unidos en Irán foi deseñada para levar ao límite unha campaña de desestabilización, coa intención de facer retroceder a influencia iraniana en Oriente Próximo, minar a oposición de Teherán á intervención militar estadounidense no Golfo, á súa ocupación de Iraq e, sobre todo, o desafío por parte de Irán á proxección de poder militar de Israel na rexión. Durante anos a política e a propaganda anti-iraniana estivo fortemente influenciada a diario por toda a configuración de poder en favor de Israel existente en Estados Unidos. Isto inclúe a 51 presidentes das principais organizacións xudías de Estados Unidos con máis dun millón de membros e varios miles de funcionarios a tempo completo, multitude de escritores e comentaristas que dominan as páxinas de opinión tanto dos influentes Washington Post, Wall Street Journal, New York Times como da prensa amarela.
A política de Obama de facer retroceder a influencia iraniana baseouse nun proceso en dúas etapas: apoiar a unha coalición de disidentes do clero, liberais prol-occidentais, disidentes demócratas e dereitistas vigairos de Estados Unidos. Unha vez que chegasen o poder, Washington empuxaría aos clérigos disidentes a alianzas cos seus aliados estratéxicos entre os liberais e dereitistas prol-occidentais, que entón cambiarían a política de acordo cos intereses imperialistas estadounidenses e coloniais israelís cortando o apoio a Siria, Hizbola, Hamás, Venezuela, a resistencia iraquí e abrazando aos clientes saudita-iraquí-xordanos prol-estadounidenses. Noutras palabras, a política de retroceso de Obama está deseñada para volver situar a Irán no seu aliñamento político anterior a 1979.
A [
estratexia] por parte de Obama de facer retroceder a réximes electos críticos para impor clientes acomodaticios atopa outra expresión no recente golpe militar en Honduras. O uso do alto mando do exército de Honduras e dos vellos vínculos de Washington coa oligarquía local, que controla o Congreso e o Tribunal Supremo, facilitou o proceso e obviar a necesidade dunha intervención directa estadounidense Â?como foi o caso noutras recentes campañas golpistas. A diferenza de Haití onde hai só unha década interviñeron os marines estadounidenses para derrocar ao democraticamente elixido Bertrand Aristide e apoiaron abertamente o errado golpe contra o presidente Chávez en 2002 e, máis recentemente, financiaron o chafalleiro golpe contra o presidente electo Evo Morais en setembro de 2008, as circunstancias da implicación estadounidense en Honduras foron máis discretas para posibilitar un '
desmentido crible'.
A 'presenza estrutural' e os motivos de Estados Unidos en relación ao derrocado presidente Zelaya son facilmente identificables. Historicamente Estados Unidos adestrou e tratou con practicamente todo o corpo de oficiais de Honduras e mantivo unha profunda penetración en todos os altos niveis grazas a consultas diarias e a unha planificación estratéxica común. A través da súa base militar en Honduras os axentes da intelixencia militar do Pentágono manteñen estreitos contactos tanto para levar a cabo as políticas como para seguir a pista de todos os movementos políticos por parte de todos os actores políticos. Como Honduras está tan fortemente militarizada serviu de importante base para a intervención militar estadounidense na rexión: en 1954 lanzouse desde Honduras o golpe con éxito apoiado por Estados Unidos contra o presidente guatemalteco elixido democraticamente. En 1960 lanzouse desde Honduras a invasión do exilio cubano orquestrada por Estados Unidos. Desde 1981 a 1989 Estados Unidos financiou e adestrou a máis de 20.000 mercenarios da 'contra' en Honduras que integraban o exército de escuadrones da morte para atacar ao goberno sandinista nicaraguano elixido democraticamente. Durante os primeiros sete anos do goberno de Chávez os réximes hondureños aliáronse incondicionalmente a Washington en contra do regimen popular de Caracas.
Obviamente, nunca houbo ou podería haber un golpe militar contra ningún réxime monicreque de Estados Unidos en Honduras. A clave do cambio da política estadounidense en relación a Honduras produciuse en 2007-2008 cando o presidente liberal Zelaya decidiu mellorase as relacións con Venezuela para asegurar o xeneroso subsidio de petróleo e a axuda exterior de Caracas. Posteriormente Zelaya entrou en 'Petro-Caribe', unha asociación do Caribe e Centroamérica organizada por Venezuela para fornecer petróleo e gas a longo prazo e baixo custo para satisfacer as necesidades dos países membro. Máis recentemente, Zelaya uniuse á ALBA, unha organización de integración rexional patrocinada polo presidente Chávez para promocionar máis intercambios comerciais e investimentos entre os seus países membro en oposición ao pacto de libre mercado promovido por Estados Unidos coñecido como o ALCA.
Dado que Washington considera a Venezuela unha ameaza e unha alternativa á súa hexemonía en América Latina, o aliñamento de Zelaya con Chávez en cuestións económicas e a súa postura crítica respecto da intervención estadounidense convertérono nun obxectivo probable dos planificadores de golpes estadounidenses desexosos de converter a Zelaya nun exemplo e preocupados polo seu acceso ás bases militares hondureñas, tradicional punto de lanzamento da súa intervención na rexión.
Washington asumiu equivocadamente que un golpe nunha pequena '
república bananera' (
de feito, a república bananera orixinal) en Centroamérica non provocaría ningunha protesta importante. Creron que o '
retroceso' centroamericano serviría de advertencia a outros réximes con mentalidade independente na rexión do Caribe e Centroamérica do que lles espera se se alienan con Venezuela.
A mecánica do golpe é ben coñecida e pública: o exército hondureño secuestrou ao presidente Zelaya e "
exiliouno" a Costa Rica, os oligarcas nomearon "
presidente" a un dos seus no Congreso, mentres os seus colegas do Tribunal Superior de Xustiza proporcionaban un falaz argumento legal.
Os gobernos de América Latina, desde a esquerda á dereita, condenaron o golpe e reclamaron o restablecemento do presidente legalmente elixido. O presidente Obama e a secretaria de Estado Clinton, que non estaban dispostos a renegar dos seus clientes, condenaron a violencia sen máis especificacións e pediron negociacións entre os poderosos usurpadores e o debilitado presidente no exilio Aun claro recoñecemento do papel lexítimo dos xenerais hondureños como interlocutores.
Unha vez que a Asemblea Xeral de Nacións Unidas condenou o golpe e que a Organización de Estados Americanos (OEA) esixiu a restitución de Zelaya, Obama e a secretaria Clinton condenaron finalmente o derrocamento de Zelaya, aínda que se negaron a chamalo "
golpe", o que de acordo coa lexislación de EEUU daría lugar automaticamente a unha suspensión total do seu paquete anual de axuda militar e económica (80 millóns de dólares) a Honduras. Mentres que Zelaya reuniuse con todos os xefes de Estado latinoamericanos, o presidente Obama e a secretaria Clinton remitíronlle a un funcionario de rango menor a fin de non debilitar aos seus aliados da Xunta de Honduras. Todos os países da OEA retiraron aos seus embaixadores, salvo Estados Unidos, cuxa embaixada comezou a negociar coa Xunta para ver como se podería salvar a situación na que ambos se atopaban cada vez máis illados Â?especialmente ante o feito da expulsión de Honduras da OEA.
Que Zelaya regrese finalmente ao seu posto ou que a Xunta apoiada por Estados Unidos continúe no cargo durante un período prolongado de tempo mentres Obama e Clinton sabotean o seu regreso inmediato a través de prolongadas negociacións, a cuestión crave da estratexia de retroceso promovida por Estados Unidos foi extremadamente custosa desde o punto de vista diplomático e político.
O golpe en Honduras apoiado por Estados Unidos demostra que, a diferenza da década de 1980, cando o presidente Ronald Reagan invadiu Selecta e o presidente George Bush (pai) invadiu Panamá, a situación e o perfil político de América Latina (
e do resto do mundo) cambiaron drasticamente. Entón os militares e os réximes prol-estadounidenses da rexión aprobaron en xeral as intervencións de Estados Unidos e colaboraron; algúns protestaron lixeiramente. Hoxe en día, o centro-esquerda, e mesmo os réximes electorais da dereita, oponse aos golpes militares en calquera parte [porque os ven] como unha ameaza potencial para o seu propio futuro.
É igualmente importante que, tendo en conta da grave crise económica e do aumento da polarización social, o último que queren os correspondentes réximes é un sanguento malestar interno estimulado por crúas intervencións imperiais de Estados Unidos. Por último, as clases capitalistas dos países latinoamericanos de centro-esquerda queren estabilidade porque poden cambiar o equilibrio de poder a través das eleccións (como nos recentes casos de Panamá e Arxentina) e os réximes militares favorables a Estados Unidos poden alterar os seus crecentes lazos comerciais con China, Oriente Próximo e Venezuela/Bolivia.
A estratexia de retroceso global de Obama inclúe a construción de bases de mísiles en Polonia e a República Checa, non moi lonxe da fronteira con Rusia. Obama está a empuxar forte para incorporar a Ucraína e a Xeorxia na OTAN, o que aumentará a presión militar de Estados Unidos no flanco sur de Rusia. Aproveitando a "plasticidad" do presidente ruso Dimitry Medvedev (
seguindo as pegadas de Mikail Gorbechov), Washington asegurouse o libre paso de tropas e armamento estadounidenses a través de Rusia até a fronte afgá; a aprobación de Moscova de novas sancións contra Irán, e recoñecemento e apoio ao réxime tutelado de EEUU en Bagdad. Os responsables de Defensa rusos cuestionarán probablemente o obsequioso comportamento de
Medvedev en canto Obama avance no seu proxecto de estacionar mísiles nucleares a cinco minutos de Moscova.
Facer retroceder: fallos predicibles e efecto boomerangA estratexia de retroceso de Obama conta cun renacemento de políticas dereitistas de masas para lexitimar a reafirmación do dominio estadounidense. Ao longo de 2008 en Arxentina centos de miles de manifestantes de clase media e baixa saíron ás rúas no interior do país baixo a dirección das asociacións de grandes terratenientes prol-estadounidenses para desestabilizar o réxime de centro-esquerda de Fernández. En Bolivia, centos de miles de estudantes de clase media, empresarios, propietarios e afiliados a ONG, tomaron Santa Cruz e outras catro provincias ricas e, ben financiados polo embaixador Goldberg, pola Axencia para o Desenvolvemento Internacional e a Doazón Nacional para a Democracia lanzáronse ás rúas, xerando o caos e asasinando a 30 indíxenas seguidores do presidente Morais nun intento de expulsarlle do poder. Similares manifestacións masivas de dereitas tiveron lugar no pasado en Venezuela e máis recentemente en Honduras e en Irán.
A idea de que as manifestacións masivas de sectores acomodados gritando "democracia" dá lexitimidade aos intentos deslegitimadores de EEUU contra os seus adversarios democraticamente elixidos é unha idea promulgada por cínicos propagandistas nos medios de comunicación e repetida como papagaios por crédulos e "progresistas" xornalistas free-lance que nunca entenderon os fundamentos de clase na política de masas.
O golpe hondureño de Obama e o esforzo de desestabilización financiado por Estados Unidos en Irán teñen moito en común. Ambos teñen lugar en contra dos procesos electorais nos que os críticos das políticas de Estados Unidos derrotaron ás forzas sociais favorables a Washington. Perdendo a "opción electoral", a estratexia de retroceso de Obama trata de que a política extraparlamentaria de masas lexitime os intentos da elite para facerse co poder: en Irán a través de clérigos disidentes, e en Honduras polos xenerais e oligarcas.
Tanto en Honduras como en Irán, os obxectivos da política exterior de Washington eran os mesmos: facer retroceder aos réximes cuxos dirixentes rexeitaron a tutela de Estados Unidos. En Honduras, o golpe serve de "lección" para intimidar a outros países centroamericanos e do Caribe que se saíron da órbita de Estados Unidos e uníronse aos programas de integración económica encabezados por Venezuela. A mensaxe de Obama é claro: eses movementos terán como resultado a sabotaxe orquestrada de Estados Unidos e as súas represalias.
A través do seu apoio ao golpe militar, Washington lembra a todos os países de América Latina que Estados Unidos aínda ten capacidade para aplicar as súas políticas a través das elites militares latinoamericanas, a pesar de que as súas propias forzas armadas están atadas de pés e mans en guerras e ocupacións en Asia e Oriente Próximo, e de que a súa presenza económica estea a diminuír. Do mesmo xeito, en Oriente Próximo, a desestabilización do réxime iraniano por parte de Obama está destinada a intimidar a Siria e a outros críticos da política imperial de Estados Unidos, e a tranquilizar a Israel (
e a quen configuran o poder sionista en Estados Unidos) respecto de que Irán segue ocupando un lugar importante na súa axenda de retrocesos.
A política de Obama de facer retroceder segue os pasos, en moitos sentidos cruciais, do presidente Ronald Reagan (
1981-1989). Do mesmo xeito que Reagan, a presidencia de Obama ten lugar nun momento de retirada estadounidense, de diminución de poder e de avance da política anti-imperialista. Reagan fixo fronte ás secuelas da derrota de Estados Unidos en Indochina, ao éxito da difusión das revolucións anti-coloniais no sur de África (
especialmente Angola e Mozambique), ao éxito da rebelión democrática en Afganistán, a unha vitoriosa revolución social en Nicaragua e a grandes movementos revolucionarios no Salvador e Guatemala. Do mesmo xeito que hoxe Obama, Reagan puxo en marcha unha estratexia militar asasina para facer retroceder estes cambios a fin de socavar, desestabilizar e destruír aos adversarios do imperio de Estados Unidos.
Obama enfróntase a un conxunto similar de condicións adversas na actual era post-Bush: avances democráticos en toda América Latina con novos proxectos de integración rexional que exclúen a Estados Unidos; derrotas e estancamentos en Oriente Próximo e en Asia meridional; unha proxección de poder ruso reactivado e fortalecido nas repúblicas ex-soviéticas; a diminución da influencia de Estados Unidos nos compromisos militares da OTAN; unha perda de credibilidade política, económica, militar e diplomática como resultado da depresión económica mundial inducida por
Wall Street e a prolongación sen éxito de guerras rexionais.
Ao contrario que a de Obama, a estratexia de retroceso de
Ronald Reagan tivo lugar baixo circunstancias favorables. En Afganistán, Reagan conseguiu o apoio de todo o mundo musulmán conservador e operou a través dos feudais dirixentes tribais afgáns, que resultaron ser clave, contra un réxime reformista, de base urbana e apoiado polos soviéticos en Cabul. Obama está na posición inversa en Afganistán. A vasta maioría dos afgáns e a inmensa maioría da poboación musulmá en Asia oponse á súa ocupación militar.
A estratexia de retroceso de Reagan en Centroamérica, especialmente a súa invasión mercenaria da
Contra en Nicaragua, contou co apoio de Honduras e de todas as ditaduras militares prol-estadounidenses en Arxentina, Chile, Bolivia e Brasil, así como dos gobernos civís de dereitas da rexión. En contraste, o golpe de reversión de Obama en Honduras e no exterior enfróntase con réximes electorais democráticos en toda a rexión, unha alianza de réximes nacionalistas de esquerda encabezada por Venezuela e organizacións rexionais económicas e diplomáticas firmemente opostas a calquera retroceso á dominación e á intervención de Estados Unidos. A estratexia de retroceso de Obama áchase ante un absoluto illamento político en toda a rexión.
A política de facer retroceder de Obama non pode exercer a "man dura" económica para obrigar aos réximes en Oriente Próximo e Asia a que apoien as súas políticas. Agora existen mercados asiáticos alternativos, investimentos estranxeiros de China, a profundización da depresión estadounidense e a desinversión no exterior de bancos e multinacionais de Estados Unidos. A diferenza de Reagan, Obama non pode combinar a zanahoria económica co pau militar. Obama ten que recorrer á opción militar menos eficaz e menos custosa nun momento en que o resto do mundo non ten ningún interese nin vontade de proxectar poder militar en rexións de escasa importancia económica ou a cuxos mercados se pode acceder a través de acordos económicos.
O lanzamento da estratexia global de retroceso de Obama tivo un efecto boomerang mesmo na súa fase inicial. En Afganistán, a gran acumulación de tropas e a ofensiva masiva contra as prazas fortes do "
talibán" non deu lugar a grandes vitorias militares, nin sequera a enfrontamentos. A resistencia retirouse, mesturada coa poboación local, e probablemente recorra a unha guerra de desgaste prolongada, descentralizada e a pequena escala, deseñada para comprometer a varios miles de efectivos militares nun mar hostil de afgáns, sangrando a economía de Estados Unidos, aumentando as súas baixas sen resolver nada e, eventualmente, probando a paciencia da opinión pública estadounidense profundamente inmersa na actualidade nas perdas de postos de traballo e na rápida diminución do nivel de vida.
O golpe levado a cabo polos militares hondureños e apoiado por Estados Unidos xa reafirmou o illamento político e diplomático estadounidense no Hemisferio. O réxime de Obama é o único dos países importantes que mantivo ao seu embaixador en Honduras, o único país que se nega a considerar o golpe militar como un "golpe", e o único que mantén a axuda económica e militar. Máis que establecer un exemplo do poder de Estados Unidos para intimidar aos países veciños, o golpe reforzou a convicción entre todos os países de Sudamérica e Centroamérica de que Washington está a tratar de volver aos "vellos malos tempos" de réximes militares prol-estadounidenses, ao saqueo económico e aos mercados monopolizados.
O que os asesores de política exterior de Obama non lograron entender é que non poden pór ás súas "
Humpty Dumpty"** xuntos de novo; que non poden volver á época de [a estratexia de] retroceso de Reagan, dos bombardeos unilaterais contra Iraq, Iugoslavia e Somalia, de Clinton, nin ao seu saqueo de América Latina.
Ningunha rexión, país ou alianza de importancia seguirá a
Estados Unidos na súa ocupación colonial armada en países da periferia (
Afganistán/Paquistán) ou mesmo centrais (Irán) aínda que se unan a Estados Unidos nas sancións económicas, as guerras e os esforzos de desestabilización electoral en contra de Irán.
Ningún país latinoamericano tolerará outro golpe militar de Estados Unidos contra un presidente democraticamente elixido, mesmo os réximes nacionais populistas que divergen da política económica e diplomática estadounidense. O gran temor e o horror ante o golpe apoiado por Estados Unidos derívase do recordo por parte de toda a clase política latinoamericana do pesadelo dos anos de ditaduras militares apoiadas por Estados Unidos.
A ofensiva militar de Obama, a súa estratexia de facer retroceder para recuperar o poder imperial, está a acelerar o declive da República Estadounidense. O illamento da súa administración ponse cada vez máis de manifesto pola súa dependencia dos "
Israel primeiro" que ocupan a súa administración e o Congreso, así como os influentes expertos prol-israelís nos medios de comunicación que identifican o retroceso coa propia confiscación de terras palestinas por parte de Israel e as ameazas militares a Irán.
O retroceso ten efecto boomerang. No canto de recuperar a presenza imperial, Obama mergullou a República e, con ela, ao pobo estadounidense nunha maior miseria e inestabilidade.
___
Os libros máis recentes de James Petras son Whats Left in Latin America, do que é co-autor xunto con Henry Veltmeyer (Ashgate press 2009) e Global Depression and Rexional Wars (Clarity press 2009 Agosto).Fonte:
telesurtv.net_____________________________
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
Outra óptica para dar as noticias ou as outras noticias, Democracy Now! (Democracia Xa!) é un programa de difusión diaria en Estados Unidos e o resto do mundo que se transmite a través de máis de 700 emisoras de radio e televisión en Estados Unidos, América Latina e Europa.[+ Info]
Que é Democracy Now ?
Democracy Now!, a voz da esquerda.
Artigo de Le Monde Diplomatique(.pdf)
Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/
Postagens
Este Ventres, 17 de Xullo de 2009, o Comité Cidadán de Emerxencia presentou no rexistro no Edificio Administrativo da Xunta de Galicia, situado na Praza Amada García de Ferrol, dous escritos dirixidos un ao Presidente do Goberno Español [José Luis Rodríguez Zapatero] e outro ao Presidente da Xunta de Galicia [Alberto Nuñez Feijóo], para informar do retundo rexeitamento á planta regasificadora que Reganosa instalou en Punta Promontorio no concello de Mugardos, no corazón da nosa Ría, poñendo en risco a nosa vida e seguridade, e empobrecendo ainda máis á xa moi depauperada Ría.
Por Rafael Pillado Lista [*]
[Primeira parte -Lida por Xosé Miguel López Pérez]
[Segunda Parte - Lida por Xosé Manuel Sanxoán Caamaño]
Por James Petras
Lendo os jornais, vendo as tv's ou acedendo à Internet, comprovamos a profunda instabilidade que padece o sistema mundial, o hegemónico e injusto capitalismo. Depois de duas décadas de intenso bombardeamento ideológico sobre as suas supostas bondades, agora comprovamos que nem tinha que ser necessariamente eterno, nem era o melhor dos mundos possíveis.
Por Perfecto Conde
Miguel Ánxel Souto [na foto del que hoxe publica Xornal], que sempre tivo un mal entendemento co nacionalismo galego e que mantivo boas relacións co Opus Dei, por exemplo, podería ser agora o xestor que tentase abrir pontes coa dereita galega. O que falta por saber é cal sería, a partir deste momento, o papel de Xosé Luís Gómez, que aínda sendo o director do periódico, non soubo da chegada de Souto ata que xa era inminente e estaba todo cociñado.
A nai de Gabriel Toimil foi fusilada polos franquistas tras dar a luz por ser "roxa e revolucionaria"
Por unanimidade, o pleno do Concello de Ferrol aprobaba, este xoves 9 de Xullo de 2009, de xeito inicial un novo Regulamento de Participación Cidadá que sitúa á cidade na vangarda de Galicia dos procesos participativos. Un Regulamento que nace da propia cidadanía e que marcará un antes e un despois sen retorno. Suporá un cambio radical respecto ao vixente, que data de 1998, e que nacía á súa vez dunha reforma do primeiro Regulamento aprobado en 1986. Onte á tarde a cidadanía respondía masivamente á convocatoria e abarrotaba o salón de plenos para seguir o transcurso do pleno, no que tamén tomaron a palabra representantes do Grupo de Análise e Proposta (GAP): Xosé Miguel López e Xosé Manuel Mel Sanxoán. Tras a votación, un quinteto de clarinetes da Banda de Musica Ferrolá poñía o punto e final á sesión.
O proceso da segunda reforma do regulamento se poñía en marcha en abril de 2008 coa participación do tecido asociativo, axentes sociais e cidadáns a título particular. Naquel entón, se constituían tres espazos de participación. En primeiro lugar, os Foros cívicos, onde se presentaba o proceso participativo e se validaba o borrador do regulamento, que eran refrendados por máis de 70 entidades, cunha participación de 85 veciños e veciñas. Precisamente agora, resta no proceso a celebración dun terceiro foro para dar a coñecer o Regulamento final, logo da fase de achegas e poder designar así a Comisión Permanente de Seguemento dos procesos participativos. Unha comisión que cumpre un papel fundamental como avaliadora. Tamén un Grupo de Análise e Proposta (GAP), no que teñen representación 30 entidades e cidadáns individuais e que estivo a traballar en 15 sesións sobre o texto normativo. E o terceiro espazo de participación foi a Comisión Política de Seguemento, na que estiveron representados os cinco grupos políticos ao longo de todo o proceso e, unha vez validado o texto no segundo foro cívico (que data de outubro de 2008), comezaba a funcionar a través da Comisión Informativa da Área de Participación Cidadá, para a tramitación administrativa e xurídica do proceso. A maiores e a solicitude do GAP botaba a andar un cuarto espazo: as sesións de contraste entre este grupo de traballo e os cinco grupos municipais co fin de intercambiar información e coñecer os posicionamentos de todas as entidades implicadas nesta iniciativa.
Cómpre lembrar que o proceso de información xurídica iniciábase o 6 de novembro de 2008, coa petición de informe á Secretaría Xeral. Inicialmente, existían discrepancias en relación ao sistema de aprobación da figura do Defensor da Cidadanía por maioría absoluta (sistema consensuado tanto pola cidadanía como polos grupos políticos, ademais do aval dos informes externos da FEMP e do Concello de Vitoria-Gasteiz). Os tres primeiros informes xurídicos da Secretaría Xeral recomendaban, nembargantes, un sistema de aprobación por maioría simple para esta figura, en base a unha interpretación da Lei de Bases de Réxime Local. Tras recibir o segundo informe aclaratorio dos Servizos Xurídicos da FEMP, a Secretaría Xeral entrega un cuarto informe xurídico non desfavorable ao sistema de aprobación por maioría absoluta desta figura. É entón cando se dá traslado á Comisión Informativa de Participación Cidadá da tramitación do expedente para a súa aprobación plenaria.
Historia do regulamento
Nos anos noventa, creábase un Negociado de Participación Cidadá e unha comisión específica para a revisión do Regulamento, que se adapta á lei de administración local de Galicia de 1997. Comezaba tamén o traballo do Plan Comunitario de Caranza, como experiencia pioneira de participación cidadá. O novo texto aprobábase no pleno en setembro de 1998 (no 5º mandato da democracia). Nese contexto, poñíanse en marcha diversos consellos sectoriais (Educación, Muller, Língua, Servizos Sociais...) con certa intermitencia na súa creación e na periodicidade de sesións e iniciábanse diversos proxectos participativos como o plan de normalización lingüística (1999) ou a Axenda Local 21 (2003).
Achegamos a intervención do Grupo de Análise e Proposta no Pleno Extraordinario do Concello de Ferrol no que se sometía á aprobación inicial o novo Regulamento de Participación Cidadá do Concello de Ferrol.
Por Carme Miralles Guasch
Unha vez máis os xefes de estado e de goberno do G-8 reunen-se, nesta ocasión para un cume dedicado á "crise global", na que tomarán decisións sobre políticas globais vinculadas co desenvolvemento, o medio ambiente, a educación, a guerra ou a paz. O lugar L'Aquila, Italia. As datas son: do 8 ao 10 de xullo.
Greenpeace publicou onte 7 de Xullo, o seu Informe sobre a situación da costa no Estado "Destrución sen Reservas", dedicando 30 páxinas do mesmo a Galiza, informe que podes consultar e mesmo baixa-lo en formato -pdf- do seu servidor cun só clic ou acceder ao mesmo de forma interactiva.
Zelaya afirmou que "Honduras está paralizada e baixo réxime represor"
OS TITULARES DO MARTES 7 DE XULLO DE 2009
Por Amy Goodman
[O concelleiro de Participación Cidadá, Manuel Santiago, explicou o proceso
O edil Manuel Santiago avanza que a sesión incluirá intervencións dos cidadáns que participaron na elaboración
Organizado pola A.C. “Fuco Buxán” Presentación do nº 26 da Revista “RAZÓN SOCIALISTA” Pola rexeneración da esquerda.
[Clicar acima da imaxe para ampliar]
A primeiros dos anos oitenta o meu amigo Miguelito (daquela veciño coma min do en construcción ferrolán bairro de Ultramar), descubriume unha radio que me acompañaría e marcaría radiofónicamente co paso dos anos.
y Estrellas da mencionada Radio Popular de Ferrol. Naquela paisaxe da FM local, poucas praias máis nas que navegar, agás unhas novisimas Radio Fene que comezaba as súas emisións no 1984 e Radio Galega (1985), a Cadena Ser, Radio Nacional cos seus catro canles (si, a canle galega de Radio Nacional, Radio 4, da que hoxe se sigue reclamando a súa volta!) e unha añorada por altenativa e innovadora Radio Cadena Española, fulminada por decreto en cuxo dial instalaron Radio 5, que logo sería "todo noticias".
Afiliacións media á Seguridade Social - Xuño 2009
O colectivo convida a diferentes entidades para facer unha fronte común.
Por Elaine Tavares 02.07.2009
O día de hoxe, 1 de xullo, acatando un chamado da Fronte de Resistencia Popular de Honduras, máis de 25,000 mil persoas mobilizáronse á sede da Organización dos Estados Americanos, para entregar un pronunciamiento de respaldo á decisión deste organismo que dá 72 horas aos golpistas para o reestablecimiento da orde constitucional e a restitución do presidente Manuel Zelaya. Como tamén, para denunciar os atropelos que están cometendo a Fiscalía de Dereitos Humanos e outros organismos oficiais. Mobilizacións similares desenvolvéronse noutras cidades do país.
Apresentamos a curta documental que recolle a marchá histórica a Compostela dos operarios/as do sector do Metal da provincia de Pontevedra en folga.
[Garaxe no que a Xunta almacena os coches da marca alemá. En primeiro termo, o que que usaba Touriño]
[Clicar acima da imaxe para ampliar]
Xunta do PP baixará taxas portuarias a proprietarios de Yates
Hoxe luns 29 de Xuño comezou pola mañá a marcha a pé a Compostela dos traballadores e traballadoras en folga do Metal desde a cidade de Pontevedra que teñen previsto chegar a Compostela mañá Martes en manifestación até á Xunta de Galiza.
Por Ignacio Escolar 28.06.2008
Transmisión independiente de radio desde Honduras
Gas Natural revisa os seus investimentos nas plantas de Reganosa e Sogama
Hai uns días os gobernadores do Banco Central Europeo e do Banco de España fixeron unhas declaracións sobre a economía española, pedindo moderación salarial e reformas laborais...
